tag:blogger.com,1999:blog-75089123340966687602012-01-31T21:09:20.168+05:30அகல்விளக்குhttp://www.blogger.com/profile/08910894872438678466noreply@blogger.comBlogger711100tag:blogger.com,1999:blog-7508912334096668760.post-29782211650839230502012-01-31T16:27:00.002+05:302012-01-31T17:10:37.517+05:30<div style="text-align: justify;"><br />நம் மனது ஆயிரக்கணக்கான ஆச்சரியமான பகுதிகளைக் கொண்டிருக்கிறது. அதில் முக்கியமான ஒன்று அனிச்சைச் செயல்கள். குறுகிய கால பரிணாம வளர்ச்சி போல குப்பென வளரும் தன்மை கொண்ட இதனை எளிதாகச் சொல்வதானால், மூளையின் பகுப்பாய்விற்கு முன்னதாக உறுப்புகள் தானாக செயல்படும் ஒரு தன்மை என்று சொல்லலாம். <br /><br />"முள் ஒன்று காலில் குத்தினால் உடனே கத்தாமல், காலை விருட் என்று எடுத்துக் கொண்டு பின்பு கத்துதல்" என்பது இந்த வகையில்தான் வருகிறது.<br /><br />நிற்க...<br /><br />அமெரிக்காவை கண்டுபிடித்தது யார்? <br /><br />இந்த கேள்வியை யாராவது நம்மிடம் கேட்டால் நமது வாய் அனிச்சையாக கொலம்பஸ் என்று சொல்லிவிடும். <br /><br />ஆனால் "முதன் முதலாக அமெரிக்காவில் கால் வைத்தது யார்?" என்று கேட்டால் முதலில் தோன்றுவது நிச்சயமாக நீல் ஆம்ஸ்ட்ராங்-தான். கொலம்பஸ் அல்ல. <br /><br />இந்த "முதன் முதலாக கால் வைப்பது" என்பது அவரின் பெயருக்கான பிரத்தியேகக் குறியீடாக நம் மனதில் பதிந்து விடுகிறது (அல்லது பதிய வைக்கப்படுகிறது). மறுநொடியே மனது கேள்வியிலிருக்கும் தவறைப் புரிந்துகொண்டு சரியான பதிலை அளிக்கிறது.&nbsp;&nbsp; <br /><br />அப்பாடா... ஒரு வழியா மேட்டருக்கு வந்தாச்சு... <br /><br />இப்போ அமெரிக்காவைக் கண்டுபிடிச்சது யாரு...? <br /><br />இதென்னய்யா கேள்வி. இப்பவும் கொலம்பஸ்தான்... என்று சொல்கிறீர்களா? <br /><br />ஆனால் அவர் இல்லை என்கின்றனர் ஒரு சாரர்.<br /><br />ஓக்கே... <br /><br />எல்லாருக்கும் ஒரு சின்ன பிளாஸ்பேக் சொல்றேன். <br /><br />1929ஆம் ஆண்டு ஒரு சுபயோக சுபதினத்தில், சுக்கிரன் உச்சம் பெற்ற சில வரலாற்றாசிரியர்கள் துருக்கியின் தலைநகரான இஸ்தான்பூல் அரண்மனையில் தேடிக்கொண்டிருந்தனர். (எதைத் தேடிக்கொண்டிருந்தனர் என்பது வேறுவிசயம். மேலும் எதுவென்று தெரியாமல் தேடுவதுதானே தொல்பொருள் ஆய்வார்களின் சிறப்பம்சம்...:-/). அன்று அவர்கள் தேடியது(?!) கிடைக்காவிட்டாலும் அரிதான ஒன்றை எதேச்சையாக கண்டுபிடித்தனர். அது 1513 என்று தேதியிட்ட ஒரு வரைபடம். பதப்படுத்தப்பட்ட மான்தோலின் மீது அந்த வரைபடம் நிறுத்தி நிதானமாக வரையப்பட்டிருந்தது. <br /><br />அதில் அட்லாண்டிக் பெருங்கடலுடன் அமெரிக்கா மற்றும் அண்டார்டிகா கண்டங்கள், கண்டதுண்டமாக சரியான இடத்தில் வரையப்பட்டிருந்தன. <br /><br />அந்த வரைபடத்தின் மர்மம் புரியாவிட்டாலும் கொலம்பஸ் அமெரிக்காவை கண்டுபிடித்ததாகச் சொல்லப்படும் ஆண்டிலிருந்து சில ஆண்டுகள் கழித்துதான் வரையப்பட்டிருக்கிறது. <br /><br />ஆனால் அண்டார்டிகா கண்டம் கண்டுபிடிப்பதற்கு மூன்று நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே அதைக் கண்டுபிடித்து, ஒரு வரைபடமே எழுதியிருக்கிறார்கள். <br /><br />இங்குதான் ஆரம்பிக்கிறது ஒரு பிரச்சனை... <br /><br />ஒரு மேம்பட்ட பண்டைய இனம் அல்லது ஏலியன்களின் உதவியுடன்தான் இந்த வரைபடம் வரையப்பட்டிருக்கிறது என்று ஒரு சிலர் தீர்க்கமாகச் சொல்ல, இல்லை. இல்லை.. இது முழுக்க முழுக்க கடற்பயண அறிவை வைத்து வரைந்திருக்கிறார்கள் என்று இன்னொரு சாரர் சொல்ல... கதை தொடர்கதையாகப் போய்க்கொண்டிருக்கிறது.<br /><br />அந்த வரைபடம் இதுதான்...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-h8j-kekVGB4/TyfHQB1IoVI/AAAAAAAAAsg/1CraCzDZfCM/s1600/123.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-h8j-kekVGB4/TyfHQB1IoVI/AAAAAAAAAsg/1CraCzDZfCM/s320/123.jpg" width="291" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">பிரி ரீஸ் மேப் (Piri Reis Map) என்று தற்போது அழைக்கப்படும் இந்த வரைபடத்தை வரைந்தவருக்கும் பிரி ரீஸ் என்றே அந்த காலத்தில் பெயர் வைத்திருக்கிறார்கள்...&nbsp; vice versa :-). <br /><br />அவர் துருக்கி ஒட்டமான் பேரரசின் கடற்படையில் அதிகாரியாக பணிபுரிந்திருக்கிறார். போர்க்காலங்களில் செல்லும் நாடெங்கிலும் பொன், பொருள், நங்கைகளை அனைவரும் வாரி வர... இவர் வரைபடங்களை வாரியிருக்கிறார். <br /><br />நாடுகளின் வரைபடம், சிறுஎல்லை வரைபடம், குறுகிய வரைபடம், கடற்கரை எல்லைகள், ஏன் சிறுவர்கள் எங்காவது கிறுக்கி வைத்திருந்தால் கூட வரைபடமாக இருக்குமோ என்று எடுத்து வந்து ஆராயும் மனம் கொண்டிருந்திருக்கிறார். <br /><br />கிடைத்த அனைத்தையும் ஆராய்ந்து தவறுகளைக் களைந்து இறுதியாக இந்த வரைபடத்தை 1513-ல் முகைதீன் பிரி உருவாக்கியிருக்கிறார். ஆங்.. சொல்ல மறந்துவிட்டேன். ரீஸ் என்றால் அவர்கள் மொழியில் கேப்டன் என்று அர்த்தம். இந்த கடற்படை கேப்டனின் முழுப்பெயர்தான் முகைதீன் பிரி.<br /><br />பிரி ரீஸ் அத்துடன் நிற்கவில்லை. உலகின் மற்ற பகுதிகளை ஆராய்ச்சி செய்யவும் கிளம்பியிருக்கிறார். ஒட்டமான் சுல்தான் ஆட்சிப் பொறுப்பிற்கு வந்தபின் அவரின் கீழும் பிரி வேலை செய்திருக்கிறார். 1554ஆம் ஆண்டு ஏறக்குறைய தனது தொண்ணூறு வயது வரைக்கும் கேப்டனாகவே இருந்திருக்கிறார். (இவருதான் ஒரிஜினல் கேப்டன்...)<br /><br />ஆனால் இவரின் மற்ற வரைபடங்கள் எதுவும் அந்த சுக்கிர உச்சம் பெற்ற வரலாற்று ஆசிரியர்களுக்குக் கிடைக்கவில்லை. <br /><br />இப்போது அந்த வரைபடத்திற்கு வருவோம்.<br /><br />அடுத்தவர்கள் கூறியதையோ, எழுதியதையோ நாம் எழுதும்போது ஒரு மேற்கோளினைப் போட்டு, இது அவர்கள் சொன்னது, அங்கே சொன்னார்கள் என்று சுலபமாக எழுதுவது போல கேப்டன் பிரி சின்னச்சின்ன வரைபடங்களையும் இதில் சேர்த்திருக்கிறார். <br /><br />ஒருசில வரைபடங்கள் நான்காம் நூற்றாண்டு வரைபடங்களாகவும், சில அதற்கு முந்தைய கால வரைபடங்களாகவும் கூட இதில் குறிக்கப்பட்டிருக்கிறது. <br /><br />இப்போது இருப்பது போல அட்ச, தீர்க்க ரேகைகளை கண்டுபிடிப்பதற்கு முன்னால், வட்ட வட்டமாக வரிசைகளைப் போட்டு அதில் துறைமுகங்களை அடையாளம் காட்டி, கடல்வழியே கப்பல்களுக்கு பாதை போட்டிருந்திருக்கிறார்கள். அந்த வகை வரைபடங்களுக்கு போர்டோலான் என்று பெயர்.&nbsp; இந்த வரைபடங்களின் மிக முக்கியமான அம்சம், ஒரு துறைமுகத்திலிருந்து மற்றொரு துறைமுகத்திற்கு செல்வதற்கான வழி மிக எளிதாக குறிக்கப்பட்டிருக்கும்.<br /><br />உண்மையில் இது போன்ற ஒரு வரைபடத்தை பயன்படுத்தித்தான் கொலம்பஸ் தனது பயணத்தை துவக்கினார் என்று கூட ஒரு கேள்வி. இதுபோன்ற ஒரு அரை உலக வரைபடத்தை பதினான்கு, பதினைந்தாம் நூற்றாண்டில் வரைவதற்கு நிறைய பயண அனுபவம் மட்டுமல்லாது கணிதத்தில் புலிக்குப் புலியாக வேறு இருந்திருக்க வேண்டும். <br /><br />சரி. நாம் இப்போது பார்க்கும் உலக வரைபடத்தை மிகத் துல்லியமாக செதுக்கியது 1960ஆம் ஆண்டுதான்.&nbsp; ஆனால் பிரி-யின் வரைபடத்தில் மர்மமாக இருப்பது அண்டார்டிகா கண்டத்தின் மிகத்துல்லியமான வரைபடம். <br /><br />அண்டார்டிகா என்றொரு கண்டத்தைக் கண்டுபிடித்து அறிவித்தது 1818ஆம் ஆண்டுதான். மேலும் ஐஸ்கட்டிகளின் அடியில் மறைந்திருக்கும் நிலப்பரப்பின் அளவைக் கண்டறிந்து அண்டார்டிகாவின் வரைபடத்தை வெளியிட்டது 1949ல்தான். நவீன இயந்திரங்கைளைக் கொண்டு, ஐஸ்கட்டிகளின் அடியில் புதைந்திருந்த அண்டார்டிகா நிலத்தை அளவிட்டவர்கள் பிரிட்டீஷ்-ஸ்காண்டிநேவிய கூட்டுப்படையினர். <br /><br />ஒருவேளை பிரி வரைபடத்தை வரைந்த காலத்தில் அண்டார்டிகாவின் நிலப்பரப்பு ஐஸ்கட்டிகளால் மூடப்படாமல் இருந்திருக்கலாம் என்ற வாதமும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. அறிவியலாளர்களின் கூற்றுப்படி அண்டார்டிகாவின் நிலப்பரப்பு ஆறாயிரம் ஆண்டுகளாக ஐஸ்கட்டியால் மூடியிருக்கிறதாம். <br /><br />மேலும் போர்டோலான் வரைபடங்களின் தன்மை எவ்வாறு குறிப்பிடப்படுகிறது என்றால் கண்ணால் காண்பவற்றுடன் யூகமானவைகளும் சேர்க்கப்படும் என்பதுதான். சுருக்கமாக மந்திரம் கால் மதி முக்கால். அந்த முக்காலிலேயே முக்கால்வாசி சரியாக இருப்பதுதான் பிரி ரீஸ் வரைபடத்தின் மாயாஜாலம். <br /><br />மொத்தத்தில் அண்டார்டிகா மட்டுமின்றி விளக்கம் தர முடியாதபடி, பல துல்லியமான இடங்களையும் பிரி ரீஸ் வரைபடம் காட்டுகிறது. 1592ஆம் ஆண்டு கண்டுபிடிக்கப்பட்டதாக சொல்லப்படும் பால்க்லேண்ட் தீவுகள் சரியான இடத்தில் சரியான அளவில் குறிக்கப்பட்டுள்ளது.&nbsp; </div><div style="text-align: justify;"><br />அமெரிக்காவின் ஆன்டிஸ் மலைத்தொடரை முதன்முதலாக வரைபடத்தில் குறித்ததும் அனேகமாக பிரி-யாகத்தான் இருப்பார். அதேபோல இருபதாம் நூற்றாண்டு மத்தியில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட கிரீன்லாந்து மூன்று தனித்தனி தீவுகளால் ஆனது என்ற உண்மையையும் பிரி ரீஸ் வரைபடத்தில் தெளிவாகக் காணலாம். <br /><br />ஒருவேளை பிரி ரீஸ் தனது யூகத்தால் அனைத்தையும் சரியாக கணித்தாரா, அல்லது வேறு யாரிடமாவது உதவி நாடினாரா. இந்த வரைபடம் வரைந்தமுறை பற்றி அவரேதான் வந்து சொல்ல வேண்டும். அதுவரை இந்த வரைபடத்தின் மர்மம் பற்றி மற்றவர்கள் பேசும் கதை தொடர்கதைதான்.<br /><br />எது எப்படியோ உண்மையில் பிரி ரீஸ் வரைபடம் பேராச்சரியம்தான்... <b><span style="color: #990000;">&nbsp;</span></b></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b><span style="color: #990000;">டிஸ்கி 1: </span></b>ஏதோ என் சிற்றறிவிற்கு எட்டியவரைக்கும், புரிந்தவரைக்கும் பகிர்ந்திருக்கிறேன். இதில் ஏதேனும் தவறுகள் இருந்தால் சுட்டிக்காட்டலாம். திருத்திக்கொள்கிறேன். மேலதிகமாகவும், அளவிற்கு அதிகமாகவும் ஆர்வமாய் இருப்பவர்கள் கூகிளாண்டவரிடமும், விக்கியாண்டவரிடமும் முறையிடலாம்.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b style="color: #990000;">டிஸ்கி 2: </b>ஏறக்குறைய ஓராண்டு இடைவெளிக்குப் பிறகு இந்த எழுதாவிரதத்தை முடித்துக்கொள்ளும் வாய்ப்பு வந்திருக்கிறது. இதுவரை நேரிலும், தொலைபேசியிலும், மின்னஞ்சல்களிலும் நலம் விசாரித்து வந்தவர்களுக்கு என் நன்றிகள். அவ்வப்போது எதையாவது எழுதி பதிவேற்றத் தோன்றினாலும், அதை ஆர்வமுடன் செய்ய முடியவில்லை. இப்போது கொஞ்சம் சிரத்தையெடுத்து அந்த சோம்பேறித்தனத்தை விரட்டும் முயற்சியில் ஈடுபட்டிருக்கிறேன். இனி அடிக்கடி தொந்தரவுகளை எதிர்பார்க்கலாம்... :-)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7508912334096668760-2978221165083923050?l=www.agalvilakku.in' alt='' /></div>அகல்விளக்குhttp://www.blogger.com/profile/08910894872438678466noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-7508912334096668760.post-47762698646362721372011-12-27T20:47:00.004+05:302011-12-27T21:16:02.136+05:30<div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br />மூக்கின் கீழே கருப்பாக ஏதேனும் தென்படுகிறதா என்று கண்ணாடியில் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அதற்கு முன் இப்படியெல்லாம் பார்த்ததே கிடையாது. அன்று பார்த்துக்கொண்டிருந்ததற்கும் வேறு ஒரு காரணம் இருந்தது.</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br />அப்போது பதினொன்றாம் வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருந்ததாய் நினைவு. இருமல் மருந்து வாங்கி வரச்சொன்ன பாட்டியிடமிருந்து கமிஷன் தொகை ஒரு ரூபாயுடன் மெடிக்கலை நோக்கி நடந்து கொண்டிருந்தேன். நிவாரண் நைன்ட்டி என்று ஒரு பெயர் நியாபகமிருக்கிறதா? அதைத்தான் வாங்கி வரச் சொல்லியிருந்தார்கள். ஷாம்பு பாக்கெட் வடிவில், பச்சை நிறத்தில் இருக்கும் அந்த நைன்ட்டியைப் பற்றியே நாற்பது பக்கம் எழுதலாம் என்றாலும் இங்கு நான் சொல்ல வருவது அதன் டிவி விளம்பரத்தைப் பற்றி. <br /><br />மார்க்கெட்டில் சோர்ந்து நடந்துகொண்டிருக்கும் ஒருவனுக்கு இருமல் வந்துவிடுகிறது. அவனின் லொக்கு லொக்கு சப்தத்தில் மார்க்கெட்டே திரும்பிப் பார்க்க, திடீரென்று ஒரு தேவதை தோன்றி தாம்பூலம் போன்ற ஒரு தட்டில் அந்த மருந்தைக் கொண்டு வந்து தருவாள். <br /><br />நிற்க.<br /><br />ஏறக்குறைய அந்த தேவதையின் சாயலையுடைய ஒரு பெண்தான் மெடிக்கலில் இருந்தாள். அவளுக்கு சற்றும் பொருந்தாத வெள்ளை உடையை தேவதையின் நகலாக அணிந்திருந்தது தற்செயல் நிகழ்வாகக்கூட இருந்திருக்கலாம். ஆனால் அழகி. <br /><br />இதன்பின் என்ன நடக்கும் என்பதை சொல்லாமலேயே புரிந்து கொள்ளலாம் என்றாலும் வரலாற்றைப் பதிவு செய்ய வேண்டி எழுதுகிறேன். எங்கள் சாஸ்திரி வீதிக்கும், அதையும் தாண்டியிருக்கும் வினாயகர்கோவில் வீதி, என்.ஜி.ஜி.ஓ. நகர், டெலிபோன் நகர், போன்ற சில பல வீதிகளுக்கும் மருந்து வாங்கி வந்து தரும் இலவச வேலையாளாக நற்பெயர் எடுக்க ஆரம்பித்தேன். ஒவ்வொரு முறை செல்லும்போதும் ஒரு வித்தியாசமான சிரிப்பு, "என்ன வேணும்?" என்று கேட்டபின் அதை எடுத்து அனாசயமாக ஷோகேஸ் மீது உருட்டி விடும் விளையாட்டுத்தனம். அதனாலேயே ஒவ்வொரு அசைவிலும் அவளை ரசித்துக்கொண்டிருந்தேன். <br /><br />நாளொரு மேனியும் பொழுதொரு வண்ணமுமாக நட்பினை வளர்த்துக்கொண்டிருக்க முயன்றபோதுதான் அச்சம்பவம் நடந்தது. இங்கு&nbsp; நான் முதலில் சொன்ன அந்த பாட்டியும், நிவாரண் நைன்ட்டியும் மீண்டும் ஒரு முறை இடையில் வர, மெடிக்கலை நோக்கி விரைந்தேன். <br /><br />"என்ன வேணும்?" என்றாள் அவளது காப்பிரைட் சிரிப்புடன். எடுத்துக்கொடுத்தபின் அவள் கேட்ட அந்த கேள்வியை பொறுத்துக்கொள்ளவே முடியவில்லை. "வேற என்ன தம்பி வேணும்...?"<br /><br />அவள் சொன்ன தம்பி என்ற வார்த்தை மட்டும் கல்லால் அடித்த பித்தளைப் பாத்திரமாக தம்ப்பீஈஈஈஈஈஈஈஈஈஈ என்று மண்டைக்குள் சுற்றிக்கொண்டிருந்தது இன்றும் நினைவில் இருக்கிறது. ஒரு வித்தியாசமான இறுக்கம் என் முகத்தில் வந்து குடி கொண்டதை அன்று அவளும் கவனித்திருக்க வேண்டும். எதுவும் வேண்டாமென்று தலையசைத்துவிட்டு திரும்பி வந்து விட்டேன்.&nbsp;&nbsp; <br /><br />அதெப்படி ஒருவனைப் பார்த்ததும் தம்பி என்று சொல்ல முடியும். இங்குதான் இந்த மீசை என்ற வஸ்து நினைவில் வந்து தொலைத்தது. முறுக்கிவிட்ட மீசையுடன் பாரதிவேடம் போட்டு பள்ளி ஆண்டுவிழாவில் அங்குமிங்கும் நடந்ததெல்லாம் பார்க்க நன்றாக இருந்தாலும், நிஜமாகவே அங்கு மருந்துக்குக்கூட அது இல்லை. கிரிக்கெட் விளையாடும் சொட்டைக்காடு போல மூக்கின் கீழ்பகுதி இருந்ததை ஒத்துக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். <br /><br />பாலாசி அண்ணாவின் அழகு மீசை அளவிற்குக் கூட வேண்டாம், குறைந்தபட்சம் ஒரு ஹிட்லர் மீசையாவது அன்று இருந்திருந்தால் அந்த அவமானம் ஏற்பட்டிருக்காது. <br /><br />பாரதி நகரிலிருந்து வரும் பாரதியார் மீசைக்காரனை அவள் வாங்க போங்க என்று அழைப்பது வேறு கடுப்படித்துக்கொண்டிருந்தது. ஒட்டு மீசை ஏதாவது வைத்துவிடலாமா என்று கூட யோசித்துப்பார்த்தேன். ஆனால் ஒரே நாளில் மீசை வளர்வது சாத்தியமில்லாதபோது நிச்சயம் கண்டுபிடித்துவிடுவாள் என்பதால் அந்த யோசனையை விட்டுவிட்டேன். <br /><br />ஆனால் திடீரென்று ஒரு விபரீத யோசனை தோன்ற, பக்கத்து வீட்டிலிருக்கும் ஏழு வயது சிறுமியைப் பிடித்தேன். சாக்லேட்டிற்காக சதா அடம்பிடித்துக்கொண்டிருக்கும் அவளை வைத்து ஒரு திட்டம் தயாரானது. அந்த வரலாற்றுச்சிறப்பு மிக்க திட்டம் என்னவென்றால், நான் மெடிக்கலுக்குச் சென்று பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது அந்த சாக்லேட் பேபி அங்கு வந்து "அப்பா வீட்டுக்கு வாங்க.." என்று கூப்பிடவேண்டும். அந்த மூன்று வார்த்தைகளுக்கு விலை ஐந்து பைவ்ஸ்டார்-கள். <br /><br />திட்டமிட்டபடியே அன்று மாலை மெடிக்கலில் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது இடையில் வந்த சாக்லேட்பேபி "அப்பா வீட்டுக்கு வாங்க... அம்மா திட்டிட்டு இருக்காங்க..." என்று இரண்டு மூன்று பிட்டுகளை சேர்த்து வேறு போட்டது. அவளை நான் தூக்கி வைத்துக்கொள்ள "உங்களுக்கு கல்யாணம் ஆயிடுச்சா?" என்று ஆச்சரியமாய்க் கேட்டது அந்த தேவதை. அந்த "உங்களுக்கு" என்ற வார்த்தையை கேட்கும்போதே மனது சில்லிட்டு நின்றது. "நான் அப்புறம் வர்றேன்" என்று சொல்லிவிட்டு இடத்தை காலி செய்தேன். திட்டம் வெற்றி. (ஆனால் அவள் சாக்லேட்டுகளுடன் வீட்டினரிடம் மாட்டி, என்மீது தொத்திய அவளை அடிக்கும் சாக்கில் எனக்கும் இரண்டு போட்டார்கள் என்பது வேறு கதை...) மறுநாள் மாலை ஒரு வித்தியாசமான மிடுக்குடன் மெடிக்கலுக்குச் சென்று நின்றேன்.</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br />என்னைப்பார்த்து புன்னகைத்தபின் கேட்டாள், "என்னங்க அண்ணா வேணும்?". <br /><br />டிஸ்கி: சமீபத்தில் பூப்பெய்திய அந்த சாக்லெட் பேபி, மண்டபத்தில் அமர்ந்து கொண்டு "அப்பா... எப்ப வந்தீங்க?" என்று கேட்டு கண்ணடிக்க, நான் கிளறிய நினைவுகள்...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7508912334096668760-4776269864636272137?l=www.agalvilakku.in' alt='' /></div>அகல்விளக்குhttp://www.blogger.com/profile/08910894872438678466noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7508912334096668760.post-23853168452311715162011-12-15T14:00:00.000+05:302011-12-15T14:00:27.764+05:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-kx90kBVkUfE/Tumvzr5eEMI/AAAAAAAAAsI/YU0TZsxI560/s1600/invi-final.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://4.bp.blogspot.com/-kx90kBVkUfE/Tumvzr5eEMI/AAAAAAAAAsI/YU0TZsxI560/s640/invi-final.jpg" width="416" /></a></div><h6><span style="font-size: small;"><span>&nbsp;</span></span></h6><h6 style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span>சங்கமம்-2011 நிகழ்வில் கலந்துகொள்ள விரும்புவோர். தங்கள் வருகையை இன்று (15.12.2011 வியாழக்கிழமை) இரவுக்குள் <a href="mailto:erodesangamam@gmail.com" target="_blank">erodesangamam@gmail.com</a> என்ற மின்னஞ்சல் முகவரிக்கு தங்கள் பெயர் / தொடர்பு எண் (optional) / மின்மடல் முகவரி / வலைப்பக்க (Blog - Facebook - Twitter ID) முகவரி / பெயர் ஆகியவற்றுடன் மின் மடல் செய்யவேண்டுகிறோம்.</span></span></h6><h6 style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span><br /></span></span></h6><h6 style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span>&nbsp;</span></span></h6><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7508912334096668760-2385316845231171516?l=www.agalvilakku.in' alt='' /></div>அகல்விளக்குhttp://www.blogger.com/profile/08910894872438678466noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7508912334096668760.post-18429301303572471322011-10-31T23:40:00.005+05:302011-11-01T20:25:11.370+05:30<div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b><i>கோகுல் குழம்பிப்போய் அமர்ந்திருந்தார். அவர் வரையில் காரியங்கள் அனைத்தும் கைமீறிப்போயிருந்தன. பரமுவைப் பிடிக்க மீண்டும் ஒரு வாய்ப்பு அமைவது கடினம். ஆனால் விஷ்ணு இப்படிச் செய்வான் என்று அவர் எதிர்பார்க்கவில்லை</i>.</b><br /><br />எஸ்.பி.யாக பொறுப்பேற்றதிலிருந்து தொட்டதெல்லாம் கோகுலுக்கு வெற்றிதான், அனால் அனைத்திற்கும் காரணம் விஷ்ணு. எவ்வளவு சிக்கலான கேசாக இருந்தாலும் சரி. அவனிடம் சொல்லிவிட்டால், அரெஸ்ட் செய்ய வேண்டியவனின் விலாசத்தை அனுப்பி வைக்கும் திறமைசாலி அவன்.<br /><br />இன்று நேற்று அல்ல; ஏழெட்டு வருடங்கள் எஸ்.பி. கோகுலுக்கு ரகசிய இன்பார்மராக இருக்கிறான் விஷ்ணு. இம்மி அளவுகூட அவனது நேர்மையையோ, திறமையையோ சந்தேகப்பட முடியாது. ஆனால் பரமு அவனை வசியம் செய்து விட்டானோ என கோகுலுக்கு ஒரு சந்தேகம். இத்தனைக்கும் பரமுவை உளவு பார்க்க விஷ்ணுவை அனுப்பியதே கோகுல்தான்.<br /><br />பரமு ஒரு அப்பட்டமான கடத்தல்காரன். ஏற்றுமதி நிறுவனம் ஒன்றை நடத்தி வந்தாலும் அவனின் பிரதான தொழில் கடத்தல்தான். குண்டூசியோ கொக்கைனோ… அவன் வசம் ஒப்படைத்துவிட்டால் போதும். வங்காளவிரிகுடாவின் எந்த மூலையிலும் வேண்டிய இடத்தில் டெலிவரி செய்யப்படும்.&nbsp; ஏற்றுமதி நிறுவனம், துறைமுக அனுமதி, ஏராளமான கண்டெயினர்கள், அதை நடுவழியில் திறந்து கள்ளத்தோணியில் டெலிவரி செய்ய ஆட்கள். இதுபோதும் இந்த தொழிலுக்கு.<br /><br />ஆனால் சாதாரண குற்றவாளிகளைப் பிடிப்பது போல் பரமுவைப் பிடித்துவிட முடியாது. காரணம் அவனின் ஏற்றுமதி நிறுவன நன்மதிப்பு மற்றும் கடத்தல்களில் மாட்டிக்கொள்ளாத அவனது திறமை.&nbsp; சொல்லப்போனால் அவன் நடத்தி வரும் ஏற்றுமதி நிறுவனம் அப்பழுக்கில்லாத ஒன்றைப்போல ஒரு பிம்பத்தை உருவாக்கியிருந்தது. உண்மை, உழைப்பு, உயர்வு என்று வட்ட வடிவ லோகோவை தயாரிப்பது மட்டுமே பாக்கி. மத்திய அரசு விருதைக்கூட அண்மையில் வாங்கியிருந்தது. ஆனால் செய்வது அனைத்தும் கிரிமினல் குற்றம்.<br /><br />பரமுவை உளவு பார்க்கச் சென்ற விஷ்ணு முதலில் அவனிடம் டிரைவராகத்தான் வேலைக்குச் சேர்ந்தான். சில மாதங்களிலேயே சரக்குகளை சரிபார்க்கும் பணி வரைக்கும் முன்னேறிவிட்டான். அப்போது பரமு செய்து கொண்டிருந்தவை அனைத்தும் உப்புமா கடத்தல்கள். அவை எலக்ட்ரானிக்ஸ் பொருட்கள், டூப்ளிகெட் மொபைல்களைப்போன்றவை. இவற்றையெல்லாம் கண்டுகொள்ளாமல் கோகுல் காத்திருந்தது பெரிய மீனுக்காக. கடத்திய பொருளும் கையுமாக அவன் ஆட்களைப் பிடிப்பதற்காக. ஏறக்குறைய அனைத்தும் அவர் திட்டப்படி சரியாகத்தான் போய்க்கொண்டிருந்தது. ஒரு விபத்து நடக்கும் வரை…<br /><br />விரைவில் ஒரு ஆயுதக்கடத்தல் நடக்கப்போகதாகவும், விவரங்களை நேரில் சொல்வதாகவும் கோகுலிடம் விஷ்ணு பேசிவிட்டு மொபைலை அணைத்த சிறிது நேரத்தில் நடந்தது அந்த விபத்து.<br /><br />தடுமாறிய ஜீப் மரத்தில் மோதியபோதே விஷ்ணுவின் பாதி உயிர் போய்விட்டிருந்தது. குற்றுயிரும் கொலையுயிருமாய் கிடந்தவனை தூக்கிக்கொண்டு வந்து காப்பாற்றியது சாட்சாத் பரமுதான். பின்னர் இருவருக்குள்ளும் இனம்புரியாத ஒரு புரிதல் உருவாகியிருப்பதை கோகுல் அப்போதே யூகித்து விட்டிருந்தார். <br /><br />இதெல்லாம் பழைய கதை. இப்போது விஷ்ணு முன்பிருந்ததை விட இரண்டு மடங்கு தேறிவிட்டான். தொழிலிலும் பரமுவின் முழு நம்பிக்கையை பெற்றுவிட்டிருந்தான். இந்த சூழ்நிலையில்தான் பரமு விஷ்ணுவிடம் ஒரு வேலையை ஒப்படைத்தான். நவீனரக துப்பாக்கிகள் உட்பட கனரக ஆயுதங்கள் நிரம்பிய ஒரு கண்டெயினரைக் கடத்த வேண்டும். துறைமுகத்திலிருந்து கிளம்பிய பின் சேர வேண்டிய இடத்தை சொல்வதாய் ஏற்பாடு. விஷ்ணுவும் சம்மதித்தான். <br /><br />அன்று இரவு விஷ்ணு கோகுலுக்கு போன் செய்தான். <br /><br />“சார் நான் விஷ்ணு பேசறேன்!”</div><div style="text-align: justify;"><br />“சொல்லு விஷ்ணு”</div><div style="text-align: justify;"><br />“நான் முன்னாடி சொன்னமாதிரி ஒரு ஆயுதக்கடத்தல் நடக்கப்போகுது சார்”</div><div style="text-align: justify;"><br />“எப்ப...”<br /><br />“அடுத்த வாரம் நாகைல நடக்கப்போகுது”</div><div style="text-align: justify;"><br />“ஏதாவது பிளான் இருக்கா…”</div><div style="text-align: justify;"><br />“நான் அங்க போய்ட்டு சொல்றேன் சார்…”</div><div style="text-align: justify;"><br />“சரி… அடுத்து எப்ப போன் பண்றப் போற”</div><div style="text-align: justify;"><br />“இனி போன் வேண்டாம் சார்… கொஞ்சம் டேஞ்சர்… நான் டீடெயில்ஸ்&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">உங்களுக்கு மெயில் பண்ணி விடுறேன். இல்லைன்னா கொரியர்ல அனுப்பி வைக்கிறேன்…”</div><div style="text-align: justify;"><br />“சரி விஷ்ணு… கவனமா இரு...”<br /><br />போனைத்துண்டித்துவிட்டு கோகுல் யோசிக்க ஆரம்பித்திருந்தார். உண்மையில் விஷ்ணு சொன்ன தகவல் அவருக்கு முன்னமே வந்து விட்டிருந்தது. நாகையிலிருக்கும் அந்த உண்மை, உழைப்பு, உயர்வு ஏற்றுமதி நிறுவனத்தின் குடோனிலிருந்துதான் ஆயுதம் நிரம்பிய கண்டெயினர் புறப்படும் என்பதை நேற்று சேர்ந்த கான்ஸ்டபிள் கூட யூகித்து விடலாம். ஆனால் வாரண்டுடன் சென்று ஆயிரக்கணக்கில்அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கும் கண்டெயினர்கள் அனைத்தையும் திறந்து தேடுவது சிரமமானது. மேலும் யாரும் பார்க்காத போது கண்டெயினர்களின் நிறத்தை மாற்றுவது, இடம் மாற்றி வைப்பது போன்ற உள்ளடி வேலைகளும் நடக்கலாம். <br /><br />சுருக்கமாகச்சொல்ல வேண்டுமானால் ஒரேவழி, நேராக அந்த குறிப்பிட்ட கண்டெயினரின் முன்னால் சென்று நிற்பதுதான். ஆனால் அதற்கு அது எந்த கண்டெயினர் என்று தெளிவாகத்தெரிய வேண்டும், அதன் குறீட்டு எண் தெரிய வேண்டும். இங்கு குறியீட்டு எண் என்பது வேறொன்றுமில்லை அது கண்டெயினர் செல்ல வேண்டிய நாடு, உள்ளிருக்கும் பொருளின் தன்மை, செல்லும் வழிகளை உள்ளடக்கும் ஓரிரு இலக்கங்கள்தான். <br /><br />ஏற்கனவே அந்நிறுவனத்தில் பலமுறை ரெய்டிற்குச் சென்று ஒன்றும் கிடைக்காமல் திரும்பியிருக்கிறார் கோகுல். இந்தமுறையும் வாரண்டுடன் சென்று பின் எதுவும் கிடைக்கவில்லை என்றால் கடத்தல் தடுப்பு சிறப்புப்பிரிவிலிருந்து கோகுலையே கடத்தி விடும் அபாயம் இருக்கிறது. அதை கோகுலும் அறிந்தே இருந்தார். காரணம் பரமுவின் அரசியல் மற்றும் தொழில் செல்வாக்கு. அதனால் இம்முறை உறுதியான தகவல் கிடைத்தால் மட்டும் செல்வது என்று முடிவெடுத்துக்கொண்டார்.<br /><br />இரண்டு நாட்கள் கழித்து கோகுலின் வீட்டிற்கு விஷ்ணுவிடமிருந்து ஒரு கொரியர் வந்திருந்தது. கையெழுத்து போடும்போதே அதற்கு முந்தைய வரிசையல் பரமுவின் பெயரையும் கவனித்தார் கோகுல். அனேகமாக இருவருக்கும் ஒரே நேரத்தில் விஷ்ணு கொரியர் செய்திருக்கக்கூடும். பரமுவின் தற்காலி வீடு கூட இரண்டு தெருக்கள் தள்ளிதான் இருக்கிறது. சட்டென அவருக்கு ஒரு யோசனை தோன்றியது. கொரியர் கொடுக்க வந்த நபரை வெளியிருக்கும் டிரைவரை அழைத்து வரச் சொல்ல, கிடைத்த கேப்பில் கெடா வெட்டுவதுபோல், பரமுவின் கவரையும் கவர் செய்து கொண்டார் கோகுல். <br /><br />“கூப்டீங்களா சார்…?” என்றபடி உள்ளேவந்த டிரைவரிடம் “இரண்டு அம்பது சில்லரை இருக்கா பாருங்க” என்று கேட்டு வாங்கிக்கொண்டு, ஒரு நோட்டை கொரியர் கொடுக்க வந்த நபரிடம் வலிந்து திணித்து அனுப்பி வைத்தார் கோகுல். <br /><br />முதல் கவரைப் பிரிக்க அதில் உ.உ.உ. நிறுவன குடோனின் சிறிய வரைபடமும் அதில் ஆயுதங்கள் நிரம்பிய கண்டெயினர் இருக்கும் இடமும் சுட்டப்பட்டிருந்தது. அதே காகிதத்தின் பின்பக்கத்தில்<br /><br />“Mr.கோகுல், SWH26F இதுதான் குறியீடு கவனம் – விஷ்ணு” என்றிருக்க பரமுவின் கவரைப் பிரித்தார் கோகுல். <br /><br />அதில் <br />Sir. எஸ்.பி. கோகுலிடம் தவறாக குறியீட்டைத்தான் கொடுத்திருக்கிறேன். கவலை வேண்டாம் – விஷ்ணு. என்றிருந்தது.<br /><br />உண்மையில் விஷ்ணு இரட்டை வேடம்போடுவது கோகுலுக்கு நன்றாகப் புரிய ஆரம்பித்தது. போலிஸ் ஒருபுறம் இந்த கண்டெயினரைத்தேடி, திறந்து ஏமாற்றமடைய. மறுபுறம் பரமு அன் கோ ஒரிஜினலை பத்திரமாக கரையிலிருந்து கப்பலேற்றி விட்டு விடுவார்கள். உண்மையில் அவர்கள் திட்டம் அட்டகாசம் என்றுதான் கோகுலுக்கு தோன்றியது.<br /><br />கோகுல் குழம்பிப்போய் அமர்ந்திருந்தார். அவர் வரையில் காரியங்கள் அனைத்தும் கைமீறிப்போயிருந்தன. பரமுவைப் பிடிக்க மீண்டும் ஒரு வாய்ப்பு அமைவது கடினம். ஆனால் விஷ்ணு இப்படிச் செய்வான் என்று அவர் எதிர்பார்க்கவில்லை.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-ybBYZf5y8es/Tq7iwIFk9KI/AAAAAAAAArk/CDwU43zzXBU/s1600/DSC_3075.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://3.bp.blogspot.com/-ybBYZf5y8es/Tq7iwIFk9KI/AAAAAAAAArk/CDwU43zzXBU/s320/DSC_3075.JPG" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">அப்போது கோகுலின் மொபைல் போன் ஒலிக்க அதில் விஷ்ணு இன்பார்மர் என்ற பெயர் மின்னியது. ஆன் செய்து காதில் வைத்தவுடன் விஷ்ணு வெகு பதட்டமாய் அலறினான். “கோகுல்சார்… என்ன கொல்ல பரமு ஆளுங்க துரத்துறாங்க சார்…” <br /><br />சொல்லி முடிப்பதற்குள் துப்பாக்கி வெடிக்கும் சத்தமொன்று பெரிதாய் கேட்க, “ஹக்…“ என்ற அலறலுடன் விஷ்ணு வீழ்ந்திருந்தான். <br /><br />மூன்று நாட்கள் கழித்து….<br /><br />விஷ்ணுவின் வீட்டிற்கு கோகுல் வந்திருந்தார். அரற்றிக்கொண்டிருந்த அவனின் தாயாரை தேற்ற முடியாமல் திக்கித்து அமர்ந்திருந்தார். விளக்கேற்றப்பட்டு இருந்த விஷ்ணுவின் புகைப்படத்தைப் பார்க்கப்பார்க்க அவருக்கு ஏதோ செய்தது. அவர் வீட்டிலிருந்து வெளியே வர விஷ்ணுவின் சகோதரன் எதிர்ப்பட்டான். அவன் கையில் அரசு அளித்த காசோலையைத் திணித்துவிட்டு கிளம்பினார் கோகுல்.<br /><br />ஏதோ நேற்றுதான் விஷ்ணு டிடெக்டிவ் ஏஜென்சி வைக்க உதவி கேட்டது போல் இருந்தது கோகுலுக்கு. ஆனால் எட்டு வருடங்கள் கடந்து விட்டன. கோகுல்தான் விஷ்ணுவை இன்பார்மராக இருக்க வலியுறுத்தினார். பரமுவின் கேஸ் வந்தபோது கூட இதை முடித்துவிட்டு ஏஜென்சி ஆரம்பித்து தருகிறேன் என்று சொல்லியிருந்தார். அதற்குள் அனைத்தும் முடிந்து விட்டது. <br /><br />நடந்தது ஏதோ கனவு போலத்தான் தோன்றியது கோகுலுக்கு.&nbsp; நிச்சயம் உள்ளிருந்து ஏதோ ஒன்றுதான் இப்படி யோசிக்க வைத்திருக்கும் என்று கோகுல் நம்பினார். <br /><br />விஷ்ணு சுடப்பட்டதும் முதலில் அவருக்கு ஒன்றும் புரியாமல்தான் இருந்தது. ஆனால் யோசித்துப் பார்த்தால் அவன் இன்பார்மர் என்பதை பரமு முன்னமே கண்டுபிடித்திருக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. விஷ்ணு இன்பார்மர் என்பதை ஒத்துக்கொண்டாலும் அவர்களின் திட்டத்திற்கு ஒத்துழைப்பதாய் வாக்களித்திருந்திருக்கிறான். போலீசிற்கு தவறான தகவலைத்தந்து குழப்பிவிட்டு பின்னர் அவர்கள் கண்டெயினரை கிளப்புவது என திட்டம். விஷ்ணு தகவல் அனுப்பிய பிறகு அவனைக் கொல்வதற்கு பரமுவும் ஓரமாக திட்டமிட்டிருக்கிறான். <br /><br />பின்னர் பரமுவின் திட்டப்படி விஷ்ணு கொல்லப்பட கோகுலுக்கு தான் தவறுதலாய் குழம்புகிறோமோ என முதன்முதலில் தோன்றியிருக்கிறது. பரமுவிற்கு வந்த தகவலை இடையில் எடுத்துப்பார்க்காமல் இருந்திருந்தால் நிச்சயம் கோகுல் குடோனிற்கு சென்றிருப்பார். விஷ்ணுவின் தனித்தன்மை என்பதே அதுதான். எதிர்பாராத தாக்குதல். குற்றவாளி விழித்திருக்கும்போதே அவனது கையில் விலங்கிட வேண்டும் என்றுதான் விஷ்ணு சொல்லிக்கொண்டிருப்பான். <br /><br />இறுதியில் கோகுல் நினைத்தது சரிதான். விஷ்ணு கொடுத்திருந்தது சரியான குறியீட்டு எண். எதிர்பாராமல் விஷ்ணு பரமுவிடம் மாட்டிக்கொண்டிருந்தாலும், அதையும் சமாளித்துதான் தகவல்களை கொடுத்து வந்திருக்கிறான் என்பது எஸ்.பி.கோகுலுக்கு புரிந்தது. விஷ்ணு சுதாரித்துக்கொள்வதற்குள் அவனைக்கொன்றிருந்தாலும், போதுமான சேதத்தை அவன் ஏற்கனவே ஏற்படுத்திவிட்டிருந்தான். பரமு தான் மாட்டிக்கொள்ளப்போவதை அறியாமல் இருந்தான். இறுதியில் கடத்தலுடன் கொலைக்குற்றமும் சாட்டப்பட்டு இப்போது விசாரணையில் இருக்கிறான். <br /><br />தனக்குக் கிடைத்த விருதை வேண்டாமென ஒதுக்கிய கோகுல் இப்போது மற்ற இன்பார்மர்கள் அனைவரையும் சேர்த்து அவர்களுக்காக உருவாக்கியிருந்தார் “விஷ்ணு டிடெக்டிவ் ஏஜென்சி”. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>டிஸ்கி : </b>இந்தப் பதிவு <a href="http://www.parisalkaaran.com/2011/09/2011.html">சவால் சிறுகதைப்</a> போட்டிக்காக எழுதப்பட்டது.<i> </i></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7508912334096668760-1842930130357247132?l=www.agalvilakku.in' alt='' /></div>அகல்விளக்குhttp://www.blogger.com/profile/08910894872438678466noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-7508912334096668760.post-72109364820201627202011-08-08T11:18:00.000+05:302011-08-08T11:18:10.942+05:30<div style="text-align: justify;">நானொன்றும் பயந்தாங்கொள்ளி அல்ல. ஒரு சின்ன அருவெருப்பு அவ்வளவுதான். அதென்னவோ தெரியவில்லை காக்கைகளை மட்டும் எனக்குப் பிடிப்பதில்லை. <br /><br />பெரிதாய் காரணமொன்றும் இல்லை. சிறு வயதில் ஒரு காகம் என்னை அன்பாய் கொத்தி இருக்கிறது. என்னைப்போலவே அதற்கும் ஒரு காரணம் இருந்தது. மாங்காய்க்கு நான் வைத்த குறி அதன் கூட்டின் மேல் அன்று விழுந்திருந்தது. பழிக்குப் பழியாக அந்நிகழ்ச்சி முடிந்திருந்தாலும் என்னைத் தேற்றிக் கொள்ள என்னாலேயே முடியவில்லை. அப்போது நான் சிறுபிள்ளைதானே.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-9E4nPzf-hN8/Tj93kMOjpXI/AAAAAAAAAqw/a2khMh6EBKI/s1600/dark-crow-black-image.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://1.bp.blogspot.com/-9E4nPzf-hN8/Tj93kMOjpXI/AAAAAAAAAqw/a2khMh6EBKI/s400/dark-crow-black-image.jpg" width="400" /></a></div><br /><div style="text-align: justify;">அன்றைக்குத்தான் காக்கைகளே இல்லாத தேசத்தை உருவாக்குவேன் என்று வனதேவதையிடம் சத்தியம் செய்தேன். எப்போது பார்த்தாலும் காக்கைகளுடன் சண்டையிட்டுக்கொண்டிருக்கும் ராஜாளிக் கழுகுகளிடம் கைகோர்த்து அந்த சத்தியத்தை நிறைவேற்றவும் உறுதி பூண்டேன். இதெல்லாம் பழைய கதை. இப்போது பிரச்சனை அதுவல்ல. அதனால் அந்த சத்தியாவேசத்தைப் பற்றி நான் பேசப்போவதில்லை. <br /><br />பிரச்சனை காக்கையின் மீது வலம் வரும் சனிப்பெருமான். மாருதி, பஜாஜ், ஹீரோ ஹோண்டா போன்ற குழுமங்கள் அக்காலத்தில் இல்லாத காரணத்தினால் என்னவோ சுண்டெலி முதல் சிறுத்தை, சிங்கங்கள் வரை ஆளுக்கொரு வாகனமாகத் தூக்கிக் கொண்டிருக்கக் கூடும். குதிரைகளை மனிதர்கள் எடுத்துக்கொள்ள, அதிகம் கண்ணில் படாததால் ஒட்டகச்சிவிங்கிகள் தப்பித்தன. <br /><br />அப்படி வானில்தான் பறக்க வேண்டும் என்றிருந்தாலும், இப்போது இருப்பதைப்போல ஜெட் ஏர்வேசிலோ, டைகர் ஏர்வேசிலோ பயணச்சீட்டுகளை புக் செய்திருக்கலாம். செலவானாலும் பரவாயில்லை என பரிகாரமாக பத்து லிட்டர் பெட்ரோலை வழங்கியிருப்பேன். ஆனால் அவர் காக்கையை அல்லவா தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார். <br /><br />தினமும் காக்கைகளுக்கு நான் சோறிட வேண்டுமாம். சோதிடரின் ஆலோசனையின்படி அன்னையின் கட்டளை. கவண்கல்லுடன் காடுமேடெல்லாம் தேடித்தேடி காக்கைகளை அடித்துக் கொண்டிருந்தவன். சத்தியத்தை மீறி எதிரிகளுடன் நட்பு பாராட்டுவதா? கொம்புகள் முளைத்த சாத்தானுடன் தேவதையும் சேர்ந்து கொண்டு என்னைப்பார்த்து சிரித்தாள். "கடவுளே... என்ன கொடுமை இது..."<br /><br />அப்போதுதான் அது நடந்தது. வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க எதையும் நான் அப்போது செய்துகொண்டிருக்கவில்லை. மொட்டை மாடியில் உள்ளாடை துவைத்துக் கொண்டிருந்தேன். சொத்தென தோள்பட்டையில் ஏதோ வந்து விழுந்தது. சந்தேகமில்லாமல் அதேதான். என்னைத்தாண்டிச் சென்ற காகம் சுற்றுச்சுவரில் அமர்ந்தது. உள்ளிருந்து வெறி கிளம்ப, தேடிய கைகளுக்கு ஒரு செங்கல்துண்டு அகப்பட்டது. அடுத்து வேறென்ன, அசுர வேகத்தில் விசிறியெறிந்தேன்.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">நானே எதிர்பார்க்காத வண்ணம் சரியாகத் தாக்க காகம் வீழ்ந்தது. ஓடிச்சென்று பார்த்தேன். வீட்டின் பின்புறமிருந்த குப்பைமேட்டில் தத்திக் கொண்டிருந்தது. துப்பாக்கிச் சுடுவதில் முதற்பரிசு வாங்கியபோது கூட இவ்வளவு சந்தோஷம் வந்ததா என்பது சந்தேகமே. <br /><br />"சனி பகவானே... என்னை மன்னித்துவிடுங்கள். உங்கள் வாகனங்களில் ஒன்றை நான் சேதப்படுத்தி விட்டேன்". <br /><br />அன்று நள்ளிரவு நான் கண்விழித்தபோது அது விடாமல் கரைந்து கொண்டிருந்தது. காக்கைகளுக்குத்தான் இரவில் கண்தெரியாதே பின்பு ஏன் கத்திக் கொண்டிருக்கிறது. ஒருவேளை என்னைப் பற்றி அதன் தலைவரிடம் முறையிடுகிறதோ... சனீஸ்வரா...<br /><br />கொஞ்சம் பயமாக இருந்தாலும் சிகரெட்டை எடுத்துக்கொண்டு மாடிக்குச் சென்றேன். ஆசுவாசமான இரண்டாவது இழுவையின்போது எதேச்சையாய் பார்ப்பது போலப் பார்த்தேன். மங்கலான வெளிச்சத்தில் ஒருபக்க சிறகுகளை மடக்க முடியாமல் விரித்தபடியே குதித்துக்கொண்டிருந்தது. இடையறாத அதன் சத்தத்தின் காரணம் அப்போதுதான் புரிந்தது. எலியோ, பெருச்சாளியோ சரியாகத் தெரியவில்லை. அதனை வம்பிழுத்துக்கொண்டிருந்தது.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">"என் இனமடா நீ" என்று அதனைப் பாராட்டத் தோன்றினாலும் நலமில்லாத நிராயுதபாணியிடம் வீரத்தைக் காட்டுவது தவறெனத் தோன்றியது. மீண்டும் ஒரு செங்கல்துண்டு. ஆனால் இம்முறை காக்கைக்கு அல்ல. என் இனம் என்று சொன்னவை சிதறி ஓடின. காகம் கத்தலை நிறுத்தியது. <br /><br />சர்வம் சூனியம். <br /><br />இரவின் நிசப்தம் மீண்டும் தோன்றியது. ஆனால் ரோட்டில் சென்ற பெண்ணின் கையைப் பிடித்து இழுந்த கருங்காலியாய் மனது உறுத்த ஆரம்பித்தது. படுக்கையில் உறக்கம் பிடிபடவில்லை. நாளை காலை அதன் அருகில் சென்று பார்க்க வேண்டும். சிறிய காயமென்றால் பரவாயில்லை. பெரிதாய் இருந்தால் ஏதாவது செய்ய வேண்டும். வெட்னரி மருத்துவரிடம் கொண்டு செல்லலாமா என்று கூட யோசித்தேன்.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">சொந்த ஊர்ப் பகுதியாக இருந்திருந்தால் வனத்துறை மருத்துவரை அலேக்காக அள்ளிக்கொண்டு வந்திருக்கலாம். நகர்ப்புற மருத்துவர்கள் நாய், பூனையைத்தவிர எந்த உயிர்க்கு மருத்துவம் பார்த்திருக்கப் போகிறார்கள். அதிலும் ஒரு காக்கையுடன் சென்றால் அவர்களின் பார்வை எப்படியிருக்கும் என்பது யோசித்துப் பார்க்கும்போதே திகிலூட்டியது.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">இரவின் நிசப்தம் கலைய மீண்டும் கரைய ஆரம்பித்தது காகம். இரவெல்லாம் அதற்கு காவலாகவா இருக்க முடியும். திறந்த கண்கள் தானாகவே இழுத்து மூட "நாளை நலமுடன் பிறக்கட்டும்" என நினைத்துக்கொண்டேன். <br /><br />அதன் சத்தம் அதிகமாகிக் கொண்டே போனது போலத் தோன்றியது. பின்னர் இரண்டு காக்கைகள். சிறிது நேரத்தில் மூன்று. சத்தங்கள் அதிகமாக அதிகமாக ஒருகட்டத்தில் நூறு காக்கைகள் கரைவது போலத் தோன்றியது.<br /><br />நிச்சயம் கனவல்ல. கண்விழித்தபோது விடிந்திருந்தது. ஆனால் தூக்கத்தில் கேட்ட சத்தங்கள் நிற்கவில்லை. தொடர்ந்து கேட்டுக் கொண்டேயிருந்தன. வெளியில் பார்த்த போதுதான் புரிந்தது. <br /><br />"சனிப்பெருமானே உங்கள் வாகனத்திலொன்றை கொன்று விட்டேன். காத்தருள்வாயாக..."<br /><br />சிறிது நேரம் கழித்து, மிச்சமிருந்த இரவுச்சோற்றையும், கொஞ்சம் தண்ணீரையும் மொட்டைமாடிக்குக் கொண்டு சென்றேன். இழவிற்கு வந்து அழுது கொண்டிருப்பவர்களின் நாக்கு விரைவில் வறண்டு விடுமல்லவா...<br /><br />சர்வம் சுந்தரம். </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7508912334096668760-7210936482020162720?l=www.agalvilakku.in' alt='' /></div>அகல்விளக்குhttp://www.blogger.com/profile/08910894872438678466noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-7508912334096668760.post-4923905064428887432011-05-16T17:26:00.002+05:302011-05-16T17:47:49.763+05:30<div style="text-align: justify;"><br /><br />எப்பொழுதும் போல அன்றும் சூரியன் கிழக்குப்பக்கமாகத்தான் உதித்தது. ஆனால் தேர்தல் நிலவரம், கலவரம் செய்து கொண்டிருந்தது. காலையிலிருந்தே ஆரம்பித்தது, என்.டி.டிவியின் வலைப்பக்கத்திற்கும் தேர்வாணையத்தின் வலைப்பக்கத்திற்குமான எனது தாவல். <br /><br />மதியம் ஏறக்குறைய முடிவு தெரிந்தபின் எதிர்கால தமிழகத்தைப் பற்றி நண்பர்களுடன் விவாதம் செய்து கொண்டிருந்தோம். அப்போதுதான் அந்த அலைபேசி அழைப்பு வந்தது. எதிர்முனையில் இருந்தது என் நெருங்கிய நண்பனொருவன். அழைப்பை அனுமதித்த மறுநொடி <br /><br />"மச்சான் எங்க இருக்க?"<br /><br />"வீட்டுக்கு பக்கத்துலதான்... ஏன்டா?" <br /><br />"ஒரு ஆக்சிடெண்ட் ஆயிடுச்சுடா... என்.ஆர். கல்யாண மண்டபம் பின்னாடி கொஞ்சம் சீக்கிரம் வாடா...!"<br /><br />இதை நான் நெடுநாட்களுக்கு முன்பே எதிர்பார்த்திருந்தேன். அதற்கு ஒரு காரணம் இருக்கிறது. சாதாரணமான சிறிய வளைவுகளில் கூட வண்டியைச் சாய்த்து, சாலையில் படுத்து எழுந்து ஓட்டுபவன் அவன். மிக மெதுவாக வாகனம் ஓட்டிவரும் நபர்களுக்கு அருகே இடமும் வலமுமாக ஒரு வித்தை செய்து வெகு வேகமாக செல்வான். அதுவும் நெடுந்தொலைவு செல்லும் பேருந்துகள் என்றால் கேட்கவே வேண்டாம். அந்த பேருந்துகளை முந்திச் செல்வது என்பது ஏதோ பிறவிபலனை அடைவது போல் அவ்வளவு பிரயத்தனப்படுவான். எங்கியோ போய் முட்டிக்கப் போற பாரு! என்று நானே சொல்லியிருக்கிறேன்.<br /><br />அதனாலேயே நிச்சயம் ஏதாவது பெரிய விபத்தாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. நண்பர்கள் நான்கைந்து பேரை அழைத்துக் கொண்டு அனைவரும் வெகு விரைவாய் ஓடிச்சென்றோம். அவன் சொன்ன இடம் ஒரு முக்கியச் சாலை கிடையாது. புதுக்குடியிருப்புகள் நிறைய இருக்கும் பகுதி அது. <br /><br />என்னாயிற்றோ என்று அனைவரும் பதறியபடி போய்ப் பார்த்தால் அவன் மிகத் தெளிவாய் சிரித்தபடி வரவேற்றான். சுற்றிலும் நின்றிருந்த கும்பல் மிகக்கடுமையாய் வசைபாடியபடி இருந்தது. அங்கிருந்து சற்று தொலைவில் ஒரு ஸ்கூட்டி நடுரோட்டில் கவிழ்ந்தபடி இருக்க, அருகில் தெளிவாய் ஒரு ஸ்கூட்டி நின்றிருந்தது. அங்கு வந்த அனைவருமே ஒன்றும் புரியாமல் நின்றோம். <br /><br />மற்றொரு கும்பல் விலகி வரும்போதுதான் கவனித்தேன், கையிலும் காலிலும் சிராய்ப்புகளுடன் ஒரு பெண் அமர்ந்திருந்தாள். என்ன ஆச்சுடா என்று அவனிடம் கேட்க, "வண்டி சாவியை புடுங்கி வச்சுட்டு தர மாட்டேங்கிறாங்கடா?" என்றான். <br /><br />அங்கு நடந்தவைகள் அதன்பின்தான் புரிய ஆரம்பித்தன.<br /><br />எப்போதும் அறுபது, எண்பது அளவு வேகமாகச் செல்லும் அவன், அந்த பெண்கள் தொலைவில் வருவதைப் பார்த்ததுமே மெதுவாகச் செல்ல ஆரம்பித்திருக்கிறான். நெருங்கி வர வர அவன் முதலில் வந்த பெண்ணைப் பார்த்திருக்கிறான். அங்கு அண்ணலும் நோக்க அவளும் நோக்க நோக்கிக்கொண்டே செல்ல பின்னால் வந்த பெண்ணை இவன் நோக்காமல் விட்டு விட்டான். சுதாரித்து இவன் வண்டியை நிறுத்தி விட்டாலும் அந்தப் பெண் நேரே வந்து இவன் சைலன்சரில் மோதி கீழே விழுந்திருக்கிறாள். முதலில் கடந்து சென்றவள் திரும்ப வந்து ஒரு பேயாட்டம் ஆடி ஊரைக் கூட்ட, அண்ணல் போனைப் போட்டு எங்களை வரச்சொல்லியிருக்கிறான்.&nbsp;&nbsp; <br /><br />தவறு எங்கள் மீதுதான் என்று ஒப்புக்கொண்டு மேற்படி என்ன செய்யலாம் என்று கேட்டோம். யாரோ ஒரு அனானிப் புண்ணியவான் வண்டிய ரெடி பண்ணிக் கொடுத்துப்பா என்றார். ஏகமனதாக ஒத்துக்கொண்டு அந்த பெண்ணை மருத்துவனைக்கு அழைத்துச் செல்ல எத்தனிக்கையில் மீண்டும் ரணகளம். <br /><br />அதெப்படி... நீயா வந்து இடிப்ப... அப்புறம் ஆஸ்பத்திரி கூட்டிப் போவியா... என்று கத்திக் கொண்டே வந்தாள் அந்த பராசக்தி. "ஏங்க அந்த வண்டிய எடுக்காதீங்க... அப்படியே கிடக்கட்டும்... போலிஸ் வந்தப்புறந்தான் வண்டிய எடுக்கணும்" என சொல்ல கூட்டம் திரும்பி விட்டது. நான் யார் தெரியுமா? எங்க அம்மா யாரு தெரியுமா என்ற ரேஞ்சுக்கு அவள் பேசியதெல்லாம் எடுபடவில்லை. ஆனாலும் போனை எடுத்து யாரிடமோ பேசிக்கொண்டே உன் பேரு என்ன... உன் பேரு என்ன... என்று கேட்டபோது ஒவ்வொருவனும் சம்பந்தமில்லாத பெயர்களை சொல்ல ஆரம்பித்தது, எனக்கு ஏனோ வயிற்றைக் கலக்கியது. <br /><br />அடிபட்ட அந்த வண்டியை எடுத்து ஓரமாக நிறுத்தி விட்டு மீண்டும் அந்த முதல் ஸ்கூட்டியிடம் போய் நின்றோம். "வண்டிய அவனே ரெடி பண்ணிக் கொடுத்துடுவான்..." என்று சொல்ல மீண்டும் வாக்குவாதம் ஆரம்பித்தது. இம்முறை கொஞ்சம் அதிகமாகவே பேசிவிட எல்லோருக்குமே கொஞ்சம் இரத்தஅழுத்தம் ஆரம்பித்தது. <br /><br />"இங்கப் பாரும்மா... என்ன பண்றீங்களோ பண்ணிக்கங்க... எங்க கேஸ் கொடுப்பீங்களோ கொடுத்துக்கங்க... எங்களாள முடிஞ்சது இவ்வளவுதான்!". "டேய்.. உன் வண்டி சைட்லாக்க உடைடா... கிளம்புவோம்..."<br /><br />இதை அவள் எதிர்பார்த்திருக்க மாட்டாள். கொஞ்சம் சூழல் தணிந்தது போல் தெரிய ஆரம்பிக்க, அலைபேசி எண்ணைக் கேட்டாள். வாங்கிய பின் ஒரிஜினல் நம்பர்தானா என மிஸ்டுகால் செய்து உறுதி செய்து கொண்டாள். அதன்பின் அவள் சாவியைக் கொடுக்க அனைவரும் கிளம்பினோம். அந்த பெண்ணை அவளே மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்று கொண்டிருந்தாள். "ஏண்டா இப்படிப் பண்ணினே?" என அவனிடம் கேட்க, மிகத் தெளிவாய் ஒரு பதிலைச் சொன்னான். "ரெண்டு பேரும் இப்படி அடுத்தடுத்து வந்தா நான் யாரைப் பாக்குறது...!" வந்த கோபத்தில் அவனை வண்டியோடு சேர்த்து ஒரு உதை விட்டிருந்திருக்கலாம். அனைத்தும் சுமூகமாக முடிந்தாலும், அவள் பேசிய பேச்சு கொஞ்சம் அதிகம்தான். இதுபோன்ற சூழ்நிலையில்தான் திடீர் நாட்டாமைகள் உருவாகி விடுகின்றனர் என்று தோன்றியது. <br /><br />மறுநாள் காலை எழுந்திருக்கும்போது வந்தது ஒரு குறுஞ்செய்தி. அது அந்த நாட்டாமையின் நம்பர்தான். சொன்னது போலவே ஏதோ செய்து விட்டாளோ என்று அச்சத்துடன் திறந்து பார்க்க... "குட் மார்னிங்... ஹேவ் எ நைஸ் டே...!"<br /><br />இந்தப் பொண்ணுங்களப் புரிஞ்சிக்கவே முடியலடா சாமீய்ய்ய்...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7508912334096668760-492390506442888743?l=www.agalvilakku.in' alt='' /></div>அகல்விளக்குhttp://www.blogger.com/profile/08910894872438678466noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-7508912334096668760.post-61293986290266848162011-04-11T18:52:00.002+05:302011-04-11T21:02:23.013+05:30<div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">கவிழ்த்துப் போட்ட இருள், சில்லிட வைக்கும் இரவு நேரக்காற்று, போக்குவரத்து அதிகமில்லா சூழல், ஒற்றை மின்கம்பத்தின் மங்கலான வெளிச்சம், காற்றில் அலைபாயும் காகிதச் சிறகுகள்...<br /><br />இவற்றில் எதையும் ரசிக்கும் மனமின்றி, பேருந்தை எதிர்பார்க்கும் கணங்களை அனுபவித்திருக்கிறீர்களா...?<br /><br />ஆம் என்றால் நானும் உங்களில் ஒருவன்தான்...</div><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-BKUCV1glP2Y/TaMAan1FLsI/AAAAAAAAAn0/qgVaeGmWT5M/s1600/sej_misc_20081111_0015-704782.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="266" src="http://4.bp.blogspot.com/-BKUCV1glP2Y/TaMAan1FLsI/AAAAAAAAAn0/qgVaeGmWT5M/s400/sej_misc_20081111_0015-704782.jpg" width="400" /></a></div><br /><br /><div style="text-align: justify;">வேலைக்குச் சேர்ந்த புதிதில் நிறைய விஷயங்களை அனுசரிக்க வேண்டியிருந்தது. காலை பத்து மணிமுதல், இரவு பத்து மணிவரை வேலை செய்வது ஒன்றும் எனக்கு பெரிய சிரமமாகத் தோன்றவில்லை. ஆனால் காலை பத்து மணிக்குள்ளாக அலுவலகம் வந்து சேர அடித்துப் பிடித்து பேருந்தில் தொங்குவதும், கசங்கிய உடையோடு அலுவலகம் வந்து சேர்வதும் தொடர்கதையாக ஆரம்பித்த நேரம்.<br /><br />தினமும் வேலை முடிய பத்து மணிக்கு மேலாகிவிடுவதால், பத்தரை மணி கடைசிப் பேருந்தில் பயணம் செய்வது தவிர்க்க முடியாததாகிவிட்டது. பத்து மணிக்கு மேலாக இங்கு சாலைகள் வெறிச்சோடிப் போக ஆரம்பித்து விடும். பேருந்து நிறுத்தமும் பத்தரை மணிக்கு மேல் காற்றுவாங்க ஆரம்பித்து விடும். <br /><br />எத்தனையோ நாட்கள் யாருமில்லாத நிறுத்தத்தில், தன்னந்தனியாகக் காத்திருந்ததுண்டு. ஓரிரு நாட்கள் அப்பேருந்திற்காக வேறுசில நபர்களும் நின்றிருப்பார்கள். காலையிலிருந்து வேலை செய்த களைப்பு, வந்து போய்விட்டிருக்கும் பசி, ஆட்கொள்ளத் துடிக்கும் தூக்கம் எல்லாவற்றையும் அடக்கிக்கொண்டு நின்றிருப்பதால் அங்கு யாரிடமும் பேசத்தோன்றாமல் அமைதியாகக் காத்திருப்பேன்.<br /><br />எப்படியோ வந்து சேரும் அந்த பேருந்தின் துருப்பிடித்த இரும்பு வாசத்துடன் உள்ளே அமர்ந்திருக்கும் சில குடிமகன்களின் மது வாசமும் கலந்து, காற்றைக் கழுவிக்கொண்டிருக்கும். பாதிப் பயணிகள் அரைத்தூக்கத்தில்தான் ஆழ்ந்திருப்பார்கள். அதனாலேயே ஒவ்வொரு பேருந்து நிறுத்தத்தின் போதும் அந்த நடத்துனர் உரக்கக் கத்திக்கொண்டிருப்பார்.<br /><br />கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இந்த சூழலுக்கு மாறிக் கொண்டிருந்தபோதுதான் அவளைப் பார்த்தேன். கொஞ்சமாய் கலைந்த தலைமுடி, மெலிந்த உடல்வாகு, இஸ்திரி செய்யப்படாத சுடிதாருடன் தோள்பை சகிதமாய் பஸ் நிறுத்தத்தில் நின்று கொண்டிருந்தாள். மிகவும் மெச்சிக்கொள்ளும்படி அழகில்லை என்றாலும், அவள் பார்வை மட்டும் ஏதோ செய்ததை மறைக்க முடியாது. அந்த வழித்தடத்தின் கடைசிப் பேருந்தில்தான் அவளும் ஏறினாள். <br /><br />ஓரிரு நாட்கள் கடந்தபின் தொடர்ந்து அதே பேருந்திற்காய் வந்து கொண்டிருந்தாள். இரவு பத்து மணிக்கு மேலாகவே எந்த பெண்ணும் பேருந்து நிறுத்தத்தில் காத்திருப்பதில்லை. அப்படியே காத்திருந்தாலும் அவர்கள் தனியே நிற்பதில்லை. ஆனால் இவளோ இறுதிப் பேருந்தில் தினமும் தனியாகவே வந்து கொண்டிருந்தாள். <br /><br />சில நாட்கள் கழித்து அவளை கூர்ந்து(!) கவனிக்க ஆரம்பித்தேன். அவ்வப்போது எங்கள் பார்வைகள் மோதிக்கொள்ளும் ஆனால் எந்த லஜ்ஜையுமின்றி மீண்டும் பேருந்து தென்படும் சாலை ஓரத்தை வெறித்துக் கொண்டிருப்போம். அவ்வாறு ஒருநாள் நான் அவளை எதேச்சையாய் கவனித்தேன். அவள் காற்றில் மாவு பிசைவது போல் ஏதோ செய்துகொண்டிருந்தாள். விரல்களை அழகாக மடித்து பின், மொட்டு வெடிக்கும் மலர்போல ஒவ்வொரு விரலாக திறந்து கொண்டிருந்தாள். பியானோ வாசிக்கும் விரல்கள் போல அவள் வலது கை நடனமாடிக் கொண்டிருந்தது. சாதாரணமாக யாரும் கவனித்தால் தெரியாதபடிக்கு அவள் அதை செய்துகொண்டிருந்தாள். தொங்கிக் கொண்டிருக்கும் கைகளில் முஷ்டியை மடக்கி, அதை விடுவித்து, பின் ஒவ்வொரு விரலாக தேய்த்துக்கொண்டு விடுவாள். அதுவும் கூட ஏதோ மசாஜ் செய்து கொள்வது போலத்தான் தோன்றியது.<br /><br />அவள் எங்கு வேலை செய்து கொண்டிருக்கிறாள் என்பது என்னைப் பொருத்தவரை ஒரு அரை மில்லியன் டாலர் கேள்வியாகவே இருந்து வந்தது. ஆனாலும் அதைத் தேடி அவளுடன் சினேகம் கொள்ளுமளவு எனக்குப் பொறுமையும் இல்லை தேவையும் இல்லை என நினைத்துக்கொண்டேன். அதற்கும் ஒரு காரணம் இருக்கிறது. வேலைக்குச் செல்லும் இளம்பெண்கள் பலரை எனக்குத் தெரியும். பள்ளி முடிந்தவுடன் கல்லூரி செல்லும் வசதியில்லாமல், குடும்பத்தின் வறுமை சிறிது குறைய, ஆங்காங்கே கிடைக்கும் வேலையில் அமர்ந்திருப்பார்கள். அதிகபட்ச உழைப்புடன், குறைந்த ஊதியத்தில் காலம் தள்ளிக் கொண்டிருப்பது அவர்களுக்கு என்றும் சுமையாகவே தெரியாது. வாழ்க்கை மீதான அவர்களின் எதிர்பார்ப்போ, நம்பிக்கையோ இதற்குக் காரணமாக இருக்கலாம். நாளை எங்காவது திருமணம் முடித்து சென்றுவிட்டால் கஷ்டம் நீங்கி விடும் என்பது அவர்களின் எண்ணம். என்னுடைய இந்த கருத்து தவறான கணிப்பாகக்கூட இருக்கலாம். ஆனால் முடிந்த அளவு அவர்களுக்கு தொந்தரவு தரக்கூடாது என்பது எனது வெட்டியான கொள்கைகளில் ஒன்று. <br /><br />சாதாரணமாகக் கடந்து கொண்டிருந்த அந்த நாட்களில் அபூர்வமாய் ஒன்று நடந்தது.<br /><br />எப்போதும் எண்ணை தோய்ந்த முகத்துடன், அரை இருளில், அதீதக் களைப்பாகவே அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த எனக்கு அதிசயமாய் ஒருநாள் கண்ணில் பட்டாள். அது ஒரு பண்டிகை நாள். அதிகாலையில் எழுந்து, குளித்துவிட்டு உறவினர் ஒருவர் வீட்டிற்குச் சென்று கொண்டிருந்தேன். காலை ஆறரை மணிப்பேருந்தில் நான் ஏற, அவள் முன்னிருக்கையில் அமர்ந்திருந்தாள். சாதாரணமாகச் சொல்ல முடியாது. அன்று அவள் மிக அழகாய்த் தெரிந்தாள். படிந்து வாறப்பட்ட தலையில் நேர்வகிடு எடுத்திருந்தாள். அளவான பருமனில் பொட்டு ஒன்றை வைத்து, மெல்லிய சாந்துக் கீற்றுடன்.... ம்ம்ம்ம்.... இது கொஞ்சம் அதிகம்தான். ஆனால் உண்மை. <br /><br />அவளை அப்படிப் பார்க்கவே ஏனோ சந்தோஷமாக இருந்தது. பிரகாசமாய் அவள் தெரிந்தாலும் அந்த கவலை தோய்ந்த முகம் மட்டும் மாறவேயில்லை. எதையோ இழந்ததைப் போல, எதிலொன்றும் நாட்டமில்லாமல்... அது இன்னதென்று என்னால் கணித்துக் கொள்ள முடியவில்லை. ஆனால் ஏதோ ஒன்று குறைந்தது போலத் தோன்றியது. மீண்டும் பார்வைகள் மோதிக்கொண்டன. வழக்கம்போலத் திரும்பி சாலைஓரங்களை வேடிக்கை பார்க்க ஆரம்பித்தோம்.&nbsp; <br /><br />அன்று இரவுதான் அவள் வேலை செய்யுமிடத்தில் எதேச்சையாய் பார்த்தேன். உறவினர் ஒருவருடன் அவர் காய்கறிகள் வாங்குமிடத்திற்குச் சென்றேன். நல்ல ஹைடெக் கொள்ளையடிப்பு என்று நான் அந்த இடத்தைப் பற்றி எண்ணிக் கொண்டிருந்தேன். மார்க்கெட்டிற்கோ, அல்லது உழவர் சந்தைக்கோ சென்றால் இன்னும் விலை குறைவாய் வாங்கிவரலாம். ஆனால் ஏசி அறையில் ஆங்காங்கே கண்ணாடிக் கூண்டுகளில் இருக்கும் காய்கறிகள் கொஞ்சம் கவர்ச்சியாய்த்தான் தோன்றின. நசுங்கிய, வாடிப்போன, அழுகிய காய்கறிகளின் துர்நாற்றத்துடன் இருக்கும் தினசரி மார்கெட்டைப் பார்த்து முகம் சுழிப்பவர்கள் பலபேரை இங்கு காண முடிந்தது. அனைத்தும் பணமயம். பெயர் கூட ஏதோ பணமுதிர் நிலையம் என்று இருந்ததாக ஞாபகம். <br /><br />காய்கறிகளை எடையிட்டு, பணம் செலுத்தும் இடங்கள் ஏழெட்டு இருந்தன. நான் சென்று நின்ற இடத்தில் அவள்தான் காசாளராக நின்று கொண்டிருந்தாள். அவளது கசங்கிய சுடிதாரை அந்த கம்பெனியின் ஓவர்கோட் மறைத்திருந்தது. யாரேனும் கூடையை அவளருகில் வைத்தால் அவள் இயந்திரத்தனமாய் அவற்றை மின்னணுத் தாங்கியில் வைத்து எடை அளவுகளை கணிணியில் செருகிக் கொண்டிருந்தாள். வாங்கிய பொருட்கள் எத்தனையிருந்தாலும் அவற்றை வினாடிகளில் தட்டியெறிந்து பில்கள் தயார் செய்தது சற்று ஆச்சர்யம்தான். அவளது விசைப்பலகையின் எண் குறியீடுகள் முற்றிலுமாய் அழிந்து போயிருந்தன. அடுத்த நபர் டிராலியை வைக்கும் சிறிய இடைவெளியில் அவள் மீண்டும் அந்த பியானோ வாசிப்பை நடத்திக் கொண்டிருந்தாள்.&nbsp;&nbsp;&nbsp; <br /><br />ஒவ்வொருவருக்கும் தொழில்முறையில் ஒவ்வொரு சுபாவம் மாட்டிக்கொண்டு விடுகிறது. என்னேரமும் கணிப்பொறிக்குள் தலையை நுழைத்து எதையோ துழாவிக் கொண்டிருக்கும்போது என்னையறியாமல் விரல்களை சொடுக்கிக் கொள்வேன். மிக மெதுவாய் விரல்களை மேசையின்மீது படுமாறு வைத்து ஒரு சிறிய அழுத்தம் கொடுத்தால் போதும். மீண்டும் விரல்கள் விசைப்பலகையில் தட்டிக் கொண்டிருக்கும். இப்போதெல்லாம் நான் விரல்கள் சொடுக்கிக் கொள்வதே தெரிவதில்லை. அது ஏதோ அனிச்சைச்செயலாக அரைமணிக்கொருமுறை தானாக சொடுக்கிக் கொள்ளும். அவள் செய்வதும் இது போன்ற ஒன்றுதான். <br /><br />அன்றும் அவள் என்னை கவனிக்கவில்லை. அவள் கவனம் முழுதும் அந்த இயந்திரங்களுடனேதான் இருந்தது. அவளும் கூட ஒரு இயந்திரமாகத்தான் தோன்றினாள். ஒருவேளை அவள் நான் உள்ளே வரும்போதே கவனித்திருக்க வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டேன். பணத்தை நீட்டியவுடன் அதை வாங்கிக்கொண்டு மீதிச் சில்லரையை அதற்கான தட்டில் வைத்துவிட்டு விரல்களை தேய்த்துக் கொண்டாள். வெளிச்செல்லும் முன் திரும்பத் பார்த்தேன். அடுத்து வந்த நபரின் முகத்தைப் பார்க்காமல் அவரின் பொருட்களை எடைத்தட்டில் வைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.<br /><br />மறுநாள் மீண்டும் பேருந்து நிறுத்ததில் அவளைப் பார்த்தேன். குளிர்காற்றிலிருந்து சிறிதேனும் தப்பிக்க எண்ணி கைகளை குறுக்கே கட்டி நின்றிருந்தாள். எங்களுடன் அதிசயமாய் சில 'குடி'மக்களும் நின்றிருந்தனர். பேருந்தில் தினமும் அவர்களைக் கடந்து போவதுதான் எங்களுக்குப் பழகிவிட்டதே. மீண்டும் அவ்வப்போது மோதிக்கொண்டன பார்வைகள். <br /><br />யாருடைய துரதிஷ்டமோ அல்லது என்ன பிரச்சனையோ தெரியவில்லை. அன்று வரவேண்டிய இறுதிப்பேருந்து பத்தரை மணி தாண்டியும் வராமல் போனது. நேரம் செல்லச்செல்ல அது வரும் என்ற நம்பிக்கை கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைந்து கொண்டே வந்தது. மணி பதினொன்றை எட்டியபோது அங்கு நின்றிருந்த சிலரும் ஆட்டோக்களை பிடிக்க ஆரம்பித்தனர். <br /><br />அவள் தனது செல்போனை எடுத்து யார் யாருக்கோ போன் செய்து கொண்டிருந்தாள். வெகுநேரமாக காதில் வைத்துக் கொண்டிருந்தவள் எதையுமே பேசாமல், அடுத்த எண்ணை அழைக்க, மறுமுனை அழைப்பெடுக்கவில்லை என்று தெரிந்தது. அப்போதுதான் அது நடந்தது. வெகுநேரமாக அவளையே வெறித்துக் கொண்டிருந்த ஒரு 'பெருங்குடி'மகன் அவளை நெருங்கி எதையோ சொல்ல அவள் விதிர்த்து நின்றாள். ஏதோ விபரீதத்தை உணர்ந்த நான் அவளை நோக்கி நகர, அவளும் என்னை நோக்கி நகர்ந்து வந்தாள். ஏறக்குறைய, சற்றே உரசிக்கொண்டுதான் நின்றிருந்தோம். அவள் கண்கள் கலங்கியிருந்தன. குனிந்து கொண்டே இரண்டு சொட்டு கண்ணீரை தரையில் விட்டாள். இதிலேயே அந்த மரியாதைக்குரிய 'பெருங்குடி'மகன் என்ன கேட்டிருப்பான் என்று யூகிக்க முடிந்தது. அவனைப் பார்த்து நான் முறைக்கவும் அவன் வணக்கம் சொல்வது போல ஏதொவொன்றை செய்து விட்டு அங்கிருந்து நகர ஆரம்பித்தான். <br /><br />"நீங்க எங்க போகணும்...?" முதன்முறையாக நான் அவளிடம் பேசியேவிட்டேன். ஆனால் அவள் எதுவும் பேசாமால் மவுனமாகவே நின்றிருந்தாள். <br /><br />"உங்க வீடு... எங்க..." என்று கேட்க ஆரம்பித்தபோதே தொலைதூரம் செல்லும் விரைவுப்பேருந்து ஒன்று தொலைவில் வருவது தெரிந்தது. அதை அவள் நிறுத்த முற்பட்டாள். அந்த பேருந்து நின்றவுடன் திரும்பிப் பார்க்காமல் சென்று மறைந்தாள். <br /><br />நல்லதுதான் என்று நினைத்துக் கொண்டேன். வழக்கமாய் நான் இறங்கும் நிறுத்தம் தாண்டியும் அவள் அந்த கடைசிப்பேருந்தில் சென்றுகொண்டிருப்பாள். விரைவுப் பேருந்துகளும் நிச்சயமாய் அந்த தடத்தில்தான் செல்லும். கொஞ்சம் வேண்டிக் கேட்டுக்கொண்டால் எல்லா நிறுத்தத்திலும் நிறுத்துவார்கள். பெருமூச்சு ஒன்றை விட்டுவிட்டு மீண்டும் அலுவலகம் நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தேன். <br /><br />சிறிது நாட்கள் கழித்து, என் நண்பர்களும் நானும் பழைய இரும்பு சாமான் கடைகளில் சல்லடை போட ஆரம்பித்தோம். அத்தேடலில் தேறிய சிலவற்றுடன், நான் ஏற்கனவே நான்காம் உபயோகமாக வாங்கியிருந்த வண்டியையும் சேர்த்தோம். சற்றேறக்குறைய பார்த்தால் பைக் போலத் தோற்றமளிக்கும் ஒரு புதுவகை வண்டியை என் மெக்கானிக் நண்பர்கள் உருவாக்கினர். விலையும் அதிகமில்லை. எனது நிதிஒதுக்கீட்டின்படி நான்காயிரத்து இருநூறுதான். இரவுநேரத்தில் பேருந்துக்காய் காத்திருப்பதும், அந்த குளிர்காற்றில் சாலையை வெறிப்பதும் நின்றுபோனது. இடையில் நானும் அவளை மறந்துபோய் விட்டேன். <br /><br />சில வருடங்கள் கழித்து வண்டியில்லா, ஒரு இரவில் மீண்டும் பேருந்திற்காக காத்திருக்கும்போது ஏனோ நினைவில் வந்து தொலைத்தாள் அவள். ஆனால் அன்று அவள் வரவில்லை. அன்று மட்டுமில்லை என்றுமே அவள் அங்கு வருவதில்லை என்பதை அடுத்த சிலநாட்களில் உணர்ந்தேன். புயலாய் கடந்து போகும் அந்த பேருந்து நிறுத்தத்தில் நிற்பவர்கள் யாரையுமே நான் கவனிப்பதில்லை. வண்டியின் வேகத்தைக் குறைத்து அந்த பேருந்து நிறுத்தத்தை சிலநாட்கள் பார்த்து விட்டு செல்ல ஆரம்பித்தேன். அதுவும் கூட சிலநாட்களிலேயே நின்றுவிட்டது.<br /><br />இன்று எனது அலுவலகத்தின் அருகிலிருக்கும் உணவகத்திற்குச் சென்றிருந்தேன். இலைபோட்டு சாதமிடும்போதுதான் கவனித்தேன். அவள் என் எதிரில் அமர்ந்து சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தாள். என்னால் நிச்சயமாகச் சொல்ல முடியும் அங்கு இருப்பது அவள்தான். ஆனால் அந்த முகத்தில் நல்ல பிரகாசம்.<br /><br />கன்னங்களில் சற்று உப்பல் தெரிந்தது. உடலும் நன்றாகப் பெருத்திருந்தது. சுடிதாரிலில்லாமல் அன்று புடவை கட்டியிருந்தாள். நேர்த்தியாக இஸ்திரி செய்யப்பட்ட புடவை. வெள்ளாவி பயன்படுத்திக் கஞ்சி போட்டிருக்கலாம் என்று தோன்றியது. :-)<br /><br />ஒரு நொடி என்னைப்பார்த்தவள் அடையாளம் கண்டுகொண்டதுபோல் சினேகமாய் புன்னகைத்தாள். அவள் சிரிப்பதை நான் பார்த்ததே அன்றுதான் என்பது கொஞ்சம் நகைச்சுவை கலந்த சோகம். நானும் புன்னகைத்துவிட்டு எதுவும் பேசாமல் சாப்பிட ஆரம்பித்தேன். எனக்கு முன்பே சாப்பிட்டு முடித்தவள், மீண்டும் திரும்பிப் பார்க்காமல் நடந்தாள். ஆனால் என்னால் அப்படி இருக்க முடியவில்லை. நான் திரும்பிப் பார்த்தேன். மிக மெதுவாய், கவனமாய் அந்த டைல்ஸ் பதிக்கப்பட்ட தரையில் நடந்து சென்றுகொண்டிருந்தாள். <br /><br />அவளுக்கு மூன்று அல்லது நான்கு மாதம் இருக்கலாம். நிச்சயம் கவனம் நல்லதுதான். பிள்ளைப்பேறு என்றால் சும்மாவா... உடன் யாராவது துணைக்கு வந்திருந்தால் அவளுக்கு இன்னும் நன்றாக இருந்திருக்கும். கர்ம சிரத்தையாக மீத உணவைச் சாப்பிட்டு முடித்தேன். <br /><br />சர்வரிடம் பில்லைக் கேட்க அதற்கு அவன், "அந்த அம்மா அப்பவே குடுத்துட்டுப்போய்ட்டாங்களே சார்" என்றான். ஆசுவாசமாய் கைகழுவிவிட்டு வெளியே வந்து நோட்டமிட்டேன். <br /><br />அவள் காணாமல் போயிருந்தாள்.</div><div style="text-align: justify;"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7508912334096668760-6129398629026684816?l=www.agalvilakku.in' alt='' /></div>அகல்விளக்குhttp://www.blogger.com/profile/08910894872438678466noreply@blogger.com32tag:blogger.com,1999:blog-7508912334096668760.post-52400711616160253062011-03-10T00:08:00.001+05:302011-03-10T00:29:57.679+05:30<div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">"காடு சிறுத்து கருவாடாக் கிடக்குது பெரியண்ணே... இன்னைக்கே கொடுக்கணுமுன்னா எங்க போவோம்..." </span><br /><br /><span style="font-size: small;">"இங்க பாரு புள்ள... நானென்ன உங்கூட்டு சோத்துல பங்கா கேட்டேன். நீ வாங்குன பணத்ததானே கேக்குறேன்... இன்னிக்கு பொழுது சாயரதுக்குள்ள எதாவது ஏற்பாடு பண்ணு. இல்லண்ணா காத்தால தண்டல்காரனா வந்து மானங்கெட பேசிப்போடுவேன்" கொஞ்சம் காரமாகவே பேசினான் சீரங்கன்.&nbsp; </span><br /><br /><span style="font-size: small;">அவள் கண்களில் கண்ணீர் லேசாகத் திரண்டது. சீரங்கன் அவளது சொந்தக்காரன்தான், ஒன்றுவிட்ட பெரியப்பா மகன். ஆனால் தண்டல்காரன். காசு விசயத்தில் மட்டும் அவன் யாருக்கும் அடங்கிப்போவது கிடையாது. கொடுத்த காசை வசூல் செய்வதற்கு அவன் எல்லா அளவிற்கும் இறங்கிப் போய் மிரட்டுவான். அதனாலேயே கண்ணம்மா கொஞ்சம் பயந்து போனாள். </span><br /><br /><span style="font-size: small;">"அவரு கீழ டவுனுக்கு போயிருக்காரு... சாமத்துக்குதாண்ணா வருவாரு... நான் காலைல வந்து பாக்க சொல்லட்டுமா..."</span><br /><br /><span style="font-size: small;">"இதெல்லாம் வேலைக்காவாது புள்ள... நான் வேணா ஒரு சம்பத்து சொல்லட்டுமா..."</span><br /><br /><span style="font-size: small;">என்னவென்பது போல் அவள் பார்த்தாள்.</span><br /><br /><span style="font-size: small;">"பக்கத்தூரு மங்காத்தா வூட்ல ஒரு பட்டி ஆடு கிடக்கு... எளவு மேய்ச்சாளில்லாம எல்லாம் வாடிக்கிடக்கு... நீ உன் புள்ளைய ஒருநா அனுப்பி மேய்ச்சலுக்கு விட்டேன்னு வய்யி... நுப்பது ரூவா கூட கொடுப்பா... எங்கடனுந் தீரும்... உம்பொழப்பும் ஓடும்..." எப்படியோ சுற்றிச்சுற்றி காரியத்துக்கு வந்துவிட்டான்... சொன்னது மட்டுமில்லாமல் திரும்பி குமரனையும் ஒரு பார்வை பார்த்தான்...</span><br /><br /><span style="font-size: small;">"கொழந்தப் பையண்ணா... அவனப் போயி மேய்ச்சலுக்கு...."&nbsp; </span><br /><br /><span style="font-size: small;">"ஏன்..." இடைவெட்டினான் சீரங்கன். "அவன் இதுக்கும் முன்னாடி போனதேயில்லையா... உங்க நாலைஞ்சு ஆட்டயும் அவன்தானே மேய்ச்சிட்டு இருந்தான்..." அவனது சத்தம் அதிகமானது.</span><br /><br /><span style="font-size: small;">"இல்லண்ணா... இப்போ பாங்காடு அவ்ளோ நல்லால்லையே... தனியா எப்படிண்ணா அனுப்புறது..."</span><br /><br /><span style="font-size: small;">"அப்போ சாய்ங்காலம் பணத்த என் வூட்டுக்காரிக்கிட்ட கொடுத்துரு... சரியா..." நடையைக் கட்டினான் சீரங்கன்.</span><br /><br /><span style="font-size: small;">அவளுக்கு அழுகை முட்டிக்கொண்டு வந்தது. குடிசைக்காலில் சாய்ந்து அமர்ந்து கொண்டாள். இன்று பொழுது இப்படி விடியும் என்று அவள் எதிர்பார்க்கவேயில்லை. அதற்குள் அக்கம்பக்கத்து குசலம் விசாரிகள் வந்து சேர்ந்து கொண்டார்கள். "நானும் கூட தெக்குவலவுக்காரங்கிட்ட தண்டல் கட்டிட்டுதான் இருக்கேன்... அதுக்குன்னு இப்படியா" புஷ்பாத்தா ஆரம்பித்தாள். "ஒரு சாதி சனங்கிற முறை வேணாம்... அண்ணங்காரம்மாதிரியா பேசறான்... பள்ளத்துல போக..." ஒத்து ஊதினாள் நாவம்மா பாட்டி.</span><br /><br /><span style="font-size: small;">அனைத்திற்கும் காரணம் ஒரு முப்பது ரூபாய். அதைக்கூட அவளாக வாங்கவில்லை. சென்ற மாதம் குமரன் காய்ச்சலில் படுத்திருந்த போது அவனைப் பார்க்க வந்த சீரங்கன் முப்பது ரூபாயை வலியத் திணித்தான். அவனது குணம் ஏற்கனவே தெரிந்ததால் அவள் அதை வாங்க மறுத்தாள். "நான் ஒன்னும் சும்மா கொடுக்கல மாப்ள. தண்டலா கூட வச்சிக்க, பையனுக்கு எதாவது வாங்கிக் கொடு" என்று தேன் தடவிப் பேசி அவள் வீட்டுக்காரனிடம் தள்ளிவிட்டுப் போய்விட்டான். </span><br /><br /><span style="font-size: small;">அந்த நேரம் அவ்வளவு வறட்சி. எங்கு பார்த்தாலும் வெம்மை. மழை பார்த்தே மாதக்கணக்காகி இருந்தது. மலைக்காட்டின் மரங்கொடிகளும் வறட்சியினால் இலைகளை உதிர்த்துக்கொண்டிருந்தன. ஆடு மாடுகளைக்கு கூட புல் பூண்டு கிட்டாத நிலை. மேட்டுக்குடி லிங்காயத்து தோட்டங்களெல்லாம் விளைச்சல் இல்லாமல் இருப்பதால் தோட்டத்து கூலி வேலையும் இல்லை.</span><br /><br /><span style="font-size: small;">அனைத்திற்கும் மேலாக பெருஞ்சுனை வேறு வற்றிவிட்டது. அந்த மலைக்கிராமத்தைப் பொறுத்த வரை பெருஞ்சுனை ஒன்றுதான் நீராதாரம். அதுவும் வற்றிப் போய்விட்டதால் குடிதண்ணீருக்குக் கூட காததூரம் சென்று வர வேண்டிய நிலை. இத்தனைக்கும் அவளது சிறுவயதிலிருந்து அந்த சுனை வற்றிப்போய் பார்த்ததேயில்லை. </span><br /><br /><span style="font-size: small;">இடையிடையே தண்ணீர் தேடி ஊருக்குள் வரும் யானைகளும், நரிக்கூட்டங்களும் வேறு பீதியைக் கிளப்பிக்கொண்டிருந்தன. காட்டுக்குள் சென்றாலே திரும்பி வந்தால்தான் நிஜம் என்ற நிலை. </span><br /><br /><span style="font-size: small;">ஆடுகளில்லாத அவளது சின்ன பட்டியையே வெறித்துப் பார்த்தாள். போன மாதம்தான் தனது நான்கு ஆடுகளையும் ஆறு பானை ராகிக்கு இனாமாக விற்று இருந்தாள். பஞ்ச காலத்தில்தான் பண்டமாற்று கொடிகட்டிப் பறக்கிறது. </span><br /><br /><span style="font-size: small;">எவ்வளவு பஞ்சம் வந்தாலும் சாமிக்கு நேந்து குடிசையில் மாட்டியிருக்கும் இரண்டு படி நெல்லில் மட்டும் அவள் கை வைப்பதில்லை. அதில் ஒரு மயில் இறகு சொருகப்பட்டு காற்றில் ஆடிக் கொண்டிருந்தது. </span><br /><br /><span style="font-size: small;">அவளுக்கு வேறு வழி தோன்றவில்லை மூங்கில் தடுப்பில் சொருகியிருந்த அருவாளையும், கோணிச் சாக்கையையும் எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பினாள். </span><br /><br /><span style="font-size: small;">காய்ந்த விறகுகளை ஒரு சுமை வெட்டிக்கொண்டு வந்தால் இருபது ரூபாய் கிடைக்கும். அதை விற்பதற்கும் கடம்பூர் சந்தை வரை போக வேண்டும். பெரிய நெல்லிக்காய் ஒரு அரை மூட்டை கொண்டு வந்தால் மொத்தம் முப்பது ரூபாய். அந்த சண்டாளனின் கடனை தீர்த்து விடலாம். </span><br /><br /><span style="font-size: small;">அவள் கிளம்ப ஆயத்தமானவுடன், இரண்டு காலி சுறைக் குடுவைகளுடன் குமரனும் அவள் பின்னால் நடக்க ஆரம்பித்தான். திரும்பி வரும்போது கொஞ்சம் குடிதண்ணீர் கொண்டுவரலாம் என்று அவன் எண்ணம். </span><br /><br /><span style="font-size: small;">காலை வெயில் சுள்ளென வீசும்போது ஏறக்குறைய பத்து பதினைந்து மைல்கள் நடந்திருப்பார்கள். அடர்ந்து கிடக்கும் காட்டில் காணும் இடமெல்லாம் காய்ந்த இலைகள் கொட்டிக்கிடந்தன. அவ்வப்போது கரட்டான்களும், மலைப்பாச்சிகளும் புதிதாக எட்டிப் பார்த்தபடி இருந்தன.&nbsp; </span><br /><br /><span style="font-size: small;">நெடுந்தொலைவு சென்ற களைப்பு இருவரின் முகத்தில் தெரிந்தாலும் கால்கள் சலிப்படையவில்லை. </span><br /><br /><span style="font-size: small;">"அம்மா உன்ன தூக்கிக்கிட்டுமாய்யா..?" பாசமாய்க் கேட்டாள் கண்ணம்மாள்.</span><br /><br /><span style="font-size: small;">குமரன் அவசரமாக சிணுங்கினான். "வேணாம் நான் பின்னாடியே வர்றேன்...". அவனுக்கு அங்கு சுதந்திரமாக சுற்றுவது மிகப் பிடித்திருந்தது.</span><br /><br /><span style="font-size: small;">நீண்ட நேரத்திற்குப் பிறகு ஒரு வேங்கை மரம் கண்ணில் தென்பட்டது. நன்கு அடர்திருந்தாலும் உயரம் அதிகமில்லை. சோர்ந்து நின்றிருந்த மரத்தில் ஆங்காங்கே சில பச்சை இலைகளும் தென்பட்டன. சுற்றி ஒரு பார்வை பார்த்து விட்டு அவள் அரிவாளைக் கொண்டு வெட்ட ஆரம்பித்தாள். மற்ற மரங்களை விட இது அதிகம் விலை போகும். ஒரு பானை களிக்கு நான்கு சுள்ளிகளைப் போட்டாலே போதும், நின்று எரியும். ஆனால் காட்டுக் காவலர்களை நினைத்தால்தான் அவளுக்கு பயமாக இருந்தது. அவர்கள் பார்த்துவிட்டால் அவ்வளவுதான். இனி சுள்ளி பொறுக்கக் கூட காட்டுப்பக்கம் போகமுடியாது. அப்போது எங்கோ தொலைவில் சிறுநரிகளின் ஊளைச்சத்தம் கேட்டது. குமரனும் கொஞ்சம் பயந்து விட்டான். அவளுக்கும் கூட இந்த சப்தம் புதிதுதான். தண்ணீர் இல்லாமல் காடு காய்ந்து கிடக்கும்போது காட்டு உயிர்களுக்கு ஒருவித மூர்கத்தனம் ஏற்படும். அதனாலேயே அதுபோன்ற நாட்களில் யாரும் அவ்வளவு எளிதில் காட்டுக்குள் செல்ல மாட்டார்கள். ஆனால் கண்ணம்மா அதைப்பற்றியெல்லாம் சிந்திக்கவேயில்லை. அவளைப் பொறுத்த வரை அந்த கடன்தான் பெரிய பாரமாக இருந்தது. </span><br /><br /><span style="font-size: small;">மரத்தின் கீழே குமரன் உடைந்து விழும் சிறுகிளைகளை ஒன்றாக சேர்த்துக்கொண்டிருந்தான். மற்ற மரங்களை விட இது கனம் அதிகம். அதனாலேயே அவள் அதிகம் வெட்டவில்லை. ஓரளவிற்கு வெட்டிபின் ஆயாசமாய் அமர்ந்து தண்ணீர் குடித்துக்கொண்டாள். இடையிடையே முந்தானையால் வியர்வை முகத்தை துடைத்து "வெயில் அதிகமில்ல ராசா..." என்று சிரித்தாள்.</span><br /><br /><span style="font-size: small;">குமரனுக்கு வெயிலெல்லாம் தெரியவில்லை. அவன் அங்கு வந்ததே நெல்லி மரம் வெட்டுவதை பார்ப்பதற்குத்தான். மலை நெல்லி மரம் நெடுநெடுவென வளர்ந்திருந்தாலும் வலிமை குறைவு. மரத்தின் தண்டுப்பகுதியில் மூங்கில் போல நீளமான குழி இருக்கும். அதில் எங்காவது ஒரு துவாரம் இருந்தால் உள்ளிருந்து அடுக்குத்தேன் கிடைக்கலாம். அந்த துவாரம் வழியாக தேனீக்கள் உள்ளே சென்று அடுக்கடுக்காய் அழகாக தேன்கூடு கட்டியிருக்கும். இதுவரை அவன் அதைப் பார்த்ததில்லை. </span><br /><br /><span style="font-size: small;">உச்சி வெயில் சுட்டெரிக்கும் நேரத்தில்தான் அவர்களுக்கு நெல்லி மரக்கூட்டம் கண்ணில் சிக்கியது. ஆனால் குமரனின் நேரம் அதில் அடுக்குத்தேன் எதிலும் இல்லை. இலகுவாக ஒரு மரத்தை வெட்டி அரைச்சாக்கு அளவிற்கு அவள் நெல்லிக்காய்களை எடுத்துக்கொண்டாள். </span><br /><br /><span style="font-size: small;">கட்டப்படாத நிலையிலிருந்த விறகுசுமையைக் கட்ட ஊனாங்கொடிகளை தேடியலைந்தனர் இருவரும். சாதாரணமாக எல்லா இடங்களிலும் பரவியிருக்கும் அந்த கொடி, வெயிலில் காய்ந்த சுள்ளியாக ஆங்காங்கே தென்பட்டது. அதை வைத்து ஒன்றும் செய்ய முடியாது என்பதால், பச்சைக் கொடி எங்காவது கிடைக்கிறதா என்று தேட ஆரம்பித்தனர்.</span><br /><br /><span style="font-size: small;">கொஞ்ச நேரத்திலேயே ஒரு பாறைச் சரிவில் பெரிய நீர்ச்சுனை தென்பட்டது. அசாதாரணமாக அங்கு மட்டும் நிறைய பச்சை மரங்களும் செடிகொடிகளும் அடந்திருந்தன. குமரன் ஓடிச்சென்று குடுவைகளில் நீர் சேகரிக்கலானான். அவள் அந்த விறகுச் சுமையையும், நெல்லிக்காய் மூட்டையையும் கொண்டு வந்து ஒரு மரநிழலில் போட்டுவிட்டு அமர்ந்தாள். </span><br /><br /><span style="font-size: small;">ஒரு பெரிய ஊனாங்கொடியை எடுத்து வந்து விரித்து விறகுக்கட்டைகளை வைத்தாள். ஆளுயரக் கட்டையை முதலிலும் மற்ற கட்டைகளை அதைச் சுற்றியும் வைத்துக் கட்ட ஆரம்பித்தாள். தூக்கிவிட ஆளற்ற காட்டில், சுமைகளை வைக்க அவர்கள் பயன்படுத்தும் ஒரு உத்திதான் அந்த ஆளுயரக்கட்டை. </span><br /><br /><span style="font-size: small;">எங்காவது சுமையை இறக்கி வைத்து இளைப்பாறவும், உடனே தலையில் தூக்கி வைக்கவும் அது ரொம்ப சுலபம்.&nbsp; எளிதாக சுமையை நிற்க வைத்து விடலாம், அப்படியே அதை தூக்கி வைத்தும் கொள்ளலாம். </span><br /><br /><span style="font-size: small;">அவள் கட்டி முடித்து கிளம்பும்போதுதான் அவற்றைப் பார்த்தாள். </span><br /><span style="font-size: small;">காய்ந்த புதரின் பின்னால் இரண்டு ஓநாய்கள் அவர்களையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தன. ஒரு கணம் அவளுக்கு பகீர் என்றது. அடிவயிற்றில் ஏதோ செய்வது போல பயம் தோன்ற ஆரம்பித்தது. இருந்தாலும் சுதாரித்துக் கொண்டு, விறகுச் சுமையில் சொருகியிருந்த அரிவாளை மெதுவாக எடுத்தாள். குமரன் அவள் தொடையை கட்டிப்பிடித்தபடி நெருக்கி நின்று கொண்டான். </span><br /><br /><span style="font-size: small;">முதலாவதாக வந்த ஓநாய் மீது அவள் தன் விறகு சுமையை சரியாகப் போட அது விழுந்து எழுந்து ஓடியது. அதற்குள் அடுத்தது அவளை நோக்கி ஓடிவர அவள் குமரனைத் தூக்கிக்கொண்டு ஓட ஆரம்பித்தாள்.&nbsp; </span><br /><br /><span style="font-size: small;">நான்கைந்து அடிகள் வைப்பதற்குள், தரையில் படர்ந்திருந்த கொடி ஒன்று கால் தடுக்க குப்புற வீழ்ந்தாள். குமரன் அவளுக்கு சற்று தள்ளிப் போய் விழுந்திருந்தான். அவளை நோக்கி வந்த ஓநாய் அவளைத்தாண்டி குமரனை நோக்கிப் பாய்ந்தது. அவள் விழுந்த வாக்கிலேயே அதன் பின்னங்காலை எட்டிப்பிடித்தாள். சட்டென திரும்பிய ஓநாய் அவள் கையைக் குதற ஆரம்பித்தது. அவள் கத்த ஆரம்பித்தாள். </span><br /><br /><span style="font-size: small;">"குமரா... ஓடிடு... ஓடிடுடா..."</span><br /><br /><span style="font-size: small;">குமரனுக்கு கை கால்கள் நடுங்க ஆரம்பித்தன. அவள் சொல்வது எதுவும் அவன் காதில் ஏறவில்லை. உறைந்து போனவனாய் நின்றுகொண்டே இருந்தான். </span><br /><br /><span style="font-size: small;">முதலில் ஓடிப்போன அந்த பெரிய ஓநாய் திரும்பவும் அவளைப் பார்த்து ஓடிவர ஆரம்பித்தது. அவளின் இன்னொரு கையில் சிக்கிய ஒரு கல்லை எடுத்து, கையைக் கடித்துக்கொண்டிருந்த ஓநாயின் தலையில் அடிக்க ஆரம்பித்தாள். குமரனும் ஒரு கல்லை தூக்கிக்கொண்டு ஓடி வந்தான். </span><br /><br /><span style="font-size: small;">அதற்குள் அவர்களை நோக்கிவந்த பெரிய ஓநாய் அவள் மேல் பாய்வதற்கு ஆயத்தமாக அவள் கண்களை மூடிக்கொண்டாள். ஓநாய் அவள் மேல் பாய்வதற்கு முன்பாக, எங்கிருந்தோ வந்த ஒரு கருஞ்சிறுத்தை அந்த ஓநாயின் மேல் விழுந்து அதன் நெஞ்சைக் கிழித்தது. அவள் கையைக் கடித்துக் கொண்டிருந்த ஓநாய் அவளை விட்டுவிட்டு ஓட ஆரம்பித்தது. அவள் கண் திறந்து பார்த்தபோது அந்த கருஞ்சிறுத்தை ஓநாயின் கழுத்தை நொறுங்கக் கடித்துக்கொண்டிருந்தது. </span><br /><br /><span style="font-size: small;">கையை ஊன்றி எழுந்த அவள் குமரனைத் தூக்கிக் கொண்டு ஓட ஆரம்பித்தாள். ஏற்கனவே விழுந்திருந்ததால் கொஞ்சம் கவனமாகவே அடிகளை அவள் வைத்தாள். சிறிது தூரம் சென்றபின்தான் அவளுக்கு அந்த விறகுசுமை நினைவுக்கு வந்தது. ஒடுவதை நிறுத்தினாள்.</span><br /><br /><span style="font-size: small;">அவளுக்கு இன்னும் அந்த பதட்டம் அடங்கவில்லை. குமரன் வேறு அழ ஆரம்பித்திருந்தான். அவன் சட்டையின் ஒரு பகுதி முழுவதும் அவளின் ரத்தக்கறை படிந்திருந்தது. சுனையின் இன்னொரு பகுதியில் அவள் குமரனை இறக்கி விட்டு விட்டு கையைக் கழுவ ஆரம்பித்தாள். தண்ணீரில் கழுவக் கழுவ எரிச்சல் அதிகமாகிக் கொண்டே இருந்தது. முந்தானைத் தலைப்பை ஒரே இழுவையில் கிழித்து எடுத்து கையில் சுற்றிக்கொண்டாள். ரத்தக்கசிவு சற்று மட்டுப்பட்டது போல் இருந்தது. குமரனின் முகத்தைக் கழுவி விட்டு, அவனைத் தூக்கிக் கொண்டு திரும்ப அதே இடத்தை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தாள். ஆனால் இம்முறை மிக கவனமாக மெதுவாக நடக்க ஆரம்பித்தாள். </span><br /><br /><span style="font-size: small;">அங்கே அவள் கீழே போட்ட விறகுச் சுமை கட்டுடையாமல் அப்படியே கிடக்க, நெல்லிக்காய்கள் மட்டும் கொஞ்சமாய் சிதறியிருந்தன. சற்று தொலைவிலிருந்தே அவள் பார்த்தாள். கருஞ்சிறுத்தை அந்த ஓநாயின் கழுத்தைக் கடித்தபடியே தூரமாய் இருந்த ஒரு பாறைமேல் இழுத்துச் சென்றுகொண்டிருந்தது. சற்று ஆசுவாசப் பட்டவளாக குமரனை அங்கேயே இருக்கச் சொல்லி விட்டு சுனையை நோக்கி நடந்தாள். </span><br /><br /><span style="font-size: small;">சிறிது நேரத்தில் இருவரும் கடம்பூர் சந்தைமேட்டை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்திருந்தனர். அவள் கையிலிருந்த ரத்தம் முழுவதுமாய் உறைந்து போய் கிடக்க, வழியில் துவைத்துக் காய வைத்த சட்டையுடன் குமரன் வந்து கொண்டிருந்தான். அடிக்கடி அவள் தலை சுமையை இறக்கி வைப்பதும், பின் தூக்கி வருவதுமாகத் தொடர்ந்து செய்வதைப் பார்க்கையில் அவள் கை அதிகம் வலிப்பதை குமரன் உணர்ந்து கொண்டான். முதுகில் அரைமுட்டை நெல்லிக்காய்களுடனும் தலையில் ஒரு சுமை விறகுடனும் கடம்பூர் சந்தைக்குள் நுழையும்போது அங்கு சூரியன் மேற்கே இறங்க ஆரம்பித்திருந்தான். </span><br /><br /><span style="font-size: small;">சீக்கிரம் ஊர் திரும்ப வேண்டும் என்று அவள் நினைத்துக்கொண்டாள். நொட்டை சொல் வியாபாரிகளும், அடிமாட்டு விலை கேட்கும் மக்களும் வந்து போய்க் கொண்டே இருக்க அங்கு மாதம்மாள் வந்து சேர்ந்தாள். அவள் கண்ணம்மாளின் சிறுவயது தோழி. எதேச்சையாய்ப் பார்த்தவள் "என்ன கண்ணம்மா இந்த நேரத்துல..?" என்று ஆரம்பிக்க அவள் முழுவதுமாய் சொல்லி முடித்தாள். </span><br /><br /><span style="font-size: small;">"அந்த பவுதி அம்மன்தான் அங்க சிறுத்தயா வந்து காப்பாத்துச்சு புள்ள... இல்லைன்னா நான் இங்க நின்னுட்டு இருக்க மாட்டேன்" கன்னத்தில் போட்டுக் கொண்டாள். </span><br /><br /><span style="font-size: small;">"இந்நேரத்துக்கு மேல எப்ப வித்து, எப்ப கிளம்பப்போற... கைல நுப்பத்தைந்து ரூவா இருக்கு கண்ணாயா... நானே எடுத்துக்கிறேன்... நீ ராத்திரி மாகாளி தொட்டிக்கு வந்துரு காலைல கிளம்பிப்போ..." வாஞ்சையாய் பேசினாள் மாதம்மாள். </span><br /><br /><span style="font-size: small;">'இல்ல புள்ள... நான் இப்பவே கிளம்புறேன். போய் அந்த ஆளு மூஞ்சில காசு விட்டெறியணும்... ஆமாம்" என்று சொல்லி அவள் கொடுத்த காசை வாங்கிக்கொண்டு நடக்க ஆரம்பித்தாள். </span><br /><br /><span style="font-size: small;">நெடுந்தொலைவு மேய்ச்சலுக்குச் சென்றிருந்த குன்றி ஆடுகள் பட்டிகளை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தன. குமரன் அவற்றை திரும்பிப் பார்த்தபடியே சென்றான். </span><br /><br /><span style="font-size: small;">"எனக்கு எப்பம்மா ஆடு வாங்கித்தருவ...??" குமரன் சன்னமாய்க் கேட்டான். </span><br /><br /><span style="font-size: small;">கண்ணம்மா ஆடுகளை விற்கும்போது குமரன் ஆசையாய் வளர்த்த ஒரு ஆட்டையும் சேர்த்துத்தான் விற்றிருந்தாள். அவனைச் சமாதானப் படுத்துவதற்காக "நல்ல கிடாக்குட்டியா ஒன்னு அம்மா வாங்கித்தாரேன்" என்று சொல்லியிருந்தாள். </span><br /><br /><span style="font-size: small;">"அடுத்த மாசம் உன்ன சித்தனூரு பள்ளிக்கூடத்துல சேத்து விட்டதும் வாங்கித்தாரேன்யா..." அவள் சொல்லிக்கொண்டே அவனைத் தூக்கி வைத்துக்கொண்டாள். "அங்க போணுன்னா புதுச்சட்ட வேணுமாம்மா..." இருவரும் பேசிக்கொண்டே காட்டினுள் கலந்தனர். </span><br /><br /><span style="font-size: small;">அவர்கள் ஊர் திரும்பியபோது பொழுது சாய்ந்திருந்தது. சூரியனின் அன்றைய இறுதி மூச்சு அந்த கிராமத்தைத் தழுவிக்கொண்டிருந்தது. ஓட்டமும் நடையுமாக சீரங்கனின் வீட்டிற்குச் சென்றாள் கண்ணம்மாள். ஆனால் அவன் அங்கு இல்லை. "சீரங்கனெங்கே?" என்று கண்ணம்மா கேட்க அவன் சாராயங்குடிக்கப் போயிருப்பதாக அவன் மனைவி பதிலளித்தாள்.&nbsp; அவளிடம் அந்த பணத்தைக் கொடுத்தபிறகுதான் கண்ணம்மாவிற்கு உயிரே திரும்பி வந்தாற்போல் இருந்தது. </span><br /><br /><span style="font-size: small;">அவளது குடிசையை நோக்கி சோர்வாய் நடக்க ஆரம்பித்தாள். </span><br /><br /><span style="font-size: small;">அங்கே மூங்கில் தடுப்பு திறந்து கிடக்க கண்ணம்மாவின் வீட்டுக்காரன் குடிசை முன்பு விழுந்து கிடந்தான். அவன் கிடப்பதைப் பார்த்ததும் என்னவோ ஏதோவென்று அவள் ஓடிவந்து அவனை எழுப்ப முற்பட, குப்பென சாராய வாடை வீசியது. </span><br /><br /><span style="font-size: small;">"எளவெடுத்தவன்... என்ன சாகடிக்கன்னே பொறந்திருக்கான்..." திட்டிக்கொண்டே அவனை வேலியோரமாய் உருட்டித் தள்ளினாள். அவன் உருண்டபோது, சட்டை பாக்கெட்டிலிருந்து கொஞ்சம் சில்லரைகளும், பீடித்துண்டுகளும் விழுந்திருந்தன. </span><br /><br /><span style="font-size: small;">அதையெல்லாம் கண்டு கொள்ளாதவளாக, தலைமுடியை அள்ளி முடிந்து கொண்டு ராகியைப் புடைக்க ஆரம்பித்திருந்தாள். குமரன் அவள் அருகிலேயே அமர்ந்து அவளின் ரத்தம் காய்ந்த கையைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். </span><br /><br /><span style="font-size: small;">ஆனால், அவள் வீட்டுக்காரனின் சட்டைப்பையில் துருத்திக்கொண்டிருந்த ஐம்பது ரூபாய் தண்டல் சீட்டு மட்டும் யார் கண்ணிலும் படவில்லை. </span><br /><br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: right;"><br /></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7508912334096668760-5240071161616025306?l=www.agalvilakku.in' alt='' /></div>அகல்விளக்குhttp://www.blogger.com/profile/08910894872438678466noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-7508912334096668760.post-75680235152759287102010-12-10T10:10:00.000+05:302010-12-10T10:10:32.082+05:30<div style="color: #660000;"><br /></div><div style="color: #660000;"><br /></div><div style="color: #660000;">நனைந்த சிறகுகளின் ஈரம் காயும்வரை</div><div style="color: #660000;">மழைநின்ற வானத்தை வெறிக்கும்</div><div style="color: #660000;">சிறுபறவையாக உணர்கிறேன்....</div><div style="color: #660000;"><br /></div><div style="color: #660000;">இருநாட்கள் இல்லாவிடில்</div><div style="color: #660000;">ஏனிந்த இடைவெளியென்று</div><div style="color: #660000;">விவரனை கேட்கும் உள்ளங்கள்...</div><div style="color: #660000;"><br /></div><div style="color: #660000;">மென்பொருள் மூலகமும்</div><div style="color: #660000;">வன்பொருள் மூலகமும்</div><div style="color: #660000;">சேர்த்துப்பிடித்து அழுத்தும்போதும்</div><div style="color: #660000;">சன்னமாய் சிரித்திருப்போம்...</div><div style="color: #660000;"><br /></div><div style="color: #660000;"> "மதியம் தயிர்சாதம்டா.... :-( "&nbsp;</div><div style="color: #660000;">என்று மும்பையில் அழும் நண்பனும்,</div><div style="color: #660000;">"மச்சினனுக்கு ஆண்குழந்தை..."</div><div style="color: #660000;">என்று இலங்கையில் சிரிக்கும் தோழியும்,</div><div style="color: #660000;">முகமறியா நட்பில் பூத்தவர்கள்....</div><div style="color: #660000;"><br /></div><div style="color: #660000;">தூங்கிவிழுந்து கொண்டிருக்கும் இரவில்</div><div style="color: #660000;">"குட்மார்னிங்" என ஆரம்பிக்கும் ஒருவர்....</div><div style="color: #660000;">"டெவில் ட்ரீம்ஸ்" என முடிக்கும் ஒருவர்...</div><div style="color: #660000;">அலுவலக அழுத்தங்களிடையே&nbsp;</div><div style="color: #660000;">அனைவரும் சேர்ந்து&nbsp;</div><div style="color: #660000;">ஒருமுறையேனும் சிரித்திருப்போம்&nbsp;</div><div style="color: #660000;">நம் சிரிப்பான்களோடு...</div><div style="color: #660000;"><br /></div><div style="color: #660000;">இறுகிய முகத்தில் புன்னகை மலரும்போது</div><div style="color: #660000;">எதைப்பார்க்கிறான் என்று எட்டிப்பார்க்கும்</div><div style="color: #660000;">சக நண்பர்களுக்கும் கொட்டு வைத்திருப்போம்...</div><div style="color: #660000;"><br /></div><div style="color: #660000;">ஊன்றிப் படித்து அருமை என்று</div><div style="color: #660000;">தட்டிக் கொடுத்தவர்களையும்</div><div style="color: #660000;">களைகள் பிடுங்கி இன்னும்செய் என்று</div><div style="color: #660000;">கொட்டிக் கொடுத்தவர்களையும்</div><div style="color: #660000;">நேரில் சந்திக்க ஒரு அழைப்பு....</div><div style="color: #660000;"><br /></div><div style="color: #660000;">"அடடே</div><div style="color: #660000;">அவரா நீங்கள்.." என்று ஆச்சர்யப்படுவதற்கும்</div><div style="color: #660000;">"அதப்படிச்சு அழுதுட்டேன் சார்..."</div><div style="color: #660000;">என்று அடைப்புக்குறி இடுவதற்கும்</div><div style="color: #660000;">வாய்ப்பாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ளலாம்....</div><div style="color: #660000;"><br /></div><div style="color: #660000;">டிசம்பர் 26 - ஈரோடு - சங்கமம் 2010</div><div style="color: #660000;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; color: #660000; text-align: center;"><a href="http://erodetamizh.blogspot.com/2010/12/2010_08.html"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_-fsFwg3uUN0/TQGt3GV4SXI/AAAAAAAAAko/vH_dsN2ygpg/s1600/sangamam.jpg" /></a></div><div style="color: #660000;"><br /></div><div style="color: #660000;"><br /></div><div style="color: #660000;"><b>இணையத்தில் வருடிய விரல்களை&nbsp;</b></div><div style="color: #660000;"><b>நிஜத்தில் ஸ்பரிசிக்கலாம் வாருங்கள்.....</b></div><div style="color: #660000;"><br /></div><div style="color: #660000;"></div><div style="color: #660000;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7508912334096668760-7568023515275928710?l=www.agalvilakku.in' alt='' /></div>அகல்விளக்குhttp://www.blogger.com/profile/08910894872438678466noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-7508912334096668760.post-7333146645789768552010-11-22T13:35:00.005+05:302010-11-22T13:38:15.868+05:30<b style="color: #660000;"><span style="color: white;">.</span> </b><br /><br /><br /><b style="color: #660000;">வேறுபாடு</b><br /><br />வெறுப்பாய் பார்க்கிறாள்<br />எஜமானியின் மகள்!! <br /><br />ஆவலாய் பார்க்கிறாள்<br />வேலைக்காரியின் மகள்!! <br /><br />அமைதியாய் பார்க்கிறது<br />உடைந்துபோன பொம்மை, குப்பைக்கூடையில்!!<br /><br />********************<br /><br /><div style="text-align: justify;"><b><span style="color: #660000;">நகரம்</span></b> <br /><br />இரைச்சல் நிறைந்த <br />நகரப்பேருந்து நிலையம்!!<br /><br />இதமாய்க் கேட்கிறது <br />குயிலின் சோககீதமொன்று!!<br /><br />அழைப்பை எடுக்கத் தாமதிக்கிறது <br />அருகிலிருப்பவனின் மனம்!!</div><br />********************<br /><br /><b style="color: #660000;">இனிய இல்லம்</b><br /><br />வீட்டிலிருந்த பொருட்களை <br />கீழேபோட்டு உடைத்துக்கொண்டிருந்தான்.<br />தலைக்கேறிய கோபத்துடன் கணவன்!<br /><br />காதுகூசும் வசைவார்த்தைகள் வேறு <br />அவ்வப்போது வந்து கொண்டிருந்தன!!<br /><br />அழுது வீங்கிய முகத்துடன்<br />கண்ணீர் வழிய அமர்ந்திருந்தாள் அவள்.<br />தொலைக்காட்சித் தொடர் முன்பு!!<br /><br />********************<br /><br /><b><span style="color: #660000;">அழுத்தம்</span></b><br /><br />வியாபார இலக்கு, <br />மேலாளர் வசைப்பேச்சு,<br />முடிக்கப்படாத அலுவல்கள்,<br />தாமதமான கணக்குச் சேர்ப்புகள்,<br />சோம்பல் முறிக்கும் காப்பித்தண்ணிகள்,<br />மாலைத் தலைவலிக்கு சாரிடான்,<br /><br />இரவில்... <br /><br />கசங்கிய மனதை மேலும் கசக்குகிறது,<br />வாங்கிவர மறந்துவிட்ட 'பென்சில் பாக்ஸ்'.<br />&nbsp;<span style="color: white;">.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7508912334096668760-733314664578976855?l=www.agalvilakku.in' alt='' /></div>அகல்விளக்குhttp://www.blogger.com/profile/08910894872438678466noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-7508912334096668760.post-82311912252585981782010-11-04T15:22:00.000+05:302010-11-04T15:22:54.692+05:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_-fsFwg3uUN0/TNKCOYBeaoI/AAAAAAAAAj4/m51c3DnEPYQ/s1600/Picture2.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_-fsFwg3uUN0/TNKCOYBeaoI/AAAAAAAAAj4/m51c3DnEPYQ/s1600/Picture2.gif" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7508912334096668760-8231191225258598178?l=www.agalvilakku.in' alt='' /></div>அகல்விளக்குhttp://www.blogger.com/profile/08910894872438678466noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7508912334096668760.post-54402150247479664582010-10-22T11:50:00.004+05:302010-10-23T20:47:13.247+05:30<h3 class="post-title entry-title" style="text-align: justify;"></h3><div></div><div style="text-align: justify;"><span lang="TA">திரைப்படங்களை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">ரசியுங்கள்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">ரசிகர்களே</span><span lang="TA">. </span><span lang="TA">அதில்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">உங்கள்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">ஹீரோ</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">செய்வதெல்லாம்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">நிஜம்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">என்று</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">மட்டும்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">நம்பி</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">விடவேண்டாம்</span><span lang="TA">. </span><span lang="TA">உண்மையான</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">ஹீரோ</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">உங்கள்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">பகுதியில்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">நேர்மையாகவும்</span><span lang="TA">, </span><span lang="TA">தியாக</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">உணர்வோடும்</span><span lang="TA">, </span><span lang="TA">சேவை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">மனப்பான்யுடனும்</span><span lang="TA">, </span><span lang="TA">துணிவுடனும்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">உழைத்துக் கொண்டிருப்பார்கள்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">ஒரு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">ராணுவ</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">வீரராக</span><span lang="TA">, </span><span lang="TA">தீயணைப்பு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">வீரராக</span><span lang="TA">, </span><span lang="TA">காவல்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">துறை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">அதிகாரியாக</span><span lang="TA">, </span><span lang="TA">ஆசிரியாராக</span><span lang="TA">, </span><span lang="TA">சமுக</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">சேவகராக</span><span lang="TA">, </span><span lang="TA">துப்புரவு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">தொழிலாளியாக</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">மற்றும்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">நேர்மையாக</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">உழைத்து</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">சம்பாதிக்கும்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">எவருமாக</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">இருக்கலாம்</span><span lang="TA">. </span><span lang="TA">அவர்களை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">சந்திக்கும்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">சமயத்தில்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">ஒரு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">நன்றி</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">சொல்வோம்</span><span lang="TA"> , </span><span lang="TA">பாராட்டுவோம்</span><span lang="TA">. </span><span lang="TA">அவர்களில்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">யாரேனும்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">கவுன்சிலர்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">தேர்தலில்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">நிற்கக்கூடும்</span><span lang="TA">. </span><span lang="TA">நின்றால்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">காசுக்கு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">ஆசைபடாமல்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">ஒட்டு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">போடுவோம்</span><span lang="TA">.</span></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span lang="TA"></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><a href="http://itsmeena.files.wordpress.com/2010/10/krishnan_quote.jpg" rel="nofollow" target="_blank"><span style="text-decoration: none;"></span></a><span lang="TA"></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span lang="TA">இப்போது</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">அப்படி</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">ஒரு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">நிஜமான</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">ஹீரோவை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">உங்களுக்கு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">இந்த</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">பதிவின்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">வாயிலாக</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">அறிமுகபடுத்துகிறேன்</span><span lang="TA">. </span><span lang="TA">இவர்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">உலகப்புகழ்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">பெற்ற</span><span lang="TA"> <span class="yshortcuts" id="lw_1287672158_0">CNN</span> </span><span lang="TA">இணையதளத்தில்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">உலகின்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">தலை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">சிறந்த</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">ரியல்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">ஹீரோக்களில்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">முதல்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">பத்தில்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">ஒருவராக</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">உள்ளார்</span><span lang="TA">. </span><span lang="TA">ஒரு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">தமிழனாக</span><span lang="TA">, </span><span lang="TA">மதுரைகாரனாக</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">ரெம்பவும்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">பெருமை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">படுகிறேன்</span><span lang="TA">. </span><span lang="TA">இன்னும்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">வாக்கு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">பதிவு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">நடந்து</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">கொண்டிருகிறது</span><span lang="TA">. </span><span lang="TA">இதில்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">தேர்ந்தெடுக்கப்படும்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">ஹீரோக்கள்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">அமெரிக்காவில்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">நவம்பர்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">மாதம்</span><span lang="TA"> 25 </span><span lang="TA">ஆம்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">தேதியில்</span><span lang="TA"> Shrine </span><span lang="TA">ஆடிடோரியம்</span><span lang="TA">, <span class="yshortcuts" id="lw_1287672158_1">Los Angeles</span> </span><span lang="TA">இல்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">நடக்கும்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">ஒரு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">பெரும்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">விழாவில்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">கௌரவிக்க</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">பட</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">இருக்கிறார்கள்</span><span lang="TA">. </span><span lang="TA">இது</span><span lang="TA"> CNN </span><span lang="TA">தொலைகாட்சியில்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">இந்திய</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">நேரம்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">காலை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">எட்டு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">மணி</span><span lang="TA"> ( </span><span lang="TA">நமக்கு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">நவம்பர்</span><span lang="TA"> 26 </span><span lang="TA">ஆம்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">தேதி</span><span lang="TA"> ) </span><span lang="TA">உலகம்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">முழுக்க</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">நேரலை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">ஒளிபரப்பில்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">காட்டப்பட</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">இருக்கிறது</span><span lang="TA">. </span><span lang="TA">இதற்காக</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">நாம்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">ஒவ்வொரு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">இந்தியனும்</span><span lang="TA">, </span><span lang="TA">தமிழனும்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">பெருமை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">பட</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">வேண்டும்</span><span lang="TA">. </span><span lang="TA">ஆஸ்கார்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">சாதனையை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">விட</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">இது</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">தான்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">மகத்தான</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">சாதனை</span><span lang="TA">.</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span lang="TA">பெயர்</span><span lang="TA"> : </span><span lang="TA">நாராயணன்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">கிருஷ்ணன்</span><span lang="TA"></span><br /><span lang="TA"> </span><span lang="TA">வயது</span><span lang="TA"> : 29</span><br /><span lang="TA">இருப்பு</span><span lang="TA"> : </span><span lang="TA">மதுரை</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span lang="TA">அப்படி</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">என்ன</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">செய்து</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">விட்டார்</span><span lang="TA">?</span></div><div style="text-align: justify;"><span lang="TA"><br /></span><span lang="TA">அது</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">நினைத்துபார்கவும்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">முடியாத</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">கருணை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">செயல்</span><span lang="TA">.</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span lang="TA">தான்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">யார்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">என்றே</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">அறியாத</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">சித்த</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">சுவாதீனம்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">கொண்ட</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">மனிதர்களை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">நாம்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">சிறு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">கருணையுடனும்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">அல்லது</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">கொஞ்சம்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">அருவருப்புடனும்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">கடந்து</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">செல்வோம்</span><span lang="TA">. </span><span lang="TA">சில</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">சமயம்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">காசு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">போடுவோம்</span><span lang="TA">. </span><span lang="TA">அதற்கும்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">மேல்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">என்ன</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">செய்வோம்</span><span lang="TA">? </span><span lang="TA">அதை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">மறக்க</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">முயற்சிப்போம்</span><span lang="TA">. </span><span lang="TA">ஆனால்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">இவர்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">அவர்களை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">தேடி</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">சென்று</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">தினமும்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">மூன்று</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">வேளை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">உணவு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">தருகிறார்</span><span lang="TA">. </span><span lang="TA">அருவருப்பில்லாமல்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">ஊட்டி</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">விடுகிறார்</span><span lang="TA">.</span><span lang="TA">கடந்த</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">எட்டு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">வருடங்களாக</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">ஒரு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">நாள்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">தவறாமல்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">இந்த</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">சேவையை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">இவர்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">தொடர்ந்து</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">செய்து</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">வருகிறார்</span><span lang="TA">. </span><span lang="TA">மழை</span><span lang="TA">, </span><span lang="TA">புயல்</span><span lang="TA">,</span><span lang="TA">தேர்தல்</span><span lang="TA">,</span><span lang="TA">கலவரம்</span><span lang="TA">, </span><span lang="TA">பந்த்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">என்று</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">எதுவும்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">பாராமல்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">வருடம்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">முழுக்க</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">இந்த</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">சேவையை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">செய்து</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">வருகிறார்</span><span lang="TA">. </span><span lang="TA">தினமும்</span><span lang="TA"> 400 </span><span lang="TA">பேருக்கு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">மூன்று</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">வேளை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">உணவு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">என்பது</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">சாதாரணம்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">இல்லை</span><span lang="TA">. </span><span lang="TA">இது</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">வரை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">ஒரு</span><span lang="TA">&nbsp;</span><span lang="TA"></span><span lang="TA">லட்சத்து இருபதாயிரம்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">உணவு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">பொட்டலங்கள்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">விநியோகிக்கபட்டுள்ளது</span><span lang="TA">.&nbsp;</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span lang="TA">ஒரு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">ஐந்து</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">நட்சத்திர</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">ஹோட்டலில்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">வேலை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">பார்த்த</span><span lang="TA">, </span><span lang="TA">விருதுகள்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">வென்ற</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">செப்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">சமையல்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">கலை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">வல்லுநர்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">இவர்</span><span lang="TA">. </span><span lang="TA">சுவிட்சர்லாந்தில்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">ஒரு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">பெரிய</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">ஹோட்டல்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">நிறுவனத்தில்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">வேலை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">கிடைத்தவுடன்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">அதை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">பெற்றோர்களிடம்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">சொல்லிவிட்டு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">போவதற்காக</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">மதுரைக்கு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">வந்தவர்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">அங்கே</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">ஒரு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">வயது</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">முதிர்ந்த</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">ஒரு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">கிழவர்</span><span lang="TA">, கீழேகிடக்கும் </span><span lang="TA">மலத்தை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">உணவாக</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">உண்ணும்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">அவலத்தை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">கண்டு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">பெரும்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">அதிர்ச்சிக்குள்ளாகி</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">தனது</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">வெளிநாட்டு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">வேலையை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">துறந்து</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">மதுரையிலேயே</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">தங்கி</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">வீட்டில்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">சமைத்து</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">அதை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">இது</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">போன்ற</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">மனிதர்களை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">தேடி</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">சென்று</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">உணவு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">கொடுக்க</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">ஆரம்பிக்கிறார்</span><span lang="TA">. </span><span lang="TA">இது</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">நடந்தது</span><span lang="TA"> 2002 . </span><span lang="TA">இன்றும்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">இவரது</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">சேவை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">தொடர்கிறது</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">மதுரையை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">சுற்றி</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">நூறு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">கிலோமீட்டர்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">பரப்பளவில்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">கண்ணில்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">படும்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">இதுபோன்ற</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">மனிதர்களை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">தேடிபிடித்து</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">உணவு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">தருகிறார்</span><span lang="TA">. </span><span lang="TA">இதற்காக</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">இவர்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">தன்னுடைய</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">வாழ்கையை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">முழுமையாக</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">அர்பணித்துள்ளார்</span><span lang="TA">. </span><span lang="TA">இவரது</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">அன்னை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">இவர்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">குறித்து</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">கவலை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">பட்டு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">அழுதபோது</span><span lang="TA">, “</span><span lang="TA">அம்மா</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">ஒரு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">நாள்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">என்னோடு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">வாங்க</span><span lang="TA">. </span><span lang="TA">நான்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">என்ன</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">செய்கிறேன்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">என்று</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">பாருங்கள்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">அப்புறம்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">நீங்கள்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">சொல்வதை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">கேட்கிறேன்</span><span lang="TA">” </span><span lang="TA">என்று</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">சொல்லி</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">அழைத்து</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">போயிருக்கிறார்</span><span lang="TA">. </span><span lang="TA">இவரது</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">சேவையை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">கண்டு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">மனம்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">உருகிய</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">அந்த</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">தாய்</span><span lang="TA"> ” </span><span lang="TA">நீ</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">இவர்களை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">பார்த்துக்கொள்</span><span lang="TA">, </span><span lang="TA">நான்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">உள்ளவரை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">உன்னை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">பார்த்துகொள்கிறேன்</span><span lang="TA">” </span><span lang="TA">என்று</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">சொல்லிருக்கிறார்</span><span lang="TA">. </span><span lang="TA">இதை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">படித்த</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">போது</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">என்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">கண்களில்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">நீர்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">முட்டிக்கொண்டு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">வந்ததை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">அடக்க</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">முடியாமல்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">தவித்தேன்</span><span lang="TA">. </span><span lang="TA">எழுதும்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">இந்த</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">கணமும்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">கூட</span><span lang="TA">.</span></div><div style="text-align: justify;"><span lang="TA"> </span></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span lang="TA">நாம்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">இங்கே</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">நம்மை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">ஏமாற்றும்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">திரை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">நட்சத்திரங்களை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">ஹீரோ</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">என்று</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">சொல்லி</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">தலையில்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">வைத்து</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">கொண்டாடுகிறோம்</span><span lang="TA">. </span><span lang="TA">பாலபிசேகம்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">முதல்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">முளைப்பாரி</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">வரை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">எண்ணற்ற</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">பைத்தியகாரத்தனத்தை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">அந்த</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">ஹீரோக்களுக்காக</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">செய்கிறோம்</span><span lang="TA">. </span><span lang="TA">முதல்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">நாள்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">அவர்கள்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">படங்களை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">பார்க்க</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">ஆயிரம்</span><span lang="TA">, </span><span lang="TA">இரண்டாயிரம்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">செலவழிக்க</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">தயங்குவதில்லை</span><span lang="TA">. </span><span lang="TA">சரி</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">கொடுகிரீர்கள்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">அந்த</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">அளவுக்கு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">உரித்தான</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">கலைபடைப்பையாவது</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">அவர்கள்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">தருகிறார்களா</span><span lang="TA">? </span><span lang="TA">அவர்கள்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">என்ன</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">செய்தார்கள்</span><span lang="TA">. </span><span lang="TA">நானும்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">கொடை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">செய்கிறேன்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">என்று</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">சொல்லி</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">சிலவற்றை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">செய்து</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">பத்திரிகைகளில்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">மறக்காமல்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">செய்தி</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">கொடுக்கிறார்கள்</span><span lang="TA">. </span><span lang="TA">அவர்கள்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">இவரின்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">கால்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">தூசுக்கு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">கூட</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">பொருந்த</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">மாட்டார்கள்</span><span lang="TA">. </span><span lang="TA">இவர்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">தான்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">உண்மையான</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">ஹீரோ</span><span lang="TA">. </span><span lang="TA">சாகசம்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">செய்வது</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">சாதனை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">அல்ல</span><span lang="TA">. </span><span lang="TA">இல்லாதவர்க்கு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">தேடிசென்று</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">ஈவதே</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">சாதனை</span><span lang="TA">. </span><span lang="TA">எனக்கு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">இவர்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">தான்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">என்றென்றும்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">ஹீரோ</span><span lang="TA">. </span><span lang="TA">இவரை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">பார்க்கவும்</span><span lang="TA">, </span><span lang="TA">இவருடன்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">புகைப்படம்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">எடுத்துகொள்ளவும்</span><span lang="TA">, </span><span lang="TA">இவருடன்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">ஒரு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">நாள்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">இருந்து</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">சிறு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">உதவியேனும்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">செய்யவும்</span><span lang="TA">, </span><span lang="TA">பொருள்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">உதவி</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">செய்யவும்</span><span lang="TA">, </span><span lang="TA">இவரை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">பற்றி</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">எழுதவும்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">பேசவும்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">பெரும்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">ஆவல்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">கொள்கிறேன்</span><span lang="TA">, </span><span lang="TA">பெரும்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">பெருமை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">கொள்கிறேன்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">எனது</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">ஹீரோ</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">ஒரு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">மகத்தானவன்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">என்பதில்</span><span lang="TA">.</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_-fsFwg3uUN0/TMEtToHQdWI/AAAAAAAAAjk/gwZwxNNhOWI/s1600/krishnan_quote.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="172" src="http://2.bp.blogspot.com/_-fsFwg3uUN0/TMEtToHQdWI/AAAAAAAAAjk/gwZwxNNhOWI/s400/krishnan_quote.jpg" width="400" /></a></div></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span lang="TA"></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span lang="TA">"அற்றார்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">அழிபசி</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">தீர்த்தல்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">அஃதொருவன்</span><span lang="TA"><br /></span><span lang="TA">பெற்றான்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">பொருள்வைப்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">புழி</span><span lang="TA">."</span></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span lang="TA">ஏதும்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">இல்லாதவரின்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">கடும்பசியைத்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">தீர்த்து</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">வையுங்கள்</span><span lang="TA">. </span><span lang="TA">பொருளைப்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">பெற்றவன்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">சேமித்து</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">வைக்கும்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">இடம்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">அதுவே</span><span lang="TA">.</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span lang="TA">ஆதலால்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">நீங்கள்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">சேர்த்துவைக்க</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">இடம்</span><span lang="TA"> </span></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><b><span lang="TA"><a href="http://www.akshayatrust.org/contact.php" rel="nofollow" target="_blank"><span class="yshortcuts" id="lw_1287672158_2">http://www.akshayatrust.org/contact.php</span></a></span></b></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><b><span lang="TA">Akshaya’s Helping in H.E.L.P. Trust</span></b><span lang="TA"><br />9, West 1st <span class="yshortcuts" id="lw_1287672158_3" style="border-bottom: 2px dotted rgb(54, 99, 136); cursor: pointer;">Main Street</span>,<br />Doak Nagar Extension,<br /><span class="yshortcuts" id="lw_1287672158_4" style="border-bottom: 2px dotted rgb(54, 99, 136); cursor: pointer;">Madurai</span> – 625 010. <span class="yshortcuts" id="lw_1287672158_5">India</span></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span lang="TA">Ph: +91(0)452 4353439/2587104<br />Cell:+91 98433 19933<br />E mail : <a href="http://us.mc655.mail.yahoo.com/mc/compose?to=ramdost@sancharnet.in" rel="nofollow" target="_blank"><span class="yshortcuts" id="lw_1287672158_6">ramdost@sancharnet.in</span></a> </span></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span lang="TA">மொக்கையாக</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">எத்தனையோ</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">வோட்டு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">போட்டுருக்கோம்</span><span lang="TA">. </span><span lang="TA">ஒரு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">நல்ல</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">விசயத்திற்கும்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">வோட்டு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">போடலாம்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">வாருங்கள்</span><span lang="TA">. </span><span lang="TA">நீங்கள்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">வோட்டு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">போடவேண்டிய</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">இடம்</span><span lang="TA">&nbsp;</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span lang="TA"><a href="http://heroes.cnn.com/vote.aspx" rel="nofollow" target="_blank"><span class="yshortcuts" id="lw_1287672158_7">http://heroes.cnn.com/vote.aspx</span></a></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span lang="TA">இதுவரை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">இந்த</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">பெருமைக்குரிய</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">விஷயம்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">பத்திரிக்கைகளில்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">பரவலாக</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">வரவில்லை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">என்பது</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">பெருத்த</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">வேதனை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">மட்டுமல்ல</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">ஒரு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">தமிழனாக</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">நம்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">எல்லோருக்கும்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">அவமானம்</span><span lang="TA">. </span><span lang="TA">இதை</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">பதிவர்கள்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">எல்லோரும்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">கொண்டு</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">சேர்க்க</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">வேண்டுமாய்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">தாழ்மையுடன்</span><span lang="TA"> </span><span lang="TA">கேட்டுகொள்கிறேன்</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /><a href="http://itsmeena.wordpress.com/2010/10/19/2010-%E0%AE%89%E0%AE%B2%E0%AE%95%E0%AE%BF%E0%AE%A9%E0%AF%8D-%E0%AE%A4%E0%AE%B2%E0%AF%88-%E0%AE%9A%E0%AE%BF%E0%AE%B1%E0%AE%A8%E0%AF%8D%E0%AE%A4-%E0%AE%B9%E0%AF%80%E0%AE%B0%E0%AF%8B-%E0%AE%92%E0%AE%B0/">எழுதியவர் : மீனாட்சி நாச்சியார்&nbsp;</a> <br /><br /><b>நான் படித்ததில் இருந்து - உங்கள் சிந்தனைக்கு.</b><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7508912334096668760-5440215024747966458?l=www.agalvilakku.in' alt='' /></div>அகல்விளக்குhttp://www.blogger.com/profile/08910894872438678466noreply@blogger.com36tag:blogger.com,1999:blog-7508912334096668760.post-20672030446019430302010-10-08T19:53:00.000+05:302010-10-08T19:53:40.686+05:30காற்று திசைகளைத் திறக்கிறது! <br />பனித்துளிகள் பியானோ இசைக்கின்றன! <br />பறவைகளும் அவள் பெயரை உச்சரிக்கின்றன! <br />உதிக்கும் சூரியனும் உறைந்து நிற்கிறான்!<br /><br />பேனா முனைவழி, <br />கவிதைகள் உட்புகுந்து இதயம் சேர்கின்றன... <br />மழைத்துளிகள் விண்ணேறி முகில் புகுகின்றன... <br />காதல் அதன் வேலையைச் செய்கிறது... <br /><br />அவளுக்காய் காத்திருக்கும் கணங்களில், <br />காற்று காகிதமாகிறது! <br />சாரல் மைத்துளியாகிறது! <br />கணங்கள் கவிதைகளாகின்றன! <br />அவள் காதலாகிறாள்! <br />நானோ கவிதைக்காதலனாகிறேன்...!<br /><br />வெண்பஞ்சில் நெய்த ஆடைகள் <br />அவளழகைக் குறைத்துக் காட்டுகின்றன போலும்...<br />சிறிது காலம் பொறுத்துக்கொள்ளட்டும்...<br />மேகம் திரித்துப் பெய்யும் மழைக்கோடுகளால் <br />ஆடை நெய்து பரிசளிக்கிறேன்... <br /><br />ஆடைக்குப் பொருத்தமாக, <br />கூந்தலில் முடிக்க மலர் கேட்டால் <br />அவளிடம் எதனைத் தருவது...<br /><br />அவளின் வியர்வை வாசத்தில், <br />அவள் சூடிய மல்லிகைகள்<br />தோற்றுக்கொண்டிருக்கின்றன...<br />அவளின் கூந்தல் ஏறிய பின்பு, <br />ரோஜா கூட தலைகவிழ்ந்து நிற்கிறது... <br />கனகாம்பரங்கள் அவள் கூந்தல் முடிகளை<br />இழுத்து முகம் மூடிக்கொள்கின்றன...<br /><br />நதியின் ஈரத்தைக் காற்றில் கிறுக்கும் <br />நாணல்போலக் <br />கவிதை கிறுக்கிக் கொண்டிருக்கிறேன்... <br /><br />வெண்திரள் விரல்களை விட, <br />அவை போடும் கோலம் அழகானதா? <br />இல்லை.... <br />கோலத்தின் வளைவுகளுக்கேற்ப வளையும் <br />அவள் விழிகள்தான் அழகு... <br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_-fsFwg3uUN0/TK8oslqo67I/AAAAAAAAAjU/uqYYUI8J3DQ/s1600/025.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="264" src="http://1.bp.blogspot.com/_-fsFwg3uUN0/TK8oslqo67I/AAAAAAAAAjU/uqYYUI8J3DQ/s400/025.jpg" width="400" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7508912334096668760-2067203044601943030?l=www.agalvilakku.in' alt='' /></div>அகல்விளக்குhttp://www.blogger.com/profile/08910894872438678466noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-7508912334096668760.post-58606359436989139992010-09-23T01:25:00.002+05:302010-09-23T07:02:01.143+05:30<div style="text-align: justify;"><br /><br />தேனீக்களாக மக்கள் மொய்க்கும் கடைவீதி அது. நாளை உலகமே அழிந்துபோகப் போவதுபோல் அவசரமாக அலையும் மக்கள் கூட்டம். மொட்டைமாடிவரை கண்ணாடி பதித்த பல்பொருள் விற்பனைக் கட்டிடங்கள். அனைத்தின் நடுவே அவன் நின்றிருந்தான்.<br /><br />கண்ணாடி என்றால் மக்களுக்கு ஒரு கவர்ச்சி இருக்கத்தான் செய்கிறது. அதுவும் உள்ளே வரும் ஒவ்வொருக்காகவும் கதவைத்திறந்து மூடும் நபரைப்பார்த்தால் அவனுக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது. ஒருவேளை ஏதாவது மனுசஉருவ மெசினாக இருக்குமோ என்று கூட நினைத்தான். கூர்ந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தவனை விரட்டியது அந்த மனுச மெசினின் கோபமான பார்வை.<br /><br />கூர்ந்து பார்த்தல்... அதுதான் அவன் பொழுதுபோக்கு. ஒவ்வொருவரையும், ஒவ்வொன்றையும் காரணமேயில்லாமல் மணிக்கணக்கில் அவனால் பார்க்க முடியும். ஏன் அப்படிப் பார்க்கிறாய் என்று கேட்டால் அவனுக்கு சொல்லத்தெரியவில்லை.<br /><br />எதையே தேடிக்கொண்டிருக்கிறான் போலும்... எதையென்று கேட்டாலும் அனேகமாக அவனுக்குத் தெரியாமலிருக்கலாம்... <br /><br />ஆனால் ஒவ்வொரு தேநீர்கடை வாசலிலும் அவன் நின்றுகொண்டிருக்கிறான். பெரும்பாலும் கடைமுதலாளிகளை விடுத்து, அவன் கண் எப்போதும் தேநீர் போடுபவனையே பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது. தேநீர் போடுபவன், என்றோ ஒருநாள் அதிகாலை ஒரு தம்ளர் தேநீர் தந்து குடிக்கச் சொன்னதாய் அவனுக்கு ஞாபகம். அவ்வப்போது முதலாளி இல்லாத அல்லது பார்க்காத சமயங்களில் தேநீர் போடுபவன் ஒரு சினேகப் பார்வை பார்ப்பான். அதைப் பார்ப்பதற்கேனும் அவன் அங்கு நின்றிருப்பான். <br /><br />சில நேரங்களில் அவன் சாலை ஓரம் அமர்ந்திருப்பான். வண்டியில் செல்வோரின் வழிவிடக்கெஞ்சும் ஹார்ன் சத்தங்களின் நடுவே அவன் மக்களைப் பார்த்து சிரித்துக்கொண்டிருப்பான். விலகிச் செல்லும் பெண்களின் அருகே வலிய நெருங்கிச் சென்று ஏதேதோ சொல்வான். ஆனால் எவர்க்கும் எதுவும் கேட்டதில்லை. அது அவனது சாமர்த்தியம் என்று கூடச் சொல்லலாம்.<br /><br />அவ்வப்போது அவன் காணாமல்போய்விடுவான். வேறு எங்கும்அல்ல. அந்த ஆரவாரமான கடைவீதியின் அழகான மாடமாளிகைகளின் பின்புறத்திற்குத்தான் சென்று விடுவான். அது அவனுக்கான நகரம். அவனுக்காக அவனே உருவாக்கிக் கொண்ட ஒரு உலகம். <br /><br />நெருக்கியணைத்துக் கட்டப்பட்ட கட்டிடங்களின் கழிவேற்றும் பாதை மட்டும் வியாபாரப் போட்டியின்றி அங்கு ஒன்றாகக் கூடி இருக்கும். மலநெடியும், சிறுநீர் வாடையும் கலந்து வீச்சமடிக்கும் நீண்ட நெடிய சந்துகள் அவை. அங்குதான் அவன் அரசவை நடத்திக்கொண்டிருக்கிறான். <br /><br />என்றோ வீசியெறியப்பட்ட ரொட்டித்துண்டுகளைம், அவ்வப்போது எறியப்படும் துரித உணவுப்பொட்டலங்களின் மிச்சங்களையும் கூட அவன் அங்குதான் சேகரித்து வைத்திருக்கிறான். <br /><br />கொளுத்தும் வெயிலிலிருந்து தப்பிக்க ஒவ்வொரு மதியமும், அவன் இங்கு தஞ்சமடைந்து விடுவான். இங்கு அவன் படுத்துக்கொள்ள யாரையும் கேட்க வேண்டியதில்லை. மனிதர்களின் பார்வைகள் ஏதுமின்று அமரந்திருக்கும்போது அவன் தனது அரசவையை கூட்டுவான். <br /><br />நாய்கள் அவனுக்குத் தோழர்கள். அவன் உணவில் பெரும்பகுதியை தோழர்களுக்குக்கொடுத்து விடுவான். அதனால் தோழர்கள் என்றும் அவனிடம் சண்டையிட்டதில்லை.&nbsp;&nbsp; <br /><br />தொடுவதற்கு அருவெருக்கும் மக்களின் நடுவே, அவன் தொடும் பாக்கியம் பெற்றவை அந்த தோழர்கள் மட்டுமே. அங்கு சுற்றும் பெருச்சாளிகளும், எலிகளும்தான் அவன் அடிமைகள். அவன் எப்போது வேண்டுமானாலும் அவைகளைத் துரத்தலாம்.... அடிக்கலாம்.... அவை சிதறி ஓடும் அழகு அவனுக்கு எப்போதுமே பிடித்தமானது. <br /><br />சில நேரங்களில் அவன் தனது கனவுக்காதலியை அருகில் அழைப்பான். வரமறுப்பவளை தர தரவென்று இழுத்து வந்து அமர்த்திக்கொள்வான். அவன் கட்டளைகளை அவள் ஏற்க வேண்டும். இல்லையென்றால் அவளுக்கும் அடிதான். அதற்காகவே ஒரு பாதி உடைந்த பிளாஸ்டிக் கதவொன்றின் நீளமான பட்டையை எடுத்து வைத்திருக்கின்றான். <br /><br />சுத்தமான சட்டையையும், நீளமாக பேண்டையும் போட்ட மனிதர்களை அவன் கைதிகளாகக் கொண்டுவந்து நிறுத்தி திட்டிக்கொண்டிருப்பான். இறுதியில் அவர்களுக்கு நூறு கசையடியும், மரண தண்டனையும் விதிக்கப்படும். பெண்கள் மட்டும் அங்கு விதிவிலக்கானவர்கள். அவன் அவர்களைப் பார்த்து, ஆடைகளை களையச் சொல்வான். மறுப்பவர்களுக்கு அங்கு கசையடிகள் இலவசம். <br /><br />அவ்வப்போது அவசரத்திற்கு ஒதுங்கும் மக்கள் கூட அவனை ஒரு பொருட்டாக மதித்ததில்லை. ஒவ்வொரு முறையும் யாராவது வந்து விட்டால் அவன் காதலி மறைந்து விடுவாள். இவனின் அரசவையும் அத்துடன் மறைந்து விடும். அங்கு சிறுநீர் கழிக்கும் மக்களுக்கு அதைப்பற்றி என்ன கவலை... <br /><br />அவனும் கூட என்றுமே கவலையில்லாமல்தான் இருக்கிறான். என்றாவதொருநாள் மட்டும் அழுகை வரும்... வானத்தைப் பார்த்துப்பார்த்து அழுதுகொண்டிருப்பான். அதையும் ஏன் என்று கேட்க முடியாது. அவனுக்குத்தான் தெரியாதே.... <br /><br />கழிவுநீர் கொட்டும் சத்தம் மட்டும் அவனுக்கு பழக்கமாகிப் போயிருந்தது. அதிசயமாக என்றாவதொருநாள் அக்குழாயின் வழியே சில பேச்சுச் சத்தங்கள் கூட கேட்கும். அவன் தன் காதுகளை இறுக்க மூடிக்கொள்வான்.<br /><br />தொடர்ந்து வரும் கழிவு நீரால் பாசிபிடித்துப்போன சுவர்களில் சிலசமயம் சாய்ந்து அமர்ந்து கொள்வான். கடகடவென சத்தம் வரும் சமயம் பார்த்து எழுந்து கொண்டு, பின்பு சீறி விழும் கழிவு நீரைப் பார்த்து பழிப்பு காட்டுவான். தவறிப்போய் கழிவுநீர் முதுகை நனைத்துவிட்டால் அவ்வளவுதான் அவன் கையிலிருக்கும் பிளாஸ்டிக் சாட்டையால் அதனையும் அடி வெளுத்துவிடுவான்.<br /><br />அவனின் சேகரிப்புப் பெட்டகமான, பயன்படாமல் காய்ந்து போன கழிவுநீர்க்குழாயில் பெரும்பாலும் பிளாஸ்டிக் பேப்பர்களும், காய்ந்துபோன ரொட்டிகளும் இருக்கும். இன்று மட்டும் புதிதாய், கழிவுநீரில் மிதந்து வந்து ஒதுங்கியிருந்த, உரித்தெரியப்பட்ட பிளாஸ்டிக் ஒன்றையும் ரொட்டிகளுக்கு நடுவே பத்திரமாக எடுத்து வைத்துக்கொண்டான். அவ்வப்போது அங்கு மிதந்து வரும் உணவுப் பொட்டலக் கவர்களையும் கூட அவன் விட்டு வைத்ததில்லை.&nbsp;&nbsp; <br /><br />மாலை நெருங்க நெருங்க அரசருக்குப் பசிக்க ஆரம்பிக்கும், அரசரின் காதலி அவரை பத்திரமாக சென்றுவரும்படி சொல்லி வழியனுப்பி வைப்பாள். <br /><br />அரசர் நகர்வலம் வரும்போது முழுவதுமாக அவனாக மாறியிருப்பார். மக்கள் அவனைப் பார்த்து முகம் சுளித்து ஒதுங்கிச் செல்வர். ஆனால் அவன் மட்டும் அனைவரையும் கூர்ந்து பார்த்து நகர்ந்துகொண்டிருப்பான்.<br /><br />கறையேறிக் கறையேறிக் கருத்துப் போய் கிழிந்த கால்சட்டையுடனும், பரட்டைத்தலையுடனும், கழிவுநீர் வாடையுடனும் அவன் செல்லும் இடமெல்லாம் மக்கள் அவனை விரட்டுவர். அவன் அவர்களையெல்லாம் தனது அரசவையில் தண்டிப்பான்.<br /><br />மீண்டும் தேநீர் கடை வாசல்....<br /><br />எதைப்பற்றியும் சிந்திக்காமல் ஒருவன் அவன் அருகே தேநீர் உறிஞ்சிக் கொண்டிருந்தான். அவன் அருகாமை பற்றியோ, அவன் குறுகுறு பார்வை பற்றியோ தேநீர் உறிஞ்சுபவன் கவலைப்பட்டாதாகத் தெரியவில்லை. அவன் இன்னும் இன்னும் அவன் அருகே சென்று பார்த்தான். தேநீர்க்காரன் விலகவேயில்லை. இறுதியில் அவனை ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு கடந்து சென்றான் தேநீர்க்காரன்.<br /><br />அரசனுக்கோ மகிழ்ச்சி தாளவில்லை. தன்னையும் ஒரு சாமானிய மனிதனாக ஒருவன் எண்ணிவிட்டான் என்ற மிதப்பு அவனுக்கு. நெஞ்சை நிமிர்த்தியபடியே அவனது அரசவை நோக்கிச் செல்ல ஆரம்பித்தான்.<br /><br />தேநீர் உறிஞ்சியவன் தொலைவில் தன் நண்பனிடம் "திடீர்னு திட்டினோம், இல்ல அடிச்சோம்னு வைச்சுக்க... அந்த பைத்தியம் கடிச்சு கிடிச்சு தொலைஞ்சுட்டான்னா என்ன செய்றது..." என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தான். ஆனால் அரசவையில் அவனுக்கு ஒரு பாராட்டுவிழாவே நடந்து கொண்டிருந்தது. கண்ணீர் பொங்க, உணர்ச்சிவசப்பட்டு காற்றில் அவனைத்தழுவி அழுதுகொண்டிருந்தான் அரசன்.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7508912334096668760-5860635943698913999?l=www.agalvilakku.in' alt='' /></div>அகல்விளக்குhttp://www.blogger.com/profile/08910894872438678466noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-7508912334096668760.post-16265530393186319392010-09-11T11:48:00.002+05:302010-09-11T12:54:32.155+05:30<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_-fsFwg3uUN0/TIseF1Pa-cI/AAAAAAAAAjM/vI54AfV8d20/s1600/bharathiar.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/_-fsFwg3uUN0/TIseF1Pa-cI/AAAAAAAAAjM/vI54AfV8d20/s320/bharathiar.jpg" width="190" /></a></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: &quot;Latha&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;">எமக்குத் தொழில் கவிதை, நாட்டிற்கு உழைத்தல், இமைப்பொழுதும் சோராதிருத்தல்.</span></div><span style="font-family: &quot;Latha&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;"><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-family: &quot;Latha&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;">*******************************</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: &quot;Latha&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;">கவிதை எழுதுபவன் கவியன்று.&nbsp;</span></div><div></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: &quot;Latha&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;">கவிதையே வாழ்க்கையாக உடையோன்,</span></div><div style="text-align: right;"></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: &quot;Latha&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;">வாழ்க்கையே கவிதையாகச் செய்தோன், அவனே கவி....</span></div><span style="font-family: &quot;Latha&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;"><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-family: &quot;Latha&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;">*******************************</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-family: &quot;Latha&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;"></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-family: &quot;Latha&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;"></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-family: &quot;Latha&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;">தேடிச் சோறுநிதந் தின்று</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-family: &quot;Latha&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;">பல சின்னஞ் சிறு கதைகள் பேசி</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-family: &quot;Latha&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;">மனம் வாடித் துன்பமிக உழன்று </span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-family: &quot;Latha&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;">பிறர் வாடப் பல செயல்கள் செய்து </span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-family: &quot;Latha&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;">நரை கூடிக் கிழப்பருவம் எய்தி </span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-family: &quot;Latha&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;">கொடுங் கூற்றுக் கிரையெனப்பின் மாயும்</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-family: &quot;Latha&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;">பல வேடிக்கை மனிதரைப்போலே</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-family: &quot;Latha&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;">நான் வீழ்வேனென்று நினைத்தாயோ?</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;"> </span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-family: &quot;Latha&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;">அறிவிலே தெளிவு, நெஞ்சிலே உறுதி, </span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-family: &quot;Latha&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;">அகத்திலே அன்பினோர் வெள்ளம், </span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-family: &quot;Latha&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;">பொறிகளின் மீது தனியரசாணை</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-family: &quot;Latha&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;">பொழுதெலாம் நினது பேரருளின்</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-family: &quot;Latha&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;">நெறியிலே நாட்டம் கருமயோகத்தில்</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-family: &quot;Latha&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;">நிலைத்திடல் என்றிவை யருளாய்</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-family: &quot;Latha&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;">குறிகுணமேதும் இல்லதாய் அனைத்தாய்க்</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-family: &quot;Latha&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;">குலவிடு தனிப்பரம் பொருளே! </span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;"> </span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-family: &quot;Latha&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;">யார்க்கும் குடியல்லேன் யானென்ப </span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-family: &quot;Latha&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;">தோர்ற்தனன் மாயையே! உன்றன் </span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-family: &quot;Latha&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;">போர்க்கஞ்சு வேனோ பொடியாக்குவேன்</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-family: &quot;Latha&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;">உன்னை-மாயையே!</span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;"> </span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-family: &quot;Latha&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;">காலா! உனை நான் சிறு புல்லென மதிக்கிறேன்!. என்றன் </span></div><span style="font-family: &quot;Latha&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;">காலருகே வாடா! சற்றே உனை மிதிக்கிறேன்.</span><br /><span style="font-family: &quot;Latha&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;"><br /></span><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-family: &quot;Latha&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;"></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family: &quot;Latha&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;">*******************************</span></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: right;"><span style="font-family: &quot;Latha&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;">- மகாகவி சுப்பிரமணிய பாரதி</span><span style="font-family: &quot;Latha&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;">&nbsp;</span><br /><div style="text-align: center;"><br /></div></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-family: &quot;Latha&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;"></span></div><br /><span style="font-family: &quot;Latha&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;"><span style="color: red;">எண்பத்தொன்பது ஆண்டுகள் முன்பு நீ விடுத்த சுவாசம் இன்னும் தமிழில் மணத்துக்கிடக்கிறது. எத்தனைமுறைகள், எவ்வெத்தனை கவிமுனைகள் எழுதித் தீர்த்தாலும், தீரப்போவதில்லை நின்புகழ்.... </span></span><br /><span style="font-family: &quot;Latha&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;"><br /></span><br /><br /><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-family: &quot;Latha&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;"> </span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-family: &quot;Latha&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;"> </span></div><span style="font-family: &quot;Latha&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;"> </span><br /><span style="font-family: &quot;Latha&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 10pt;"> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7508912334096668760-1626553039318631939?l=www.agalvilakku.in' alt='' /></div>அகல்விளக்குhttp://www.blogger.com/profile/08910894872438678466noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7508912334096668760.post-25410417272669512232010-09-09T15:50:00.003+05:302010-09-09T19:04:32.078+05:30<div style="text-align: justify;">வேற்றுமொழித் திரைப்படங்களுக்கும் எனக்கும் ஒன்றிரண்டு கிலோமீட்டர்கள் தூரம் என்றாலும், தூக்கம் வராத ஒரு ஞாயிறு மதியம் நானும் ஒரு உலகப் படம் பார்த்து விட்டேன்.<br /><br />"லிட்டில் புத்தா"...<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_-fsFwg3uUN0/TIi09WlU8ZI/AAAAAAAAAjE/SxBgwhEpjV0/s1600/6a00c225239a5e8fdb00e398dd817c0005-500pi.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_-fsFwg3uUN0/TIi09WlU8ZI/AAAAAAAAAjE/SxBgwhEpjV0/s320/6a00c225239a5e8fdb00e398dd817c0005-500pi.jpg" /></a></div>&nbsp; <br /><br />"ஒன்ஸ் அப்பான் எ டைம்" என்று ஆரம்பிக்கும் கதைகளைக் கேட்டு பல வருடங்களாகிறது. <br /><br />ஒரு பெளத்தகுரு மாணவர்களுக்கு கதை சொல்வதாக படம் ஆரம்பிக்கிறது. பல வருடங்களுக்கு முன்பு பூசாரி ஒருவரிடம் ஒரு ஆடு இருந்தது. அவர் அதை கடவுளுக்குப் பரிசளிக்க எண்ணி, அதன் கழுத்தை வெட்ட தனது ஆயுதத்தை ஓங்குகிறார். திடீரென்று அந்த ஆடு சிரிக்கிறது. பூசாரி ஆச்சர்யமடைந்து "ஏன் சிரிக்கிறாய்?" என்று கேட்கிறார். அதற்கு அந்த ஆடு "நான் ஏற்கனவே 499 முறை ஆடாகவே பிறந்து வாழ்ந்து மடிந்து விட்டேன். இப்போது நீ வெட்டினால் நான் அடுத்த பிறவியில் மனிதனாகப் பிறப்பேன்" என்று சொல்லிவிட்டு அழ ஆரம்பிக்கிறது. "இப்போது ஏன் அழுகிறாய்?" என்று பூசாரி கேட்க. "ஐந்நூறு பிறவிகளுக்கு முன் நானும் ஒரு மனிதனாகத்தான் இருந்தேன். பூசாரியாக கடவுளுக்கு நிறைய ஆடுகளைப் பலி கொடுத்துக்கொண்டிருந்தேன்." என்று சொல்கிறது. அதைக்கேட்ட பூசாரி ஆயுதத்தை கீழே போட்டுவிட்டு, "என்னை மன்னித்துவிடு. இனி என்னிடமிருக்கும் எல்லா ஆடுகளையும் பாதுகாப்பதே எனது குறிக்கோள்" என்று வேண்டுகிறார். <br /><br />"இந்த பழங்காலக் கதையிலிருந்து என்ன புரிந்து கொண்டீர்கள்?" என்று லாமா கேட்க... "விலங்குளை பலி என்ற பெயரில் கொல்லக் கூடாது" என்று மாணவர்களுக்கே உரிய ஒரு கோரசுடன் குழந்தைகள் சொல்கின்றனர். முன்வரிசையில் அமர்ந்திருக்கும் ஒரு மாணவன் சற்று முன்னே நகர்ந்து வந்து "அதன்பின் அந்த ஆடு என்னாயிற்று" என்ற கேட்கிறான். "அந்த ஆடு நிறைய மனிதப் பிறவிகளை எடுத்தது. அதன்பின் ஒருநாள் அந்த ஆடு மிக வித்தியாசமான பிறப்பொன்று எடுத்தது. அதுதான் ஷம்பா" என்று அவர் அருகில் அமர்ந்திருக்கும் சீடனை காண்பிக்கிறார். "உன் முற்பிறவி குறித்து ஏதாவது சொல்" என்று லாமா கேட்க, ஷம்பா ஆட்டைப்போல கத்திக்கொண்டு மாணவர்களுக்குள் புகுந்து கலகலப்பூட்டுகிறார்...<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_-fsFwg3uUN0/TIi0c_2Eq9I/AAAAAAAAAi0/XHWfHTr0B_w/s1600/Picture1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="178" src="http://2.bp.blogspot.com/_-fsFwg3uUN0/TIi0c_2Eq9I/AAAAAAAAAi0/XHWfHTr0B_w/s400/Picture1.jpg" width="400" /></a></div><br /><br />அப்போது அவருக்கு ஒரு கடிதம் வருகிறது. அவர் அதைப் படித்து விட்டு இதற்காக அவர் ஒன்பது வருடங்கள் காத்திருந்ததாக சொல்கிறார். அந்தக் கடிதம் லாமா டோர்ஜியின் மறுபிறவி என்று சந்தேகப்படும் சிறுவன் ஒருவனைப்பற்றி இருக்கிறது. லாமா டோர்ஜி என்பவர் இப்போதைய குருவான லாமா நூர்புவின் ஆசானாக இருந்தவர். அவரின் மறுபிறப்பை பார்ப்பதற்காக அவர் அமெரிக்கா வருகிறார். <br /><br />அங்கு இருக்கும் பெளத்த மதகுரு தனது கனவில் லாமா டோர்ஜி ஒரு காலியான மேட்டைக் திரும்பத்திரும்ப சுட்டிக்காட்டுகிறார் என்று சொல்கிறார். ஒருநாள் அவர் எதேச்சையாக அந்த இடத்தை கண்டுபிடித்ததாகவும் அங்கு ஒரு என்ஜினியர் தனது குடும்பத்துடன் வசித்துக்கொண்டிருப்பதாகவும் சொல்கிறார். அவர்களது மகன் ஜெஸ்ஸி தான் லாமா டோர்ஜியின் மறுபிறப்பு என்றும் கூறுகிறார்.<br /><br />லாமா நோர்பு அங்கு இருக்கும் என்ஜினியரிடமும் அவர் மனைவியிடமும், அவர்களது சந்தேகத்தைக்கூறுகிறார்கள். மேலும் மறுபிறப்பை ஊர்ஜிதப்படுத்த ஜெஸ்ஸியையும், பெற்றோரையும் பூடான் வரும்படி அழைப்பு விடுக்கின்றனர். அப்போது லாமா நோர்பு ஜெஸ்ஸிக்கு ஒரு புத்தகத்தைப் பரிசளிக்கிறார். அந்த புத்தகம்தான் 'லிட்டில் புத்தா'.&nbsp; <br /><br />அந்த புத்தகத்தை ஜெஸ்ஸியின் தாயார் அவனுக்காகப் படித்துக்காட்டுகிறார். புத்தரைப்பற்றி அவர் சொல்லச்சொல்ல புத்தரின் சரித்திரம் திரையில் விரிகிறது. நிகழ்காலத்தில் நடக்கும் கதையில், புத்தரைப் பற்றி சிறுவன் படிக்கும்போதெல்லாம் அது காட்டப்படுகிறது. ஜெஸ்ஸி சிறிது நாட்களிலேயே மதகுருவிடமும் அவரின் சீடர்களுடனும் ஒன்றி விடுகிறான். சிறுவர்களுக்கே உரிய துடுக்குடன் அவன் பேசும்போதும், சந்தேகங்கள் கேட்கும் போது பொறுமையாக பதில் சொல்லும் லாமா நோர்பு புத்த மதகுருக்களை அப்படியே பிரிதிபலித்திருக்கிறார்.<br /><br />ஜெஸ்ஸியின் அப்பாவிற்கு மறுபிறப்பின் மீது நம்பிக்கையே இல்லை. மேலும் அவர் பூடான் செல்வதை சுத்தமாக விரும்பவில்லை. அதேநேரம் ஜெஸ்ஸியின் புத்தமத ஈடுபாடு குறித்தும் கவலை கொள்கிறார். ஒருமுறை ஜெஸ்ஸியை வலுக்கட்டாயமாக லாமா நோர்புவிடம் இருந்து அவர் அழைத்துச் செல்கிறார். கர்ப்பமாக இருக்கும் ஜெஸ்ஸியின் அம்மா அவரை சமாதானப்படுத்த, பூடான் செல்ல சம்மதிக்கிறார்.<br /><br />அங்கு லாமா டோர்ஜியின் மறுபிறவி என்ற சந்தேகத்திற்குள்ளான மேலும் ஒரு சிறுவனையும், சிறுமியையும் சந்திக்கின்றனர். அதன் பின் லாமா நோர்பு இருக்கும் பெளத்த விகாரத்தில் அவர்களுக்கான சோதனை மேற்கொள்ளப் படுகிறது. மூன்று சிறுவர்களுமே லாமா டோர்ஜியின் மறுபிறப்புகள் என்று உறுதி செய்கிறார்கள். பின் ஒவ்வொருவராகச் சென்று லாமா டோர்ஜியின் நினைவாக நன்றி செலுத்துகிறார்கள். மூன்று பேருமே எப்படி லாமா டோர்ஜியாக இருக்க முடியும் என்ற கேள்விக்கு இதற்கு முன்பு இப்படியும் சில சம்பவங்கள் நடைபெற்று இருப்பதாக லாமா நோர்பு குறிப்பிடுகிறார். ஜெஸ்ஸியிடம் "நீங்களும் ஒருநாள் என்னைத் தேடலாம்!!" என்று கூறுகிறார். அவரது கடமை முடிந்த பின் ஜெஸ்ஸிக்கு தனது குருவின் பவுல் ஒன்றையும், ஜெஸ்ஸியின் அப்பாவிற்கு தனது கைகடிகாரத்தை பரிசளிக்கிறார். "நீங்கள் இன்னும் மறுபிறப்பு பற்றி நம்பவில்லைதானே!!" என்று சிரித்துக்கொண்டே செல்கிறார். சிறிது நேரத்தில் தியானத்தில் அமர்ந்து ஒருசில மணிநேரங்களில் மூச்சைநிறுத்தி மகாசமாதி அடைகிறார். பின்னர் ஒருநாளில் அவரது அஸ்தியை மூன்று குழந்தைகளும் அவரவர்கள் ஊரில் கரைப்பதோடு படம் நிறைவுறுகிறது.<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_-fsFwg3uUN0/TIi0l6oX1SI/AAAAAAAAAi8/49HKfvbZJZI/s1600/Picture2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="180" src="http://1.bp.blogspot.com/_-fsFwg3uUN0/TIi0l6oX1SI/AAAAAAAAAi8/49HKfvbZJZI/s400/Picture2.jpg" width="400" /></a></div><br /><br />வியக்கத்தக்க பெரிய விஷயங்கள் எதுவும் படத்தில் இல்லை என்றாலும், இசையும், ஒளிப்பதிவும் படத்தை சிறிதளவும் தொய்வில்லாமல் நகர்த்தில் செல்வதை ஒவ்வொரு காட்சியிலும் காணலாம். சிறுவர்களின் மனநிலையையும், அவர்களது செய்கைகளையும், நுட்பமாக பதிவு செய்திருப்பது படத்தின் மிகப்பெரும்பலம். உதாரணமாக, பூடானிலிருக்கும் சிறுமி அவரது தாத்தாவைப் பற்றி ஜெஸ்ஸியிடும் விடும் கதையை ஜெஸ்ஸி நம்ப ஆரம்பிப்பதும், இன்னொரு சிறுவன் அவளிடம் நான் ஏற்கனவே இதுமாதிரி நிறைய கேட்டிருக்கேன் என சொல்வதும், அதற்கு அவள் அவனை இடித்து விட்டு தொடர்வதும் நல்ல நகைச்சுவை. <br /><br />புத்தர் முதன்முறையாக தியானம் செய்யும்போது அவருக்கு பாம்பு குடைபோல் மழையில் நனையாமல் தடுத்ததாகப் படித்துவிட்டு ஜெஸ்ஸி அவனது படுக்கைக்கு மேலே ஒரு பாம்பு பொம்மையைக் கட்டி அவரைப்போலவே தியானம் செய்ய முயற்சிப்பது, சிறுவர்களின் மனநிலையை உணர்த்துகிறது. இறுதிக்காட்சியில் லாமா நோர்புவின் அஸ்தி அடங்கிய பெட்டியை திறக்க முயற்சிக்கும் அம்மாவிடம், பெட்டியைத் திறந்து, "இது லாமா நோர்புடைய துணி... அதுக்கு கீழே லாமா நோர்பு" என்று சொல்லி அவரது அஸ்தியை விரலால் தேய்க்கும் போதே அவனது நேசம் முற்று முழுதாக குறிப்பால் தெரிகிறது. <br /><br />இப்படத்தில் கவனிக்கத்தக்க ஒன்று புத்தரின் வாழ்க்கை, குழந்தைகளின் மனஓட்டத்திலேயே விரிகிறது... இவர்கள் அதற்கு பயன்படுத்தியிருக்கும் இசையும், காட்சியமைப்பும் நிச்சயம் ஒன்றிப்போக வைத்துவிடும். புத்தரின் மனஓட்டத்தை காட்சிப்படுத்தி மூன்று சிறுவர்களும் காணும் காட்சிகள் வித்தியாசமாக இருந்தாலும் அதுவும் அழகாகத்தானிருந்தது.<br /><br /><object height="385" width="480"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/7-ys15NkcFE?fs=1&amp;hl=en_US"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/7-ys15NkcFE?fs=1&amp;hl=en_US" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br />இந்தப் படத்தில் பயன்படுத்தப்பட்ட ஃபார்அவே எனும் இசைக்கு <a href="http://www.youtube.com/watch?v=QPj0rD78820">இங்கு </a>சுட்டவும்...<br /><br />புதிதாய் இந்தப் படம் பார்க்கப் போகிறவர்களுக்கு இது வித்தியாசமான அனுபவமாக இருக்கும் என்பது நிச்சயம்...<br /><br />ஒரு சில இசைக் கோர்வைகளுக்காகவும், காட்சி அமைப்பிற்காகவும் ஒரே காட்சியை பலமுறை பார்க்க வைப்பதும்&nbsp; சர்வநிச்சயம்...<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7508912334096668760-2541041727266951223?l=www.agalvilakku.in' alt='' /></div>அகல்விளக்குhttp://www.blogger.com/profile/08910894872438678466noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-7508912334096668760.post-6042562915136908192010-08-18T15:47:00.001+05:302010-08-18T15:52:19.637+05:30<div style="text-align: justify;"><br /><br /><img height="400" src="http://2.bp.blogspot.com/_iQP4LqGQmt8/TGbJ1OdFrbI/AAAAAAAADO4/aAtMKTIASZA/s400/umashankar.jpg" width="366" /><br /><br /><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">நன்றி : வால்பையன்</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7508912334096668760-604256291513690819?l=www.agalvilakku.in' alt='' /></div>அகல்விளக்குhttp://www.blogger.com/profile/08910894872438678466noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7508912334096668760.post-53833572104589460642010-08-12T20:24:00.000+05:302010-08-12T20:24:55.779+05:30<span style="font-size: small;"></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><br /><br />பணியிடைவேளையொன்றில் உற்சாகமாய் தேநீர் சூப்பிக்கொண்டிருக்கையில் வந்தது அந்த தொலைபேசி அழைப்பு. செய்தியை கேட்ட மாத்திரத்தில் அனைத்து வகை உற்சாகமும் இடத்தை காலிசெய்திருந்தன. மறுமுனையில் நண்பனொருவன் "மச்சான்... நம்ப கெமிஸ்ட்ரி மாஸ்டர் ஆர்.ப்பி செத்துட்டாருடா.." என்றான். "யாரடா சொல்ற?" என்றதற்கு "நம்ம பொகவண்டி வாத்தியார்தாண்டா.... சாயந்திரம் சீக்கிரம் வந்திரு ஒன்னா போயிரலாம்" என்றான். சுரத்தே இல்லாமல் மீதி தேநீரை உறிஞ்சிக் கொண்டிருந்தேன்.<br /><br />ஆசிரியர்களுக்கு பட்டப்பெயர் வைப்பது மறக்கவியலா பள்ளிக்கால சந்தோஷங்களில் ஒன்று. அந்தப் பெயரை பரம ரகசியம் போலப் பாதுகாத்துப் பயன்படுத்தினாலும், எப்படியோ கசிந்து அந்தந்த ஆசிரியர் காதுக்குப் போவதும் காலங்காலமாக நடந்து வந்திருக்கிறது. என் அப்பா கூட அவரது ஆசிரியர்கள் பற்றிக்கூறும்போது அவர்களது பட்டப்பெயரைத்தான் பயன்படுத்துவார். <br /><br />ஆனால் ஆர்.பரமசிவம் என்னும் ஆர்ப்பி மாஸ்டருக்கு இந்த பட்டப்பெயரை யார் வைத்தது என்று இன்றுவரை யாருக்கும் தெரியாது. முப்பந்தைந்தாண்டுகள் ஒரே பள்ளியில் சேவை செய்து வந்தவருக்கு பல்லாண்டுகளுக்கு முன்னரே இந்தப் பெயர் வந்திருக்க வேண்டும். யாரிடம் கேட்டாலும் சீனியர் பசங்கதான் இந்தப்பேரை சொல்வாங்க நாங்களும் அப்படியே பழகிட்டோம் என்றுதான் சொல்வார்கள்.<br /><br />வகுப்பறையில் இடையிடையே அவர் தொண்டையை செருமிக்கொண்டே பாடம் எடுப்பது என்றுமே மறக்காத ஒன்று. எத்தனை கேள்விகள் கேட்டாலும் சளைக்காமல் விவாதித்துக் கொண்டிருப்பதில் அவருக்கு நிகர் அவரேதான். தெரியாது அல்லது இல்லை என்று ஒருபோதும் அவர் விவாதத்தை நிறுத்தமாட்டார். லெமூரியா தொடங்கி அணுக்கரு வீச்சு வரை அவர் விவாதித்துக் கொண்டிருப்பார். அவரின் குரலில்தான் எத்தனை கம்பீரம். அவர் கொஞ்சம் சத்தம் அதிகமாகப் பேசினால் கூட மயிர்க்கூச்சல் எடுக்கும். <br /><br />ஆனால் அத்தகைய அறிவார்ந்த, நல்ல ஆசிரியரிடமும் ஒரு தவறான பழக்கம் இருந்தது. <br /><br />ஆர்ப்பி மாஸ்டரை பள்ளியைத் தவிர்த்து எங்கு பார்த்தாலும் வாயில் புகையுடன் தான் இருப்பார். அந்தக் கால சிசர்ஸ் சிகரெட்தான் அவரது விருப்பமான பிராண்ட். பள்ளிக்கு சற்று தள்ளி ஒரு பேக்கரி கடை இருக்கும். அடிக்கடி அவரை அங்கு சிகரட்டுடன் பார்க்கலாம்.<br /><br />நான் பள்ளியில் படிக்கும்போது கற்றுக்கொண்ட எத்தனையே விசயங்களில் இந்த சிகரட் பழக்கமும் ஒன்று. அவருக்கு பயந்து மாணவர்கள் பள்ளியின் பின்புறம் ரயில்வே கேட்டுக்கு அருகிலிருக்கும் மாற்றுத்திறனாளி ஒருவரின் பெட்டிக்கடைக்குத்தான் செல்வார்கள். காலையில் பள்ளி தொடங்குவதற்கு முன் ஒன்று. காசிருந்தால் மதிய சாப்பாட்டிற்குப் பிறகு ஒன்று. முன்னர் சொன்ன இரண்டும் தவறினால் கூட மாலையில் நிச்சயம் சிகரட்டுடன் அங்கு ஒரு மாணவ மாநாடு நடக்கும். <br /><br />ஒருநாள் மாலை அங்கு வந்த பொகவண்டி வாத்தியார் எங்களையெல்லாம் தூரத்திலிருந்து பார்த்து விட்டு சென்றிருக்கிறார். அடுத்த நாள் பள்ளியில் அங்கு பார்த்த மாணவர்களை மட்டும் தனியாக அழைத்துச் சென்று அடி பின்னிவிட்டார். "இந்த வயசிலையே ஏண்டா இப்படிப் பண்றீங்க..." என்று சொல்லிக்கொண்டே அடிக்கும்போது அடிதாங்காமல் என் நண்பனொருவன் "நீங்க மட்டும் குடிக்கிறீங்களே சார்ர்ர்ர்...... என்னமட்டும் ஏன் சார் அடிக்கிறீங்க..." என்று அழுதுகொண்டே கத்தினான். "நான் குடிக்கிறேன்னா எனக்கு இதுக்கு மேல ஒன்னும் தேவையில்ல.... நீ இன்னும் வளரணும்டா" என்றார்.<br /><br />அடிப்பதை நிறுத்திய பின் அவரது அறிவுரை மழை ஆரம்பமானது. "டேய்.... நான் வாத்தியாருடா... பத்துப்பாஞ்சு ரூவா கிட்ட சம்பளம் வாங்குறேன்.... நீங்கல்லாம் இன்னும் எவ்வளவோ பாக்கணும்டா.... இப்பவே சிகரெட்டு குடிக்க ஆரம்பிச்சுட்டா ஸ்கூல் முடிக்கறதுக்குள்ள பிராந்தி குடிக்க ஆரம்பிச்சுடுவீங்க... அப்புறம் என் வயசில நீங்க நிக்க கூட முடியாது... கை கால் எல்லாம் வெலவெலத்துப் போயிடும்... நாலெட்டு நடந்து கூட போகமுடியாது மூச்சடைச்சுப் போயிரும்... தோ... இவனப்பாரு ஸ்கூல் ரன்னிங்ல பஸ்ட்டு... இப்ப சிகரட் குடிக்க ஆரம்பிச்சுருக்கான்... ஸ்கூல் முடியறதுக்குள்ள நெஞ்சு காஞ்சுபோயிரும்... அப்புறம் எங்கடா ஸ்டேட்டு.. நேசனலு... அப்படியே போகவேண்டியதுதான்... அப்புறம் காசில்லண்ணா அப்பா பாக்கெட்ல கை வெக்க வேண்டியது..." <br /><br />இப்படியே ரொம்ப நீளமான ஒரு அறிவுரை... இப்ப சின்ன சந்தோசம் என்னன்னா அவர் அன்னைக்கு பேசினத கேட்டு புதுசா குடிக்க ஆரம்பிச்சிருந்த ஒரு ரெண்டு பேர் திரும்ப சிகரெட் குடிக்கவே இல்லை... ஆனா மீதி மெஜாரிட்டியெல்லாம் சேர்ந்து மீட்டிங் போட்டு சிகரெட் கடைய பவர்ஸ்டேசன் பக்கம் மாத்தினோம்.<br /><br />அவர் வீட்டுக்கு டியூசன் படிக்கப் போனபோதுதான் தெரிந்தது. அவரால் சிகரெட் பிடிக்காமல் ஒருமணிநேரம் கூட நகர்த்த முடியாது என்று... ஒரு கால்மணிநேரம் வகுப்பெடுத்தால் "எல்லாரும் நோட் பண்ணிக்கங்க" என்று சொல்லிவிட்டு பால்கனி பக்கம்போவார். அந்த பால்கனிக் கதவு சாத்தப்படும். ஐந்து நிமிடம் கழித்து அவர் கதவைத் திறந்து வரும்போது அவருக்கு பின்னே ஒரு வென்பனிக்கூட்டம் மெதுவாய் நகர்ந்தபடி இருக்கும். எங்கள் மனதுக்குள் "பொகவண்டி.... இவனெல்லாம் நமக்கு அட்வைசு பண்றான்... அட்வைசு..." என்று தோன்றும். பால்கனியில் ஆஷ்ரே வைப்பதற்காகவே சுற்றுச்சுவரில் ஒரு சிறிய வட்டவடிவ குழி செய்து கட்டியிருப்பார். இடைவேளையில் பால்கனிப்பக்கம் சென்றால் அழகான ஆஷ்ட்ரேயில் அரைடஜன் சிகரெட்டுகள் நிரம்பியிருக்கும். <br /><br />பனிரெண்டாம் வகுப்பு வருடக்கடைசியில் அவர் லொக்க்க்ஹீம், லொக்க்ஹீம்-ன்னு இரும ஆரம்பித்தார். பொதுத்தேர்வுக்கு முன்னாடியே அவர் இருமலில் இரத்தம் வர மருத்துவமனைக்கு கொண்டு சென்றிருக்கின்றனர். முப்பதான்டு சிகரெட் பழக்கம் தொண்டையில் புற்றுநோயாக தேங்கியிருக்கிறது. அறுவை சிகிச்சை முடிந்து மருத்துவமனையில் இருந்தவரிடம் நான் பெயிலான நல்ல விசயத்தை சொல்லப் போக "இன்னும் சிகரெட் குடிக்கிறியாட பயலே!!" என்று கேட்டார். அவரின் கம்பீரமான அந்தக் குரல்..... சுத்தமாக இல்லை. மிக மிக கஷ்டப்பட்டு அவர் பேசியது ஏனோ மனதை வாட்டியது. ஒவ்வொரு வாக்கியம் பேசும்போது அவரது வலி அந்த முகத்தில் தெரிந்துகொண்டு இருந்தது.</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_-fsFwg3uUN0/TGQK0QXG5GI/AAAAAAAAAho/yIDe9025QGc/s1600/smoke.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_-fsFwg3uUN0/TGQK0QXG5GI/AAAAAAAAAho/yIDe9025QGc/s320/smoke.jpg" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">அதன்பின்தான் ஒவ்வொரு சிகரெட்டையும் நான் எண்ண ஆரம்பித்தேன். ஒரு நாளைக்கு ஐந்து என்ற கணக்கு உடல்நலத்தை மட்டுமில்ல சட்டைப்பையையும் பாதிக்க ஆரம்பித்த காலம் அது. தினமும் இரவு கடைசியாய் பிடிக்கும் சிகரெட்டை காற்றில் ஊதும்போது "இதுதான் கடைசி சிகரெட்" என்று தோன்றும். ஆனால் மறுநாள் ஆரம்பமே அந்தப் புகையுடன் தொடங்கும். <br /><br />கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சிகரெட் குடிப்பதை&nbsp; நிறுத்த முயற்சி செய்யப் போக, ஒன்றிரண்டு நாள் கழித்து மீண்டும் ஒரு சிகரெட் தலைதூக்கும். அந்த சிகரெட் பிடித்தபின்பு அந்நாளில் அடாவடியாக நான்கைந்து சிகரெட் காற்றில் புகையாக கரைந்து விடும். <br /><br />நண்பனொருவனின் கோல்டு டுர்க்கி என்று ஒரு ஐடியா கொடுத்தான். தினமும் குடிக்கும் சிகரெட்டை பாதியாகக் குறைத்துக் கொண்டே சென்று ஒருநாள் முழுவதுமாக நிறுத்திவிடுவதுதான் அந்த உலகமகா ஐடியா. ஆனால் சத்தியமாக அது நடக்கவில்லை. எவ்வளவே முயற்சி செய்தும் அது முடியாமல் போகவே, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அந்த பழக்கத்தின் வீரியம் புரிய ஆரம்பித்தது. <br /><br />இதன்பின்பு எதிர்பாராத ஒரு நாள் காலையில் முதல் சிகரெட்டை தவிர்த்தேன். பின்பு அடுத்த வேளை சிகரெட், அதற்கடுத்து அடுத்த வேளை.... இப்படியாக தவிர்த்துக்கொண்டிருந்த போதுதான் அதன் சூட்சுமம் பிடிபட்டது.<br /><br />சிகரெட் பிடிக்க வேண்டுமென்பதை நாம்தான் முடிவுசெய்கிறோம். தினமும் அந்த நேரம் வருகையில் தானாகவே சிகரெட் கண்முன் வந்து மணியடிக்கிறது. அந்த ஒருசில வினாடிகளைக் கடந்து விட்டாலே போதும், அந்த சிகரெட் தவிர்க்கப்படும். <br /><br />வலியச்சென்று சிகரெட் பிடிக்கும் தருணங்களை தவிர்க்கும்போது, அதற்குப் பதிலாக வேறு ஒரு மாற்றை எளிதாய்க் கொண்டுவந்து விடலாம். நான் அதிகமாக தண்ணீர் குடிக்க ஆரம்பித்தேன். என்னேரமும் பாக்கெட்டுகளில் சுவிங்கங்கள் இருக்கும். சிகரெட் எண்ணம் தோன்றும்போது தானாகவே சென்று ஒரு தம்ளர் தண்ணீரைக் குடித்து சுவிங்கம் மெல்ல ஆரம்பித்து விடுவேன். அடுத்த வேலையைப் பார்க்க ஆரம்பிக்கும்போது அந்த வேளை சிகரெட் மறந்துபோகும். என்றாவது ஒருநாள் பேக்கரிகளுக்குச் செல்லும்போது சிகரெட் நினைவிலேயே இருக்காது.<br /><br />இன்றும் கூட என் கடைசி சிகரெட் எங்கு பிடித்தேன் என்பது நினைவிலில்லை. இப்போதெல்லாம் சிகரெட் பற்றி யாராவது பேசினால் கூட எனக்கு கோல்ட் பிளேக்கிற்கு பதிலாக பொகவண்டி வாத்தியார்தான் நினைவிற்கு வருவார். ஏதோவொரு வகையில் நான் சிகரெட் பிடிப்பதை நிறுத்த அவர் உதவியிருக்கிறார். <br /><br />நான் சிகரெட்டை மறந்து நான்கைந்து வருடங்களாகிறது. திரும்ப இன்றுதான் பொகவண்டி வாத்தியார் நினைவுபடுத்தியிருக்கிறார்.<br /><br />நான் அங்கு சென்ற போது அந்த வீடே அழுது அழுது ஆழந்த மெளனத்தில் மூழ்கியிருக்க, நிறைய மாணவர் கூட்டம் ஆங்காங்கே குழுமியிருந்தது. எல்லாம் முன்னாள் மாணவர்கள். அவர் வகுப்பில் படித்த கடைசி பாக்கியசாலிகள் நாங்கள்தான். அவரது உறவினர் ஒருவரிடம் "எப்படிங்க ஆச்சு.. ஆபரேசனுக்கப்புறம் நல்லாத்தான இருந்தாரு..." என்றேன். அவரோ "எங்க நல்லா இருந்தாரு... அடிக்கடி மூச்சுதிணரும். திரும்ப புற்றுநோய்&nbsp; நுரையிரல் வரைக்கும் போயிருச்சு. கடைசி ரெண்டு வருசம் மனுசன் இருந்ததே பெரிசு... ம்ஹீம்...." என்றார். <br /><br />ஆர்ப்பி நன்றாக மெலிந்திருக்கிறார். அவரது முகத்தைப் பார்க்கவே பிடிக்கவில்லை. அவரது மகள் வேறு அருகிலேயே அழுது கொண்டிருந்தாள். அங்கு சென்ற நெடுநேரம் கழித்துத்தான் தெரிந்தது. அடுத்த மாதம் அந்த பெண்ணுக்குத் திருமணம் நடத்துவதாகப் பேசியிருந்திருக்கிறார்கள். திருமணத்தின்போது எது பற்றாக்குறையாக இருந்தாலும் வாங்கி நிரப்பிவிடும் அளவிற்கு அவர்களுக்கு வசதியிருக்கிறது. <br /><br />ஆனால் அவரிடன் இடத்தை யார் நிரப்புவார்கள்?. திருமணத்தில் அவரின் ஆசிர்வாதம்?. அந்த பெண்ணின் இறுதிக்காலம் வரை இது பதிந்துவிடாதா...? <br /><br />பொகவண்டி மாஸ்டரின், அந்த ஆஸ்தான பால்கனிப்பக்கம் சென்றேன். இரண்டு பேர் மிக சுவாரசியமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தனர் கையில் சிகரெட்டுடனும், வாயில் புகையுடனும். அவர்கள் சென்ற பின்னும் அந்த ஆஷ்ரேயில் அவர்களது சிகரெட் புகைந்து கொண்டிருந்தது. எத்தனை பொகவண்டி ஆட்கள்.... மனதும் புகைந்து கொண்டிருந்தது.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7508912334096668760-5383357210458946064?l=www.agalvilakku.in' alt='' /></div>அகல்விளக்குhttp://www.blogger.com/profile/08910894872438678466noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-7508912334096668760.post-84902878499261869032010-08-06T15:17:00.001+05:302010-08-06T15:19:50.532+05:30விளக்குகளில்லா இருண்ட வீதியில் <br />மெலிதாய் பரவிக் காற்றில் கலக்கும் <br />வர்ணங்களின் வெளிச்சம் <br />மனதில் மட்டும் இருளாய் நகரும்.<br /><br />என்றாவதொருநாள் அரிதாய்த் தென்படும் <br />ரூபோஸ் முகங்களில்&nbsp; <br />ஓசனிச்சிட்டுகள் சிறகடித்துப் பறந்து<br />நம் கிராமங்களை நினைவுறுத்திச் செல்கின்றன.<br /><br />பச்சை அட்டையின் பகுதியில் <br />என்னை பிரித்துக் கொண்டாலும்<br />பசுமை நினைவுகளென்றும் பிரியாமல்<br />என் இரவை நகர்த்திக் செல்லும்.<br /><br />அவ்வப்போது தோன்றும் அரூராக்களில், <br />அரூபமாய் தெரிந்தது உன் முகம்.<br />நினைவுகள் மட்டும் மீதமாக <br />விரைவில் கலைந்தும் சென்றுவிடுகிறது.<br /><br />மவுனத்தின் எல்லையைத் தீண்டவிடாமல் <br />குளிர்க்காற்று இசைக்கும் ஃபுரின்களும்<br />அசைவின்றி நிலைக்கும் விழிகளும்<br />இரவின் வெளியில் உறைந்து விடலாம். <br /><br />இங்கு காலம் மட்டும் உறையாமல் <br />நடந்து கொண்டே இருக்கிறது.<br /><br />இருண்ட வாழ்வின் விளிம்புத்துருவத்தில் நான்<br />எனக்கான அரூராவாக நீ........<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_-fsFwg3uUN0/TFvYkLst_JI/AAAAAAAAAhg/XUTnEXuAacY/s1600/bolaris.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="310" src="http://3.bp.blogspot.com/_-fsFwg3uUN0/TFvYkLst_JI/AAAAAAAAAhg/XUTnEXuAacY/s400/bolaris.jpg" width="400" /></a></div><br /><br /><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Rufous_Hummingbird">ரூபோஸ்</a><br /><a href="http://ta.wikipedia.org/wiki/%E0%AE%93%E0%AE%9A%E0%AE%A9%E0%AE%BF%E0%AE%9A%E0%AF%8D%E0%AE%9A%E0%AE%BF%E0%AE%9F%E0%AF%8D%E0%AE%9F%E0%AF%81">ஓசனிச்சிட்டு</a><br /><a href="http://www.google.co.in/imgres?imgurl=http://www.designerjapan.com/news/archives/500furin.jpg&amp;imgrefurl=http://www.designerjapan.com/news/archives/featured_designs/index.html&amp;usg=__Zq2aH7-7FD3ZS-VPQ5FbFOGOJE0=&amp;h=320&amp;w=320&amp;sz=25&amp;hl=en&amp;start=17&amp;tbnid=aqvRdRY0sgAe6M:&amp;tbnh=135&amp;tbnw=134&amp;prev=/images%3Fq%3Dfurin%26um%3D1%26hl%3Den%26sa%3DN%26biw%3D1024%26bih%3D585%26tbs%3Disch:10%2C415&amp;um=1&amp;itbs=1&amp;iact=hc&amp;vpx=123&amp;vpy=149&amp;dur=734&amp;hovh=225&amp;hovw=225&amp;tx=118&amp;ty=133&amp;ei=ndlbTKrgGIrKvQO7g4GbBQ&amp;oei=l9lbTOTzEsW5cZrujdoB&amp;esq=2&amp;page=2&amp;ndsp=17&amp;ved=1t:429,r:0,s:17&amp;biw=1024&amp;bih=585">ஃபுரின்</a><br /><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/United_States_Permanent_Resident_Card">பச்சை அட்டை</a> <br /><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Aurora_%28astronomy%29">அரூரா பொலியரிஸ்</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7508912334096668760-8490287849926186903?l=www.agalvilakku.in' alt='' /></div>அகல்விளக்குhttp://www.blogger.com/profile/08910894872438678466noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-7508912334096668760.post-2429725041334386682010-07-13T22:14:00.003+05:302010-07-13T23:52:01.334+05:30<div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">நீண்ட தேடலுக்குப் பின் அந்த வரைபடம் கிடைத்தது. ஆவலோடு விரித்துப் பார்த்த நான் கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்கவில்லை. மேற்குத்தொடர்ச்சி மலையின் ஏதொவொரு பள்ளத்தாக்கிற்கு அப்பால் ஒரு புள்ளி வைத்து வசனக்கோயில் என்று எழுதியிருந்தார்கள். இன்றைய அரசு வரைபடத்தில் அப்பகுதி முழுமையையும் பச்சைசாயம் பூசி ரிசர்வ்டு பாரஸ்ட் என்ற வட்டத்துக்குள் வேறு அடைத்திருந்தனர். கொஞ்சம் ஏமாற்றமாயிருந்தாலும் எப்படியும் சென்றுவிட வேண்டும் என்று தோன்றியது.<br /><br />நான்கு வருடங்களுக்கு முன் நான் ஒரு தொல்பொருள் ஆராய்ச்சி உதவியாளன். புராதனங்களின் மேல் கொண்ட தீராதக் காதல் என்னை அத்துறைக்கு இழுத்துச் சென்றிருந்தது. இரவுபகல் பார்க்காமல் ஆபத்தான இடங்களில் ஆராய்சி செய்து பல புராதனப் பொருட்களை மீட்டெடுத்திருக்கிறோம். ஆனால் அதற்கான பெருமை முழுவதும் மேலதிகாரிகளுக்கு மட்டுமே சென்றுகொண்டிருந்த காரணத்தினால் அத்துறையை விட்டு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விலக ஆரம்பித்திருந்தேன். <br /><br />அப்போதுதான் அதியமான் சேகரின் அறிமுகம் கிடைத்தது. அவர் ஒரு புராதனப் பொருட்கள் விற்பவர். ஏறக்குறைய ஏற்றுமதியாகும் அனைத்து கலைப்பொருட்களுக்கும் அவர்தான் மூலக்காரணியாக இருந்தார். <br /><br />இன்று அவர் மூலம் ஏற்றுமதியாகும் புராதனப் பொருட்கள் பெரும்பாலும் நான் கண்டுபிடிப்பவைகளாகவே இருக்கின்றன. புகழுக்காக சேர்ந்த வேலையில் புகழும் இல்லை. பணமும் இல்லை எனும்போது பணமாவது கிடைக்கும் என்று நான் என்னை தேற்றிக் கொண்டு இதை செய்ய ஆரம்பித்தேன். இன்றோ இது ஒரு த்ரில் ஆக மாறி விட்டது. ஆராய்ச்சியாளர்களின் கண்ணில் மண்ணைத்தூவி பொருட்களை கண்டுபிடிப்பதும், பின் அரசாங்கத்திற்கு தெரியாமல் விற்பதும் சவாலான விஷயங்கள்தான். <br /><br />பாழடைந்த பழைய கோயில்களில் இருக்கும் சிலைகள் மீது என்றுமே எனக்கு ஒரு அலாதி பிரியம் இருந்தது. அவைகள் மதிப்பு மிக்கவை. வேலைப்பாடுகள் மிகுந்தவற்றைத் தனியாகப் பிரித்து ஏலத்திற்கு கொண்டு சென்றால் கார் டிக்கியை நிரப்பும் அளவிற்கு பணத்துடன் திரும்பலாம். <br /><br />இந்நிலையில்தான் சிறிது நாட்களுக்கு முன்பு வசனக் கோயில் பற்றிய சித்தர் பாடல் ஒன்று கிடைத்தது. உள்ளார்ந்த அர்த்தங்கள் புரிய ஆரம்பித்தபோது அந்தக் கோயிலின் மையச் சிலையும், பீடமும் ஐம்பொன்னால் ஆனது என்பதும், நூற்றியெட்டு தலங்களின் சிலை வடிவமைப்புகள் கோயில் முழுவதும் நிரம்பியுள்ளதும் தெரியவந்தது. அவற்றின் தற்போதைய மதிப்பு பல லட்சங்களில் என்று மதிப்பிட்டபோது ஆர்வம் இன்னும் அதிகமாகியது.<br /><br />பதிமூன்று நூற்றாண்டுகள் பழமையான கோயில் என்பதாலும், தற்போதைய அரசின் கோயில் கணக்கெடுப்பில் இக்கோயில் இல்லாததும் கொஞ்சம் சாதகமாக அமையும் என உள்மனம் சொல்லியது. இதுபோன்ற கணக்கில் வராத, அல்லது கைவிடப்பட்ட கோயில்களில்தான் வேலைப்பாடு மிகுந்த பொருட்கள், அதன் புராதனம் மாறாமல் இருக்கும். அவற்றை கொஞ்சம் சுத்தப்படுத்தி, அதன் காலத்தை ஆதாரப்பூர்வமாக கொடுத்தால் ஏலத்தொகை எங்கோ போய்விடும். <br /><br />வசனக்கோயில் பற்றி வேறு எந்த தகவலும் இல்லாத நிலையில் நூலகத்தில் இருக்கும் பழைய ஆங்கிலேயர் கால வரைபடத்தில் இருப்பதாக அறிந்து பார்த்த போதுதான் அது அத்துவானக் காட்டில் இருப்பது தெரிய வந்தது. எங்கு இருந்தால் என்ன... எனது தேவை அங்கு இருக்கிறது.&nbsp; <br /><br />மலைச்சரிவின் ஒரு திருப்பத்தில் பேருந்து நின்று விட்டது. பேருந்திலிருந்த ஐந்தாறு நபர்களும் இறங்கிவிட்டனர். <br /><br />நடத்துனர் என்னைப் பார்த்து "போகலியா சார்" என்றான். <br /><br />"இதுதான் அரணிசித்தனூரா?"&nbsp; <br /><br />"அங்கல்லாம் பஸ்சு போகாது சார்... அந்தா தெரியுது பாருங்க ஒரு மண்ரோடு அதுல ஒரு பத்து, பனென்டு கல்லு போவுணும் சார்." <br /><br />பேருந்திலிருந்து எட்டிப்பார்த்தேன். மலைச்சரிவில் பெரிய பாம்பு படுத்திருப்பதைப் போல நெடு நெடுவென வெள்ளையாய் ஒரு மண்பாதை சென்றுகொண்டிருந்தது.<br /><br />'நீங்க சினிமாகாரரா சார்' என்று கண்டக்டர் கேட்க. <br /><br />"இல்லைங்க. நான் பழைய கோயில் எல்லாம் ஆராய்ச்சி பண்ற ஆபிசர்".<br /><br />நான் சொல்லி முடிக்கும்முன்னே அவன் முகம் மாறியது. <br /><br />"எந்த கோயிலுக்கு வந்திருக்கீங்க"<br /><br />"வசனக்கோயில்னு ஒன்னு இருக்குறதா சொல்லி என்ன அனுப்பியிருக்காங்க".<br /><br />"வெசனக்கோயிலுக்கா...." <br /><br />"ம்ம்ம்..."<br /><br />ஒருசில வினாடி அமைதிக்குப் பின்..<br /><br />"அங்கல்லாம் ஒன்னுமில்ல சார்... சாமியே விட்டுட்டு போன இடம். இடிஞ்ச கோயில்தான் இருக்கு... அப்புறம்....." என்றான்.<br /><br />"அப்புறம்..."<br /><br />"கெட்ட ஆவிங்க இருக்குறதா ஒரு பேச்சு இருக்கு சார்... நிறைய பேர் காணாம வேற போயிருக்காங்க"<br /><br />"ஓஹோ... இப்பல்லாம் கோயில்லயே பேய், பிசாசுங்க இருக்கா...?"<br /><br />எனது நக்கல் எந்த விதத்திலும் அவனை கோபப்படுத்தாதது கொஞ்சம் ஆச்சர்யம்தான்.<br /><br />"அந்தப் பக்கம் ஊர்க்காரங்க போனா, கோயில் இருக்குற திசையக்சுட பாக்க மாட்டாங்க சார்..."<br /><br />"ஏன்...?"<br /><br />"அதெல்லாம் தெரியாது சார்... ஆனா அங்க யாரும் போறதில்ல..." <br /><br />அவனை ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு கீழிறங்கினேன். <br /><br />அதியமான் கொடுத்த சாட்டிலைட் மேப்பை ஒரு பார்வை பார்த்தேன். மண்பாதையின் இடையில் வலதுபுறம் மலைச்சிகரம் நோக்கிச் சென்றால் போதும் எளிதில் கண்டுபிடித்துவிடலாம். உண்மையில் ரகசிய இடம் என்று ஒன்று உலகில் இல்லவே இல்லை. எல்லாம் சாட்டிலைட் மயம். ஆனால் தட்ட வேண்டிய இடத்தில் தட்டினால்தான் கிடைக்கும். அங்குதான் அதியமானின் உதவி தேவைப்படுகிறது. <br /><br />அந்த மண்பாதையில் நடக்க நடக்க காட்டின் அடர்த்தி அதிகமாகிக் கொண்டே போனது. மலைக்காற்று கொஞ்சம் அதீதமாகவே ஆர்ப்பரித்துக் கொண்டிருந்தது. ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்..... ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்.... என்ற காற்று வீசும் சப்தம் மட்டும் காதுகளை நிறைத்து ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது. பிற்பகல் வெயில் சுள்ளென அடித்தாலும் உடல் கொஞ்சம்கூட அலுக்கவில்லை. வெகுவிரைவிலேயே பாதையின் வலதுபுறம் முற்றிலும் சிதிலமடைந்த அலங்காரத் தூண் ஒன்று தென்பட்டது. முற்றிலும் பெயர்ந்து விழவில்லையென்றாலும் என்னேரமும் விழும் வாய்ப்புள்ளதாகவே தோன்றியது. வெற்றிலை போலிருந்த ஏதோ ஒரு கொடி முழுவதுமாகத் தூணை மறைத்து, சுற்றிப் படர்ந்திருக்க ஆளுயரத்திற்கு இன்னொரு தூணும் தென்பட்டது. இதுதான் கோயிலுக்குச் செல்வதற்கு முன்பு பயன்படுத்திய வழியாயிருக்கும் என்று தோன்றியது. ஆனால் பின்புறம் வழி எதுவும் புலப்படாமல் அடந்த காட்டுப்பகுதி மட்டும்தான் தெரிந்தது. தோளில் மாட்டியிருந்த பையை எடுத்து, பொருட்களை சரிபார்த்துக்கொண்டேன். தண்ணீர் பாட்டில், டிஜிடல் கேமரா, ஒரு குயிக் கார்பன் டெஸ்டர்,&nbsp; டிரக்கிங் பர்மிசன் லெட்டர், டார்ச் லைட், நான்கைந்து வகை கத்திகள், ஒரு சின்ன பிஸ்டல், லைட்டர் இத்தியாதி இத்தியாதிகள் எல்லாமே ஓரளவுக்கு தேவைப்படும் பொருட்கள்தான். அதுவும் நடுக்காட்டுக்குள் செல்லும்போது மிருகங்கள் ஏதாவது வந்துவிட்டால் நிச்சயம் ஆயுதங்கள் தேவைப்படும். <br /><br />அனைத்தும் ஓக்கேயென்று தோன்றியதும் காட்டுக்குள் இறங்கி நடக்க ஆரம்பித்தேன். பச்சை வாசம் மூக்கைத் துளைக்க காட்டுக்குள் ஒரு அரைமணிநேரம் நடந்திருப்பேன். குரங்குகள் சில ஆரவாரமாய் தாவிக் கொண்டிருந்தன. ரம்யமான சூழலில் கொஞ்சம் உயரமாக இடம் வந்ததும் ஒரு வேங்கை மரத்தில் ஏறி கோயில் தெரிகிறதா எனப் பார்த்தேன். பள்ளத்தாக்கிலிருந்து வலதுபுறம் மேற்கு மலைச்சரிவில் கோவில் தென்பட்டது. சூரியன் மேற்கில் சென்று கொண்டிருக்க அப்பகுதி முழுவதும் நிழலில் மறைந்து கொண்டிருந்தது. மரத்திலிருந்து இறங்கும்போதுதான் ஒன்றை கவனித்தேன். மரத்தின் கீழே அடிப்பட்டைகள் வெட்டப்பட்டு மை சேகரிக்க சில தேங்காய் ஓடுகள் கட்டப்பட்டிருந்தன, கைக்குழந்தைகளுக்கும், சிறுவயது குழந்தைகளுக்கும் பொட்டு வைக்க வேங்கை மரத்திலிருந்து எடுக்கும் மை பயன்படுத்துவார்கள். குறவர்கள் சிலர் நகர்பகுதிகளில் துண்டு விரித்து இந்த மை விற்பதை அடிக்கடி பார்த்திருக்கிறேன். சுற்றும் முற்றும் பார்த்து விட்டு வசனக் கோயிலை நோக்கிச் செல்ல ஆரம்பித்தேன்.<br /><br />மலைச்சரிவில் பாதி தூரம் ஏறியதுமே பாறையில் செதுக்கிய படிக்கட்டுக்கள் தென்பட்டன. நேராக அவை கோயிலின் வாசலுக்கு கொண்டு சென்றன. சுற்றுச் சுவர் எல்லாம் பல்லாண்டுகளுக்கு முன்பே விழுந்து விட்டிருக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. பிரமாண்டமான கோயிலின் பின்புறம் மலைச்சரிவு இன்னும் மேலேறிய வாக்கில் நூறு அடிகளுக்கு செங்குத்தாய் இருந்தது. அந்தக் காலத்திலேயே மலைச்சரிவில் சமதளம் அமைத்துக் கட்டியிருக்கிறார்கள். ஒரு பெரிய அரச மரம் அதன் கிளைகளை கோயில் கோபுரத்தின் மேல் பரப்பியவாறு சரிந்து கிடந்தது. <br /><br />கொஞ்சம் திரும்பி மலைச்சரிவில் ஏறி வந்த பாதையை பார்த்தேன். கிட்டத்தட்ட பள்ளத்தாக்கு முழுவதும் தெரிந்தது. எங்கும் பச்சை பசேலென்று மரங்கள். கோவிலைச்சுற்றி ஒரு நோட்டம் விட்டேன். நூற்றாண்டுகள் பழமையான கட்டிடக்கலை. கோயில் மண்டபத்தின் இரண்டு மூலையிலும் யானைகள் தும்பிக்கையையும் ஒரு காலையும் தூக்கிக்கொண்டு நின்றன. மண்டபத்தின் வாசலிலிருந்த நான்கு தூண்களிலும் தாமரைச் சிற்பங்கள் அழகாய் வடிவமைக்கப்பட்டு உத்திரத்தில் நிறுத்தப்பட்டிருந்தன. இந்த தூண்களை மட்டுமே லட்சம் பெருமானம் பெறும். <br /><br />கோயில் எப்படியும் கால் ஏக்கர் நிலப்பரப்பில் இருக்கும். அவ்வளவு விசாலம். கோயிலை சுற்றி இரண்டு பக்கமும் முன்பு படித்தது போல சிலைகள் அங்காங்கே ஒழுங்கில்லாமல் இருந்தன. காய்ந்தகோரைப்புற்களுக்கிடையே அவைகள் ஒரு ஒழுங்கு வரிசையில்லாமல் நின்றிருந்தன. அருகில் செல்லச் செல்லத்தான் தெரிந்தது. பல சிலைகள் தரையில் விழுந்திருந்தன. அதனால்தான் ஒரு ஒழுங்கமைவு இல்லாமலிருந்திருக்கிறது. அனைத்துச் சிலைகளும் கோவிலை நோக்கி இருந்தன. ஒன்று கைகளைக் கூப்பியபடியும், மற்றொன்று ஆசிர்வாதம் செய்தபடியும் ஒன்றுக்கொன்று முரணாகத் தென்பட்டன. <br /><br />படிக்கட்டில் நின்று கோவில் முழுவதையும் ஃபோக்கஸ் செய்து முதல் போட்டோ எடுக்க முயற்சித்தேன். ஆனால் ஏதோவொரு சிறு தயக்கம் என்னைத் தடுத்தது. இந்த தனிமை எனக்குக் கொஞ்சம் புதிது. அங்கு ஏதோ அசாதாரணம் நிலவுவதாய் ஆழ்மனம் உணர்ந்தது. அந்த சூழ்நிலையில் எல்லாம் கவனித்த எனக்கு ஏதோவொன்று குறைவதாய் தோன்றியது. காமிராவை உள்ளே வைத்து விட்டு அந்த இடத்தில் பார்வையை சுழல விட்டேன்.<br /><br />ஒருசில வினாடிகளிலேயே அதனை கண்டுபிடித்து விட்டேன். அது பம்ம்ம் மென அங்கு நிலவிய மெளனம். ஒரு சிறு சலனம் கூட அந்த இடத்தில் இல்லாலிருப்பது தெரிந்தது. வரும் வழிமுழுதும் சுழற்றியடித்துக் கொண்டிருந்த காற்று அங்கு சுத்தமாக இல்லை. அங்கிருந்த மரங்களில் பெயரளவிற்கு கூட இலையசைவு இல்லை. திரும்பிப் பார்த்தேன். பள்ளத்தாக்கு முழுவதையும் காற்று ஆட்டுவித்துக் கொண்டிருந்தது. மலைச்சரிவில் இருக்கும் அனைத்து மரங்களும் காற்றில் ஆடிக்கொண்டிருந்தன. ஆனால் கோவில் இருந்த இடம் மட்டும் முழுவதுமாக நிசப்தத்தில் அடங்கியிருந்தது. ஏதோவொரு அமானுஷ்யம் அங்கு ஆழ்ந்திருப்பதை உணர்ந்து மனது லேசாகத் துணுக்குற்றது. <br /><br />மண்டபக் கதவருகே சென்றேன். உளுத்துப் போய் தொட்டால் உதிர்ந்து விடும் போலிருந்தது. நீண்ட மூச்சுக்குப் பின் திரும்பிச் சென்று விடலாமா என்று கூட யோசித்தேன். சிரிப்புதான் வந்தது. நானா இப்படி நடுங்குகிறேன். அரசமரத்திலிருந்து உதிர்ந்த ஒரு இலை எந்தவித சலனமும் இல்லாமல் மெதுவாய் தரை நோக்கி அலைபாய்ந்தபடியே வந்ததைப் பார்த்தேன். <br /><br />ஒவ்வொருவரின் பகுத்தறிவுக்கும், ஆளுமைக்கும் ஒரு எல்லை இருக்கிறது. அதை மீறிச் செல்லும் போதுதான் நாம் எதையோ உணர்கிறோம். அந்த எதையோ என்பதுதான் எது?. என் இதயம் இப்போது கொஞ்சம் கூடுதலாய் துடிக்க ஆரம்பித்தது. மூச்சு விடுவதைக் கூட மெலிதாய் நிறுத்தி நிறுத்தி விட ஆரம்பித்தேன். <br /><br />மெதுவாய் அந்த கதவைத்தள்ளி திறக்க முயன்றேன். கதவிலிருந்த மணிகளின் சப்தமும், தரையில் உராய்ந்து அது எழுப்பிய க்ரீச் சப்தமும் அந்த இடத்தை முழுவதுமாய் நிறைக்க ஆரம்பித்தது. நான் கதவை திறந்து நிறுத்திய பின்பும் கதவு திறக்கும் சப்தம் மண்டபத்தின் மறுபுறம் கேட்டது போலத் தோன்றியது. இல்லை அது எனது பிரம்மையாகக் கூட இருக்கலாம்.&nbsp; உள்ளே, வெளிப்புற வெளிச்சம் மண்டபத்தில் பாதி அளவிற்கு மட்டும் பரவியிருக்க மறுபாதி இருளில் மூழ்கிக் கிடந்தது. மண்டபத்தின் இறுதியில்தான் பிரகாரம் இருக்க வேண்டும். <br /><br />முன்னோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருந்தாலும் என் கவனத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட சதம் பின்னாடியும் இருந்தது. என்னேரமும் என்னை ஏதாவது ஒன்று தாக்கலாம். அல்லது பயமுறுத்தலாம். நிச்சயமாய் நான் அப்படியொன்றை எதிர்பார்த்தேன்.<br /><br />மெதுவாக டார்ச் லைட்டை எடுத்து இருண்ட பகுதிகளில் அடித்தேன். பத்துப் பதினைந்து தூண்களும் அதைத் தாண்டி வெற்று இடமும் தெரிந்தது. மண்டபத்தின் சுவர்களில் ஏதேதோ சிற்பங்கள் செதுக்கப்பட்டிருந்தன. எதிர் பார்த்தது போலவே மண்டபத்தின் இறுதியில் கருவறை. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வெளிச்சத்தை செலுத்தி கருவறையில் நிறுத்திய போது மொத்தமாய் தூக்கி வாரிப் போட்டது.<br /><br />காரணம் அங்கு எந்த சிலையும் இல்லை. சிலையின் பீடம் மட்டும் அங்கு இருந்தது. சாமியே விட்டுட்டு போன இடம் என்று நடத்துனர் சொன்னது&nbsp; நினைவுக்கு வந்து போனது.<br /><br />கருவறையின் அருகில் செல்லச் செல்ல எனக்கு வெகு அருகாமையில் இன்னும் பல சுவாசச் சத்தங்கள் கேட்க ஆரம்பித்தன. நான் மூச்சை நிறுத்திய பின்னும் சரியாக எனக்குப் பின்னே யாரோ ஆழமாய் மூச்சு விடுவது போல கேட்டது. மெதுவாய்த் திரும்பினேன். <br /><br />எதிர் பார்த்தது போல யாருமில்லை. ஆனாலும் இதயம் வேகமாய்த் துடிக்க ஆரம்பித்தது. கருவறையின் பின்பக்கம் வரை செல்ல தைரியம் வரவில்லை. மெதுவாய் மண்டபச் சுவர்களை பார்த்துக் கொண்டே வெளியே நடக்க ஆரம்பித்தேன். அழுக்கடைந்த சுவர்களில் இடையிடையே பெரிய பெரிய கருந்துளைகள் தென்பட்டன. வழக்கமாய் இதுபோன்ற பாழடைந்த மண்டபத்தில் பறவைகளோ,&nbsp; ஆந்தைகளோ இருக்கும். குறைந்தபட்சம் வவ்வால்களாவது நிச்சயம் இருக்கும். அதற்கு இது நேர்மாறாக இருப்பது இன்னும் அச்சத்தை உண்டுபண்ணியது. <br /><br />கவனம் மெதுவாய் சிதற கையிலிருந்த டார்ச் லைட் தவறி கீழே விழுந்தது. அது விழுந்த பின்னாடியும் அந்த சப்தம் நான்கைந்து முறை திரும்பக் கேட்க ஏதோவொன்று மனதில் வெட்டியது. கொஞ்சம் துணிந்து இருளடைந்த மண்டபச் சுவரின் ஒரு பக்கம் சென்று பார்த்தேன். வெவ்வேறு அளவுகளிலும், வெவ்வேறு ஆழத்துடனும் நிறைய துளைகள் தென்பட்டன. அதேபோல மண்படத்தின் பல பகுதிகளிலும் துளைகள் இருப்பதை கண்டுபிடித்தபோது அந்த சப்தங்கள் எதிரொலிதான் என்று புரிந்தது. <br /><br />மண்டபத்தின் நடுவில் நின்று ஹலோ என்று கொஞ்சம் குரலுயர்த்திச் சத்தமிட, என்னைத் தொடர்ந்து நான்கைந்து குரல்கள் ஹலோ என்றன. கொஞ்சம் வயதான ஒரு முதியவரின் குரல், பெண்ணின் குரல், என் வயதையொத்த ஒரு நபரின் குரல், இறுதியாக ஒரு சிறுமியின் குரல். <br /><br />அதன்பின் என்ன சொன்னாலும் திரும்பிக் கேட்க ஆரம்பிக்க அது எதிரொலி என்பது உறுதியானது. அனைத்தும் கோயில் கட்டிடத்தினால் ஏற்பட்டதுதான். நிச்சயம் கட்டிடக்கலையில் கரைகண்ட எவனோ ஒருவன் தான் கட்டியிருக்க வேண்டும். ஆயாசமாய் வெளியில் வந்து மாலையில் மயங்கிக் கொண்டிருக்கும் மலைச்சரிவை பார்வையிட்டேன். <br /><br />வசனக் கோயில் என்பதன் அர்த்தம் அப்போதுதான் பிடிபட்டது. வானில் அண்ணாந்து பார்க்க ஒரு பருந்து மட்டும் நெடும் உயரத்தில் பறந்துகொண்டிருந்தது. அதைத் தவிர அங்கு வேறு எந்த பறவையும் தட்டுப்படவில்லை. <br /><br />மலைமேல் வீசும் காற்று சரிவை நோக்கித்தான் பாய்ந்து கொண்டிருக்கும். மலைச்சரிவில் குகைபோல் அமைந்திருக்கும் சமதளத்தில் அதன் வீச்சு அதிகமாய் இருக்காது என்ற ஒருசில இயற்பியல் தத்துவங்கள் எல்லாம் இப்போதுதான் தோன்ற ஆரம்பித்தன. காமிராவை எடுத்த பல கோணங்களில் கோவிலை வெளுக்க ஆரம்பித்தேன்.<br /><br />"நமக்கான விற்பனைப் பொருள் நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே தயார் செய்யப்பட்டு விட்டது... அதனை கண்டுபிடிப்பது மட்டுமே மிஞ்சியுள்ளது.." என்று அதியமான் சொன்னது ஏனோ நினைவுக்கு வந்தது.<br /><br />காய்ந்திருந்த புல்வெளியில் நடந்து சிலைகளை படமெடுத்துக் கொண்டிருந்தேன். எல்லாவற்றையும் காட்டினால் நிச்சயம் அதியமான் விடமாட்டான். அவனுக்கு முன்பாக சிலவற்றை மட்டும் தனியாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். ஆனால் இங்கிருந்து கொண்டு போவதுதான் கொஞ்சம் கடினம் என்று தோன்றியது. <br /><br />மெதுவாய் இருள் கவிய ஆரம்பிக்க கோயிலின் பின்புறத்தையும் படமெடுத்து விட்டு செல்லலாம் என எத்தனித்தேன். கேமராவைத் திருப்பிக் கொண்டு கேமராக் கண்களோடு சாதாரணமாய் பின்புறத்தை நோக்கிச் செல்ல, என் முதுகுத்தண்டில் யாரோ கடப்பாரையை சொருவியது போல உறைந்தேன். பின்புறம் ஒரு சிறுமி யாரோ ஒருவரின் கையைப் பிடித்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தாள். காமிரா திரையில் தெரிந்த அவர்கள் நிஜத்தில் தெரியவேயில்லை. மற்றொரு பக்கத்தில் ஒரு முதியவர் ஒரு பெண்ணுடன் நடந்து வந்து கொண்டிருக்க அதிர்ச்சியில் கை காமெராவை அழுத்தியது. ஒளிர்ந்த பிளாஷ் வெளிச்சத்தால் நால்வரும் எனை நோக்கித் திரும்ப அவர்கள் பார்வை எனைத் துளைத்தது. <br /><br />அந்த பார்வைகள் துளியும் அதிர்வுறாமல், கொஞ்சம் கொடூரமாகவே தென்பட்டபோது நான் கீழிறங்கும் படிக்கட்டுகளை நோக்கி ஓட ஆரம்பித்திருந்தேன். இரண்டே நிமிடங்கள்தான், நான் எங்கு செல்கிறேன் என்பதே தெரியாத நிலையில் ஓடிக்கொண்டிருக்கும்போது எதிர்ப்பட்ட ஒரு வேங்கை மரத்தில் மோத, மயங்கிச் சரிந்தேன்.<br /><br />விழிக்கும் போது யாரோ முகத்தில் தண்ணீர் அடித்துக் கொண்டிருந்தனர். இரண்டு மலைசாதி ஆட்கள் என் முன் தெரிய மெதுவாய் எழுந்து அமர்ந்தேன். "யாருங்க சாமி நீங்க... வெசனக்கோயில் பக்கம் போயிருந்தீகளா..." என்றான். <br /><br />மெலிதாய் தலையாட்டி விட்டு எழுந்தேன். தோளில் மாட்டியிருந்த பேக்கும். கழுத்தில் கேமராவும் அப்படியே இருந்தன. "ராத்திரி அங்கயா சாமி இருந்தீங்க..." என்று அவன் கேட்டபோதுதான் இரவு முழுவதும் அங்கேயே மயங்கிக் கிடந்திருப்பது எனக்குத் தெரிந்தது.<br /><br />கையிலிருந்த காமெராவில் கடைசியாக எடுத்த புகைப்படத்தைத் தேடினேன். அதில் நான் கண்ட யாருமே பதியவில்லை. தலை பயங்கரமாக வலித்தது. நெற்றியில் கையை வைத்துப் பார்தேன். நெற்றி முழுவதும் வேங்கை மரத்து மை அப்பியிருந்தது.<br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7508912334096668760-242972504133438668?l=www.agalvilakku.in' alt='' /></div>அகல்விளக்குhttp://www.blogger.com/profile/08910894872438678466noreply@blogger.com33tag:blogger.com,1999:blog-7508912334096668760.post-19701158320801131802010-06-30T11:35:00.000+05:302010-06-30T12:11:09.521+05:30<b><span style="color: red;"></span></b><br /><br />"என்ன வேண்டும்..." <br />வரம் கொடுக்கும் கடவுள் போல தினம்தினம்<br />கேட்டுக்கொண்டிருப்பாள்... <br /><br />எனது தேவை புதினா துவையலோ.. <br />புதிய மொபைலோ.. எதுவாகவிருப்பினும்... <br />கொடுத்துச் சிவப்பாள்.<br /><br />உறக்கத்திலொருநாள் <br />வரம் கேட்ட கடவுளிடம்<br />உளி ஒன்றை வாங்கிப் பத்திரப்படுத்தினேன்.<br /><br />காலச்சக்கரத்தின் அச்சை முறித்து <br />அவள் மழலைக் காலமொன்றில்<br />நான் கேட்க வேண்டும்... <br /><br />"என்ன வேண்டும்...?"<br /><br /><br />***********************************************************************************<br /><br /><br /><b><span style="color: red;">நேசம்</span></b><br /><br />தூக்கியெறியும்முன் <br />தாத்தாவின் டிரங்குப்பெட்டியை <br />திறந்து பார்த்தேன்...<br /><br />உள்ளிருந்த பொருளொன்றைக் காட்டி <br />என்ன இது என்று கேட்க,<br /><br />இது அவர் தாத்தாவின் <br />வெற்றிலைப்பெட்டி யென்று <br />சொன்னாள் பாட்டி.<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_-fsFwg3uUN0/TCrZA4oEsZI/AAAAAAAAAgQ/Sv2MW--JFSA/s1600/IMG0124A.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/_-fsFwg3uUN0/TCrZA4oEsZI/AAAAAAAAAgQ/Sv2MW--JFSA/s320/IMG0124A.jpg" width="240" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7508912334096668760-1970115832080113180?l=www.agalvilakku.in' alt='' /></div>அகல்விளக்குhttp://www.blogger.com/profile/08910894872438678466noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-7508912334096668760.post-9717991590624371302010-06-17T22:52:00.000+05:302010-07-12T14:59:05.689+05:30<div style="text-align: justify;"><meta content="text/html; charset=utf-8" http-equiv="Content-Type"></meta><meta content="Word.Document" name="ProgId"></meta><meta content="Microsoft Word 12" name="Generator"></meta><meta content="Microsoft Word 12" name="Originator"></meta><link href="file:///C:%5CUsers%5CRaja%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_filelist.xml" rel="File-List"></link><link href="file:///C:%5CUsers%5CRaja%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_themedata.thmx" rel="themeData"></link><link href="file:///C:%5CUsers%5CRaja%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_colorschememapping.xml" rel="colorSchemeMapping"></link><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 415 0;} @font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-520092929 1073786111 9 0 415 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0in; margin-right:0in; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0in; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;} .MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;} .MsoPapDefault {mso-style-type:export-only; margin-bottom:10.0pt; line-height:115%;} @page WordSection1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.0in 1.0in 1.0in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;} div.WordSection1 {page:WordSection1;} --> </style><b><span style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;; font-size: 14pt; line-height: 115%;"></span></b></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_-fsFwg3uUN0/TBpY8ZMEWxI/AAAAAAAAAfE/3tNmwLee5EM/s1600/2004120500190301.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_-fsFwg3uUN0/TBpY8ZMEWxI/AAAAAAAAAfE/3tNmwLee5EM/s320/2004120500190301.jpg" /></a></div><div style="text-align: center;">&nbsp;Anita Nair</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ஒரு நாவலைத் தேர்ந்தெடுத்து, அதை கசக்கி, பிழிந்து, ஏழெட்டு முறை அமெரிக்கன் கல்லூரி நூலகத்தில் தூங்கியெழுந்து, இதழ்களிலிருந்து தரவுகளை சேகரித்து, ஐந்நூறு பக்கங்களுக்கு அதனை விவரித்து, முந்நூறு பக்கங்களாக சுருக்கி ஒரு தீர்வு கண்டு முடித்தால்தான் ஆங்கிலத்தில் முனைவர்பட்டத்திற்கான ஆரம்ப நிலையில் இருக்கிறோம் என்று அர்த்தம். <br /><br />கடந்த இரண்டு மாதங்கள், இரவு பகலாக வேலை செய்து மேற்சொன்ன அந்த ஐந்நூறு பக்கங்களை தயார் செய்தாயிற்று. அதில் ஒவ்வொரு பக்கத்தையும் தட்டச்சு செய்யும்போது விமர்சனங்களினிடையே வரும் Quotes (இது நாவலிலிருந்து எடுத்த பத்திகளை மட்டும் பிரித்துக் காட்டும் யுக்தி. இதற்கு சரியான தமிழ் வார்த்தை பிடிபடவில்லை. தெரிந்தால் தயைகூர்ந்து சொல்லவும்) ஒவ்வொன்றும் நாவலின் மீது ஏதோவொரு ஈர்ப்பை ஏற்படுத்திக் கொண்டே இருந்தது. இதில் தலையை சிலுப்பி யோசிப்பது நான் இல்லையென்றாலும் சிற்சில தகவல்கள், மாறுபட்ட பார்வைகள், வெளிநாட்டு மாணவர்களின் ஓகோவென்ற விமர்சனம், வேறு சில முன்னாள் முனைவர் ஆராய்ச்சி மாணவர்களின் ஆய்வறிக்கை எல்லாம் சேர்ந்து கொஞ்சம் தலையை தட்டிவிட, தேடிப்பிடித்து அந்த நாவலைப் படித்தேன்.<br /><br />அந்த நாவல் நல்லாயிருந்தது என்று ஒரு வார்த்தையில் முடித்துவிட முடியாது. பெரிய பெரிய திருப்பங்களோ, வித்தியாசமான கதாபாத்திரங்களோ, அதிஅற்புதமான வார்த்தை விளையாட்டு வர்ணிப்புகளோ எதுவும் கிடையாது. எங்கோ ஒரு தெளிந்த நீரோடை மேல் மெதுவாக பயணம் செய்யும் ஒரு தருணம். எங்கு தொடங்கினோம் என்று தெரியும், ஏறக்குறைய எங்கு முடியும் என்றும் தெரியும், ஆனாலும் அந்த பயணம் அற்புதம். விவரிக்க முடியாத ஒரு அனுபவம். அந்த நாவலை முழுமையாக புரிந்து கொண்டேன் என்று என்னால் நிச்சயம் சொல்ல முடியாது. அதற்கு நான் முன்வைக்கும் காரணம் நான் ஒரு பெண் இல்லை என்பதுதான். <br /><br />அப்படி என்ன இருக்கிறது இந்த நாவலில்...?? <br /><br />தேடல். அதுதான் இந்த எழுத்தில் விரவிக்கிடக்கிறது. <br /><br />அகிலா. நாற்பத்தைந்து வயது. வருமான வரித்துறை அலுவலகத்தில் எழுத்தர். பொறுப்புகள் சுமக்கும் திருமணமாகாத ஒரு பெண். சொந்தமான ஒரு வாழ்க்கை தொடங்க சூழ்நிலையில்லாத அல்லது அனுமதிக்கப்படாத ஒருவர். அவளது குடும்பத்தில் அவள் எப்போதும் ஒரு மகளாக, ஒரு அக்காவாக, ஒரு அத்தையாக, குடும்பத்திற்கு உழைக்கும் தலைவியாக, இன்னும் இன்னபிற வகையறாவாக மட்டும் பார்க்கப்படுகிறாள்.<br /><br />அவளது பிரச்சனை, அவளுக்கான தனி அடையாளம் வேண்டும். பெண் என்ற முகவரி வேண்டும். தேடலின் இறுக்கம் அதிகமாக அதிகமாக, ஒருநாள் தனியாக கன்னியாக்குமரி நோக்கி புறப்படுகிறாள். அவள் வாழ்க்கையின் முதல் தனிமைப் பயணம். அவளுக்கு அங்குதான் செல்ல வேண்டும் என்ற முனைப்பு இல்லை. எங்காவது செல்ல வேண்டும். அவ்வளவே... <br /><br />உண்மையில் அகிலா வளர்ந்த அந்த பார்ப்பன சூழ்நிலையில் (இதுக்கே எத்தன பேர் கும்மப்போறாங்கன்னு தெரியல...) அவளுக்கு மீண்டும் மீண்டும் திணிக்கப்பட்டது ஆண் எப்போதுமே மேலானவன் என்ற எண்ணம்தான், <br /><br />நாவலில் ஆங்காங்கே பிரித்துச் சொல்லப்படும் அகிலாவின் இளமைக்காலங்களை சேர்த்துப் பார்த்தால் கீழ்கண்டவைதான் தெரிய வருகிறது. வருமான வரித்துறையில் இருந்த அவளது அப்பா சாலை விபத்தில் இறக்க குடும்ப பாரம் இவள் மேல் சரிகிறது. அப்பாவின் சாவிற்கு பிறது அவர் வேலை அகிலாவிற்கு கிடைக்கிறது. அதுவரை அவளை ஒரு பெண்ணாகப் பார்த்த அவள் அம்மா அதன்பின் அவளை ஒரு பொறுப்பான குடும்பத்தலைவர் என்ற ரீதியில் பார்க்க ஆரம்பிக்கிறாள். அவளுக்கான உணர்வுகளைப் பற்றியோ... அவளின் திருமணம் பற்றியோ எந்த சிந்தனையுமில்லாம் எல்லாம் குடும்பத்திற்காக என மாறி விடுகிறாள். இத்தனைக்கும் அவள் வளரும் போது, புகுந்த வீட்டின் சூழ்நிலைக்கு எற்றவாறு மாறும்படிக்குதான் வளர்க்கப்படுகிறாள். சாதாரணப் பேச்சில் கூட அவள் அந்த வீட்டின் மூத்த பெண் என்பதும், திருமணம் முடிந்து வேறொருவரின் வீட்டிற்கு செல்லப்போகிறவள் என்றும் பதியப்பட்டிருந்தது. அத்தகைய மனநிலையையிலிருந்து சட்டென மாறி வாழ்வது அவளை ஒரு ஜடப்பொருளாக மாற்றிவிடுகிறது. குடும்பத்திற்காக உழைத்துப்போடும் ஆணாக அவள் பார்க்கப்படுகிறாள். காரணம் அவளது தம்பி தங்கைகள் மற்றும் அவர்களின் எதிர்காலம்.<br /><br />ஆனால் இவை சொல்லப்பட்ட விதம் அத்தனை சுவாரசியமானவை. சிற்சிற விசயங்கள் கூட நான் படிப்பது ஆங்கில நாவல் என்பதை மறக்கச் செய்தன. வேர்ட்ஸ்வொர்த்தின் டேஃபோடில் மலர்களுக்கு ஆப்படித்து மல்லிகையை வியக்கும் ஆசிரியை ஒருவர். பள்ளிக்குச் செல்லும்போது பஸ்சில் எழுதியிருக்கும் திருக்குறளை படித்து அவரிடம் சொல்லும் அகிலா. அகிலா வீட்டிலிருக்கும் ஓர் அழகிய ஊஞ்சல், அதில் அமர்ந்திருக்கும் அவள் அப்பா. அம்மாவின் வாழைக்காய் பஜ்ஜி, அவள் தீட்டும் அரிசிமாவுக்கோலங்களின் வடிவம், மடிசார் கட்டும் அத்தை இப்படி எத்தனையோ விசயங்களை இடையிடையே எழுதியிருப்பது அழகு.<br /><br />தினமும் அலுவலத்திற்குச் செல்லும் மின்சார ரயில் பயணத்தில் ஹரி என்ற ஒருவருடன் அவள் கொள்ளும் நட்பு பின்பு காதலாகிறது. அவளை விட வயதில் குறைந்தவன் என்ற காரணத்திற்காக அவரை ஒருநாள் பிரிந்து விடுகிறாள். அதற்கு சமூகம் மீதான அவள் பயம் மிக முக்கிய காரணமாக தெரிகிறது. ஹரியுடன் அவள் வெளியே செல்லும்போதெல்லாம் பிறர் பார்க்கும் பார்வையைக்கூட அனிதா நாயர் பதிவு செய்கிறார். ஹரி பிரிந்திருந்தாலும் பத்து வருடங்கள் ஓயாது பண்டிகை வாழ்த்துக்களை அவர் அனுப்பிக்கொண்டிருக்கிறார். இந்த சூழலில்தான் அகிலா தனியாய் பயணம் செய்ய முடிவெடுக்கிறாள்.<br /><br />நாவலின் முக்கியமான இடமே கன்னியாகுமரி செல்லும் ரயிலின் பெண்கள் வகுப்புப் பெட்டிதான், அதனால்தான் அதையே நாவலின் தலைப்பாய் அனிதா வைத்திருப்பார் போல. அங்கு அகிலா ஐந்து பெண்களை சந்திக்கிறாள். அவளின் மனதைக் குடைந்து கொண்டிருக்கும் அந்த கேள்வி, "ஒரு பெண் திருமணமாகாமல் சந்தோஷமாக வாழ முடியமா? இல்லை அவள் நிறைவடைய ஒரு ஆண் நிச்சயம் தேவைப்படுகிறானா?.." <br /><br />இதன்பின் ஒவ்வொருவர் கூறும் கதைகளும் தனித்தனி கிளை நாவல்கள். அத்தனை நேர்த்தியாக ஒவ்வொருவரின் ஆழ்மன வெளிப்பாடும், வாழ்க்கை முரணும் தெளிவாக பதியப்பட்டிருக்கும். அந்த பெண்களைப் பற்றி கூறினால் எதாவது காப்பி ரைட் பிரச்சனை வருமா என்று தெரியவில்லை. அதனால் அதை விட்டு விடுவோம். அதையெல்லாம் கேட்டுவிட்டு இறுதியில் அகிலாவின் முடிவு....<br /><span style="font-size: small;"><br /></span><span style="font-size: small;">“Akhila has no more fears. Why then should she walk with a downcast head?. She books a call to Hari. He might be married, he might have moved on. Still, it is worth the effort. She loves Hari “but she desires life more”. If he is available and interest, life could take a turn for the better. If not, well...." </span><br /><br />ஒரு திறந்த முடிவு... ஹரி என்ன சொன்னார் என்று கதையில் இல்லை. இங்கு பார்க்க வேண்டியது ஹரியுடன் அகிலா சேர்ந்து விட்டாளா என்பதல்ல. அவளுக்கு அந்த தைரியம் வந்துவிட்டது என்பது மட்டும்தான்.<br /><br />***********************************************************************************<br /><br />அம்பத்தூரில் இருந்து அகிலா ஏன் கன்னியாகுமரியை நோக்கிச் செல்லவேண்டும் என்று யோசித்தபோது, இது ஒரு கலாச்சாரம் சார்ந்து உள்ளார்ந்த பயணம் எனத் தோன்றியது. அதனால் அவள் எல்லாவற்றிற்கும் முடிவான ஒன்றை நோக்கிச் செல்கிறாள். மொத்தமாகப் பார்த்தால் இந்த பயணம் ஒரு விதத்தில் தப்பிச் செல்லும் ஒன்றுதான். தனியாகத் தன்னால் செல்ல முடியும், எனக்கு யார் அனுமதியும் தேவையில்லை என்ற அவளின் அந்த ஒருநொடி எண்ணம்தான் மொத்த நாவலும். <br /><br />இதற்கு பயணம் என்ற களத்தை அனிதா நாயர் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார், ஏனென்றால், பயணம் என்பது ஒரு எல்லையை விட்டு வேறொன்றிற்கு நகரும் செயல் (அவளின் கொள்கைகள் முடிவில் நகர்வதைப் போல). பயணத்தில் சந்திக்கும் மற்ற பெண்கள், வெளிப்படையாக அந்தரங்கங்களை அகிலாவிடம் பகிர்ந்து கொள்வது கூட பயண நட்பு என்ற காரணத்தினால்தான். <br /><br />எனக்குப் பிடித்த ஒரு வர்ணனை 'எப்போதும் அவள் உழைப்பில் மற்றவர் ஓய்வெடுக்க, இன்றோ ரயில் அவளை சுமந்து செல்கையில் அவள் சுகமாக உறங்குகிறாள்'. இதன்பின் அகிலாவிற்கு ஒரு கில்மாக் கனவு கூட வரும். அந்தப் பகுதி வந்த பின்தான் படித்துக்கொண்டிருப்பது ஒரு ஆண் என்பது எனக்குப் புரிந்தது. அதுவரை அவ்வளவு நேர்த்தியான எழுத்தில் நானும் ஒரு பெண்ணாக மாறியிருந்ததை மறுக்க முடியாது. அதுதான் இந்த நாவலின் வெற்றியும் கூட....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_-fsFwg3uUN0/TBpYwIllerI/AAAAAAAAAe8/8XC9LZtrXAE/s1600/n246211.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_-fsFwg3uUN0/TBpYwIllerI/AAAAAAAAAe8/8XC9LZtrXAE/s320/n246211.jpg" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br />&nbsp; </div><div style="text-align: justify;">கடைசியாக ஒன்றை யோசிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. இதை தமிழில் எழுதியிருந்தால் என்னவாகியிருக்கும்.....? </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7508912334096668760-971799159062437130?l=www.agalvilakku.in' alt='' /></div>அகல்விளக்குhttp://www.blogger.com/profile/08910894872438678466noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-7508912334096668760.post-25261275101789843232010-06-14T20:39:00.001+05:302010-06-15T06:50:40.697+05:30மஞ்சள் நதிக்கரையில்<br />மவுனமாய்த் தீ வளர்க்கிறாள் ஒரு சீனச்சிறுமி...<br /><br />நதிக்கரைக் காற்றில் நளினமாய் - நடனமிடும் <br />தணல்கீற்றுகளால் தனிமை எரிகிறது...<br /><br />எங்கோ தொலைவில் எவர்க்கும் - எட்டாத் <br />தொனியில் ஒலிக்கின்றன ஃபுரின்கள்...<br /><br />உச்சாடன ஒலிகளற்ற புதையுண்ட-புத்தவிகாரங்களின் <br />வெறுமை வெளியெங்கும் நிறைய...<br /><br />மெளனம் பிறழ்ந்து சலனமாய்-சலசலத்துக்<br />கொண்டிருக்கிறது மஞ்சள்நதி... <br /><br />மனிதம் தொடங்கியவிடத்து முடிகிறது <br />மறுபிறப்பில்லாத மக்களின் வாழ்க்கை...<br /><br />புகையும் குளிரும் ஒருசேர அனைத்தும் <br />கடந்தவளாக உறவினர் உடல்கிடத்தி..,<br /><br />மஞ்சள் நதிக்கரையில் <br />மவுனமாய்த் தீ வளர்க்கிறாள் ஒரு சீனச்சிறுமி...<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_-fsFwg3uUN0/TBZE6GnY__I/AAAAAAAAAeg/ad6emJXNCkw/s1600/300px-1938_Huang_He_Flood2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_-fsFwg3uUN0/TBZE6GnY__I/AAAAAAAAAeg/ad6emJXNCkw/s320/300px-1938_Huang_He_Flood2.jpg" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_-fsFwg3uUN0/TBZE-whfpxI/AAAAAAAAAeo/aoDK-gSKtSM/s1600/1938_June_Yellow_River.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_-fsFwg3uUN0/TBZE-whfpxI/AAAAAAAAAeo/aoDK-gSKtSM/s320/1938_June_Yellow_River.gif" /></a></div><div style="text-align: center;">Images : thanks to 'listsoplenty.com'</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7508912334096668760-2526127510178984323?l=www.agalvilakku.in' alt='' /></div>அகல்விளக்குhttp://www.blogger.com/profile/08910894872438678466noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-7508912334096668760.post-59557987676161842352010-06-03T20:27:00.000+05:302010-06-03T20:29:24.338+05:30<span style="font-size: small;"></span><div style="text-align: left;"><span style="font-size: small;">&nbsp;</span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-size: small;">&nbsp;&nbsp; </span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-size: small;">உச்சிவெயில் வேளையிலும் தாண்டவக்கோனே-நானும் <br />உடம்புருகப் பாடுபட்டேன் தாண்டவக்கோனே <br /><br />வெள்ளாம விளைச்சலெல்லாம் தாண்டவக்கோனே-இப்ப <br />இல்லாம போச்சுதுங்க தாண்டவக்கோனே<br /><br />நாலெழுத்துப் படிச்சதெல்லாம் தாண்டவக்கோனே-இங்கே <br />நாடாளப் போவதில்ல தாண்டவக்கோனே<br /><br />பட்டமெல்லாம் வாங்குனதும் தாண்டவக்கோனே-பவுசா <br />பாரினுக்குப் போவுதுங்க தாண்டவக்கோனே<br /><br />நல்ல தமிழ்ப்பேச்சு கூட தாண்டவக்கோனே-இப்ப <br />நாராசமா மாறிப்போச்சு தாண்டவக்கோனே <br /><br />இட்டதெல்லாம் யார்கணக்கு தாண்டவக்கோனே-எங்க <br />இலவசங்களப் பாத்துக்கங்க தாண்டவக்கோனே<br /><br />மக்களெல்லாம் மாறிட்டாங்க தாண்டவக்கோனே-நானும்<br />மாறும்படி விதிச்சுடாத தாண்டவக்கோனே <br /><br />விடியவிடிய வேல செய்யுறேன் தாண்டவக்கோனே-வாழ்க்கை<br />விடிவதெப்போ தெரியவில்ல தாண்டவக்கோனே<br /><br />மச்சுவீட்டு சனங்களெல்லாம் தாண்டவக்கோனே-இனிமே<br />மனசுமாறி உழைக்கவேணும் தாண்டவக்கோனே<br /><br />எட்டுனத சொல்லிப்புட்டேன் தாண்டவக்கோனே-நீங்க <br />எல்லாரையும் ஏத்தவேணும் தாண்டவக்கோனே</span></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_-fsFwg3uUN0/TAfCO4KJMtI/AAAAAAAAAVQ/MKrNmS2gkCo/s1600/Picture2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_-fsFwg3uUN0/TAfCO4KJMtI/AAAAAAAAAVQ/MKrNmS2gkCo/s320/Picture2.jpg" /></a></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7508912334096668760-5955798767616184235?l=www.agalvilakku.in' alt='' /></div>அகல்விளக்குhttp://www.blogger.com/profile/08910894872438678466noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-7508912334096668760.post-68581277415331033092010-06-02T20:35:00.000+05:302010-06-02T20:35:02.524+05:30<span style="font-size: small;"></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_-fsFwg3uUN0/TAZyi7b27YI/AAAAAAAAAVI/LIabC9uQ6Fg/s1600/Picture1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="281" src="http://2.bp.blogspot.com/_-fsFwg3uUN0/TAZyi7b27YI/AAAAAAAAAVI/LIabC9uQ6Fg/s400/Picture1.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: left;"><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">இடர் வரும்போதும் - உள்ளம்</span><br /><span style="font-size: small;">இரங்கிடும் போதும்</span><br /><span style="font-size: small;">உடன்பிறந்தவர்போல் - மாந்தர்</span><br /><span style="font-size: small;">உறவு கொள்வர் அப்பா!</span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /><span style="font-size: small;">ஓடும் உதிரத்தில் - வடிந்து </span><br /><span style="font-size: small;">ஒழுகும் கண்ணீரில்</span><br /><span style="font-size: small;">தேடிப் பார்த்தாலும் - சாதி</span><br /><span style="font-size: small;">தெரிவதுண்டோ அப்பா!</span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;">எவர் உடம்பினிலும் - சிவப்பே</span><br /><span style="font-size: small;">இரத்த நிறமப்பா!</span><br /><span style="font-size: small;">எவர் விழி நீர்க்கும் - உவர்ப்பே</span><br /><span style="font-size: small;">இயற்கை குணமப்பா!</span></div><div style="text-align: center;"><br /><br /><span style="font-size: small;">பிறப்பினால் எவர்க்கும் - உலகில்</span><br /><span style="font-size: small;">பெருமை வாராதப்பா! </span><br /><span style="font-size: small;">சிறப்பு வேண்டுமெனில் - நல்ல </span><br /><span style="font-size: small;">செய்கை வேண்டுமப்பா!</span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div></div><span style="font-size: small;"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7508912334096668760-6858127741533103309?l=www.agalvilakku.in' alt='' /></div>அகல்விளக்குhttp://www.blogger.com/profile/08910894872438678466noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-7508912334096668760.post-23381436347195605202010-05-31T19:20:00.001+05:302010-05-31T19:21:30.736+05:30<div style="text-align: justify;">போன வாரம் ஒரு தொடர்பதிவு எழுத <a href="http://rohinisiva.blogspot.com/2010/05/blog-post_28.html">ரோகிணி அக்கா </a>கூப்பிட்டிருந்தாங்க... தொடர்பதிவுன்னா அதுக்கு விதிமுறை-ன்னு ஒன்னு இருக்கும்-ங்கற விதிமுறைய ஒடச்சு தூர எறிஞ்சிட்டு, பரிட்சையைப் பத்தி எழுதும்படி சொல்லியிருக்காங்க...<br /><br />இப்பவெல்லாம் சும்மா இருக்குற பதிவரப் புடிச்சு தொடர்பதிவு எழுதச் சொன்னா, அவங்க தலைல கொட்டுறது பேசனாயிப்போச்சு. அந்த வகையில ரோகிணி அக்காக்கு ஒரு அன்பு கொட்டு....</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_-fsFwg3uUN0/TAO7GzhpubI/AAAAAAAAAVA/GGlwNv6R7nU/s1600/record_genealogy_data.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://2.bp.blogspot.com/_-fsFwg3uUN0/TAO7GzhpubI/AAAAAAAAAVA/GGlwNv6R7nU/s400/record_genealogy_data.jpg" width="297" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">&nbsp; </div><div style="text-align: justify;">பரிட்சை அப்படின்னா எல்லாருக்கும் ஒரு பயம் இருந்துகிட்டேதான் இருக்கும். அது நல்லா படிச்சிருந்தாலும் சரி, சுமாராப் படிச்சிருந்தாலும் சரி. அதுவும் அந்த திருத்தின விடைத்தாள வகுப்புக்கு கொண்டுவந்து கொடுக்க ஆரம்பிக்கும்போது, சட்டைக்குள்ள யாரோ கைய விட்டு வயித்த கசக்குற மாதிரி ஒரு பீலிங், முதல் மதிப்பெண் தொடங்கி கடைசி மதிப்பெண் வாங்குற எல்லா ஆளுங்களுக்கும் இருக்கும். நானும் அதுக்கு விதிவிலக்கு கிடையாது. <br /><br />தொடக்கப்பள்ளில இருக்கும்போது பரிட்சை அப்படின்னா காலைல சீக்கிரம் எழுந்து தண்ணிய எடுத்து தலைல ஊத்திகிட்டு ஒரு வரி விடாம புக்கு முழுசையும் படிக்கணும். அப்பத்தான் எனக்கு அது மைண்ட்டுல நிக்கும். இல்லைன்னா லேட் ஆக ஆக கொஞ்சம் கொஞ்சமா பேட்டரி லோ ஆகுற மாதிரி சுத்தமா மறந்து போயிடும். <br /><br />கணக்குப் பாடம் அப்படின்னாலே நான் கொஞ்சம் டர்ர்ர் ஆகுற ஆளு. என்னதான் மண்டைல கொட்டிக்கிட்டே படிச்சாலும் பரிட்சைக்குப் போனா வாய்ப்பாடு சுத்தமா மறந்துரும். பிதுக்காம் பிதுக்கான்னு முழுச்சிகிட்டு ஒன்னும் எழுதாம வந்து பெயில் ஆனப்புறம் அடுத்த பரிட்சையில நல்லா படிக்கிறேம்ப்பான்னு கெஞ்சி, கூத்தாடி அப்பா கிட்ட கையெழுத்து வாங்கியிருக்கேன். இப்படித்தான் அடுத்த அரையாண்டுத் பரிட்சையன்றைக்கு காலங்காத்தால அலார்ம் வச்சு அவசரமா எழுந்திருச்சேன். வெண்டைக்காயிலயே பல்லு விளக்கி, ஏழாம் வாய்ப்பாடு படிக்க ஆரம்பிச்சேன். பரிட்சை ஹால்குள்ள போற வரைக்கும் யாரையும் பக்கத்துல வர விடாம ஸ்கூல் சைக்கிள் ஸ்டேன்டுலயெல்லாம் உக்காந்து படிச்சேன். கிட்டத்தட்ட 12 வாய்ப்பாடு வரைக்கும் நல்லா மனப்பாடம் பண்ணிட்டு கொஞ்சம் பன்னாட்டா ஹாலுக்குள்ள போய் எல்லாரையும் ஒரு லுக்கு விட்டுட்டு உக்காந்தேன். வினாத்தாள் வந்த பின்னாடித்தான் தெரிஞ்சது, அன்னைக்கு ஆங்கிலப் பரிட்சைன்னு. அப்புறம் என்ன ஏபிசிடி-ய இசட் வரைக்கும் மாத்தி மாத்தி எழுதிட்டு வந்து பல்ப் வாங்கினேன். எப்படியோ எந்த பரிட்சையிலயும் பெயில் ஆகாமல் பாஸ் பண்ணினேன். இப்படி கடம் தட்டி தட்டியே பாஸ் பண்ணிகிட்டு இருந்தப்ப அந்த துயர நிகழ்ச்சி நடந்துச்சு. <br /><br />அதுவரைக்கும் 1 + 1 ன்ற மாதிரி நெம்பருங்கள கூட்டி, கழிச்சு கணக்கு போட்டிட்டிருந்தது போயி புதுசா அல்சீப்ரான்னு ஒன்ன இன்ரோடக்சன் பண்ணாங்க. நம்பருக்கு பதில ஏ,பி,சி,டி-ய கூட்டி கழிச்சு கணக்கு போடணுமாம். ஒரு கணக்குல (a+b)2= ங்குறதுக்கு விடை 10.15 ஆக இருக்கும். அடுத்த கணக்குல அதே 40.38 ஆக இருக்கும். கொஞ்சம் கொஞ்சமா நம்ம படிச்சத வாந்தியெடுக்குற திறமை(!!!) போக ஆரம்பிச்சுது. புதுசா ஏதோ பார்முலா படிங்கன்னு சொல்லி தப்புத்தப்பா ஏபிசிடி-ய படிக்க வச்சாங்க. இன்னிக்கு வரைக்கும் நான் படிச்ச, எனக்கு தெரிஞ்ச ஒரே பார்முலா ஏ பிளஸ் பி ஹோல்ஸ்கொயர் இஸ் ஈக்வல்ட் டு ஏஸ்கொயர் பிளஸ் பி ஸ்கொயர் பிளஸ் டு ஏ பி. இதுமட்டும் ஏதோ எல்கேஜி ரைம்ஸ் மாதிரி இருக்குறதால ப்பசக்குன்னு ஒட்டிகிச்சு. ஆனா மிச்சமிருக்குற அத்தன பார்முலாவையும் எப்படிப் படிக்கிறதுன்னு யோசிச்சப்பதான் அந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க ஜடியா தோணிச்சு. <br /><br />எக்ஸாம் ஹால் பெஞ்ச்ல, பரிட்சை அட்டை பின்னாடி-ன்னு கண்ட இடத்துல பார்முலாவ பென்சிலால எழுதிட்டு, பரிட்சை எழுதும்போது சரியான கிளார் கிடைக்காம கண்ண சுருக்கி சுருக்கி எட்டிப் பாத்து குத்துமதிப்பா எழுத ஆரம்பிச்சேன். அப்புறம் அது சரிப்பட்டு வராததால பார்முலாஸ் மட்டும் தனியா ஒரு துண்டு பேப்பர்ல எழுதி வருஷம் முழுசும் எல்லா பரிட்சைக்கும் யூஸ் பண்ணினேன். <br /><br />இதெல்லாம் இந்த வருசம் மட்டுந்தாண்டா. அடுத்த வருசம் எல்லாமே ரொம்ப ஈஸியா இருக்கும்டான்னு அப்ப அப்ப எனக்கு நானே ஆறுதல் சொல்லிகிட்டு இருந்தப்ப அடுத்த வருசமும் புதுசா ஒரு ஆப்படிச்சாங்க. அதுக்கு பேரு ட்ரைகோணமெட்ரி. "இந்த ஒலகத்துல நடக்குறது எல்லாத்தையுமே ட்ரைகோணமெட்ரில கொண்டு வந்துடலாம், சொல்லப் போனா மொத்த கணக்குப் பாடமுமே ட்ரைகோணமெட்ரில தான் இருக்கு. எல்லாமே Sin, Cos, Tan"ன்னு எங்க கணக்கு வாத்தியார் புலங்காயிதம் அடைஞ்சார். அப்போதான் எனக்கு ஒன்னு புரிஞ்சது "Mathematics is sin". அப்ப ஆரம்பிச்ச பிட்டு. சும்மா கொல வெறியோட எழுத ஆரம்பிச்சேன். <br /><br />அப்புறம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா ஸ்லோ ஆகி, பரிட்சைக்கு எந்த கணக்கு வரும், எந்த மாடல் கேப்பாங்கன்னு ஆராய்ச்சியெல்லாம் செஞ்சு கரெக்டா பிட்டு வைக்க ஆரம்பிச்சேன். பரிட்சையில் கேக்கப்போற 10 கணக்கையும் சரியா கணிச்சு எழுதுனப்ப ஒருத்தன் சொன்னான் "எந்த கணக்கு வரும்னுதான் உனக்கே தெரியுதே... அப்ப அத படிக்க வேண்டியதுதானடா"ன்னு. அவன் சொன்னதும் நியாமாப் பட்டு நானும் யோசிச்சு, கொஞ்சமா படிக்க ஆரம்பிச்சேன். <br /><br />2003ல பத்தாங்கிளாஸ் பரிட்சை எழுதினேன். பிரவுசிங் சென்டர்ல அடிச்சுப்புடிச்சு பத்தாங்கிளாஸ் ரிசல்ட் பாத்தப்ப நம்பவே முடியல. சென்டர்காரர்கிட்ட போயி "ஏங்க இது என் ரிசட்டான்னு நல்லா பாருங்கன்னு" கேட்டு கன்ஃபார்ம் பண்ணிட்டு வெளிய வந்தப்ப எக்சாம் பேய் என்ன விட்டு ரொம்ப தூரம் ஓடிப்போன மாதிரி இருந்துச்சு. நானூறு மார்க் மேல வாங்கியிருக்கேன் எனக்கு பர்ஸ்ட் குரூப் கொடுங்கன்னு கேட்டா... எங்க வாத்தியாரே என்ன நம்பாம சர்டிபிகேட் கொண்டு வா பாக்கலாம்னு அனுப்பினாரு. <br /><br />எப்படியோ கம்பியூட்டர் சயின்ஸ் குரூப்ல சேர்ந்து இனிமேலாவது நல்லா படிக்கணும் நினைச்சுகிட்டே போனேன். ஆனா பாருங்க முதல் பரிட்சையிலயே "ஆப்பு ரிட்டன்ஸ்" ஆக ஆரம்பிச்சது. கொடுத்த கேள்வித்தாள்ல ஒரு கேள்விக்கு கூட விடை தெரியல. என்னடா பண்றதுன்னு முழிச்சிகிட்டு இருந்தப்ப பக்கத்துல ஒரு பொண்ணு ஏதோ சிவாஜி படத்துல ரஜினி கையெழுத்து போடுறது மாதிரி சும்மா கட கட ன்னு எழுதிட்டு இருந்தாள். அப்படியே கொஞ்சம் கஷ்ட்டப்பட்டு கெஞ்சி, கதறி அவளோட அடிசினல் பேப்பர் ஒன்ன வாங்கி எழுத ஆரம்பிச்சேன். அப்படியே ஒவ்வொரு பரிட்சைக்கும் அவகிட்ட இருந்து வாங்கி கொஞ்சம் கொஞ்சமா அந்த இடைபருவத்தேர்வை ஓட்டினேன். <br /><br />ஆனா பாருங்க நமக்கு நல்ல நேரம் சுத்தமா இல்லைங்கிறது முதல் பரிட்சை எழுதுன அன்னைக்கே தெரியாம போச்சு. திருத்தின பேப்பர கொடுக்க வந்த டீச்சரம்மா எல்லாரையும் நல்லா ஒரு லுக்கு விட்டுட்டு யார் இங்க கெளசல்யா. யார் ராஜான்னு கேட்டு கரெக்டா எழுப்பினாங்க. மாட்டினமடான்னு நினைச்சுகிட்டே எழுந்தேன். டீச்சர் கேட்டாங்க பாருங்க ஒரு கேள்வி... "அவ கிட்ட பேப்பர் வாங்கி எழுதினியே. திருப்பி கொடுத்தியா... உன் பேப்பரோடயே அவளுடையதையும் கட்டி வச்சிருக்க!!".. <br /><br />அப்புறம் என்ன ஸ்டார்ட் மீஜிக்தான். பாவம் அந்த பொண்ணத்தான் டீச்சர் அடிக்கவே இல்லை. அவளுக்கும் சேர்த்து என்னைய துவைச்சுட்டாங்க. <br /><br />இங்க முக்கியமா சொல்ல வேண்டிய மனிதர் ஒருத்தர் இருக்கார். எங்க கணக்கு வாத்தியார். அவரும் எவ்வளவோ முட்டி மோதி முயற்சி பண்ணிப் பாத்தார். ஆனா நாம யாரு. கடைசி வரைக்கும் ஒரு கணக்குப் பரிட்சைல கூட பாஸ் ஆகல. பிட்டு வைக்கிறதுக்கும் மனசு வரல. மனுசன் கடைசில படிக்காத ஐந்து பேர செலக்ட் பண்ணி தினமும் வீட்டுக்கு கூட்டிட்டுப் போய் ஃப்ரீயா டியூசன் எடுத்தாரு. அவர் கிளாஸ்ல சொல்லித்தர்றதே புரியல, அவரு அதையே வீட்டிலயும் சொல்லிக்கொடுத்து.... விடுங்க... ஆனா அவர் முயற்சி-ய கண்டிப்பா பாராட்டலாம். பனிரெண்டாம் வகுப்பு ரிசல்ட் வந்தப்ப நான் எதிர்பார்த்த மாதிரியே கணக்குல பெயில் ஆனேன். பாஸ் ஆகுறதுக்கு ரெண்டு மார்க்தான் கம்மி. என்கூட அவர் வீட்ல ட்யூசன் படிச்ச இன்னொருத்தன் சென்டம் எடுக்க 198 மார்க்தான் கம்மி. ஆமாங்க ரெண்டு மார்க்தான் அவன் எடுத்ததே. அதுக்கப்புறம் திரும்ப எழுதி பாஸ் பண்ணி போனதெல்லாம் வேற கதை. பாவம் அவரத்தான் கணக்குல இருந்து புள்ளியியலுக்கு மாத்திட்டதா கேள்விப்பட்டோம். அவரு அடுத்த வருஷப் பசங்ககிட்டு புலம்பியிருக்காரு. யாராவது அந்த ரெண்டு மார்க் எடுத்தவன எங்கிட்ட கூட்டிட்டு வந்தீங்கன்னா நான் நூறு ரூவா தர்றேன்னு சொன்னாராம். அந்த ரெண்டு மார்க் எடுத்தவரு இப்போ ஒரு பைனான்ஸ் கம்பனியில கேஷியரா இருக்குறது வேற விசயம். <br /><br />இதையெல்லாம் விட ஒரு பெரிய மேட்டர் என்னன்னா.. அடுத்த வருஷம் ப்ளஸ் டு ரிசல்ட் வந்தப்ப நான் ரயில்வே கிரவுண்ட்ல விளையாடிகிட்டு இருந்தேன். அந்த வழியா போனவரு என்ன கூப்பிட்டு, "ரிசல்ட் பாத்தியா... பாஸ்தான..."ன்னு கேட்டாரு. முதல்ல எனக்கு ஒன்னும் புரியல. அப்புறம் "பாஸ்-தான் சார்"னு மண்டைய ஆட்டிட்டு வந்துட்டேன். நான் போன வருஷம் அவர்கிட்ட படிச்சவன்-கிறதையே அவரு மறந்திட்டு இந்த வருஷ மாணவன்னு நினைச்சிகிட்டு இருக்காருன்னா அவர என்ன பாடுபடுத்தியிருக்கோம். <br /><br />இப்போதான் ரெண்டு வாரத்துக்கு முன்னாடி திரும்ப ஒரு பரிட்சை எழுதினேன். அதை <a href="http://agalvilakku.blogspot.com/2010/05/blog-post_12.html">இங்க</a> படிச்சுங்குங்க... <br /><br />எப்படியோ திரும்ப இதையெல்லாம் நியாபகப்படுத்திய ரோகிணி அக்காவுக்கு நன்றி. <br /><br />தொடர்பதிவுக்கு யாரை அழைக்கலாம்னு யோசிச்சப்ப நியாபகத்துக்கு வந்த முதல் ஆள் <a href="http://www.premamagal.blogspot.com/">பிரேமாமகள்</a>. அவர்களுடைய தேர்வு அனுபவங்களை பகிர்ந்து கொள்ள ரோகிணிசிவா அவர்களுடன் நானும் அழைக்கிறேன்.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7508912334096668760-2338143634719560520?l=www.agalvilakku.in' alt='' /></div>அகல்விளக்குhttp://www.blogger.com/profile/08910894872438678466noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-7508912334096668760.post-42726223997214797352010-05-20T09:27:00.001+05:302010-05-25T13:03:56.826+05:30<div style="color: #38761d;"><b>தாழ்வாரத்தில் மறைந்த வீதி...</b></div><br />பூமியில் மிதக்கும் ஆகாயம்<br />அதனுள் உலவும் முகில்கூட்டம்<br />மண் நோக்கிப் பறக்கும் பறவைகள்<br />திருப்பி நடப்பட்ட தென்னை மரம்<br />தலையால் நடக்கும் சிறுவர்கள்<br />தலைகீழாய் உருளும் மிதிவண்டி<br />மிச்சமிருந்த மழையின் துளியொன்று<br />அனைத்தையும் கலைக்க,<br />அலையலையாய் சேர்ந்தன காட்சிகள்.<br />தாழ்வாரத்தில் மறைந்த வீதி<br />தலைகீழாய் தெரிகிறது,<br />வாசலில் தேங்கிய மழைநீர் மீது...<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><br /><div style="color: #38761d; text-align: left;"><br /><b>நின்றுவிட்ட மழை...</b></div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">தேங்கிய மழைநீரில் மேடுகள் தேடி</div><div style="text-align: left;">குதித்து நடக்கும் பள்ளிச்சிறுமிகள்.</div><div style="text-align: left;">நின்றுவிட்ட சாரல் கண்டு மெதுவாய்</div><div style="text-align: left;">குடைகள் இறக்கும் யுவதிகள்.</div><div style="text-align: left;">முழுகிக் குளித்த தலைமுடியாய் மழைநீர்&nbsp;</div><div style="text-align: left;">தாங்கி சிலிர்த்து நிற்கும் மரங்கள்.</div><div style="text-align: left;">துணிகள் உலர்த்தும் பெண்ணைப்போல</div><div style="text-align: left;">சிறகுகள் உலர்த்தும் பறவை இனங்கள்.</div><div style="text-align: left;">தனிமையும், மெளனமும் சூழ</div><div style="text-align: left;">சன்னல் கம்பியில் உதிரும் துளிகள்.</div><div style="text-align: left;">காணும் யாவிலும் நின்றுவிட்ட மழை</div><div style="text-align: left;">நனைத்துச் கொண்டேயிருக்கிறது மனதை...<br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_-fsFwg3uUN0/S_SzTiKVfJI/AAAAAAAAAUA/pOHAGvBfCGY/s1600/boys+after+rain.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_-fsFwg3uUN0/S_SzTiKVfJI/AAAAAAAAAUA/pOHAGvBfCGY/s320/boys+after+rain.jpg" /></a></div><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7508912334096668760-4272622399721479735?l=www.agalvilakku.in' alt='' /></div>அகல்விளக்குhttp://www.blogger.com/profile/08910894872438678466noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-7508912334096668760.post-43535730334248828272010-05-19T11:21:00.004+05:302010-05-25T13:03:56.828+05:30<span style="font-size: small;">அறுசுவை உணவை அழகாய் பரப்பி,</span><br /><span style="font-size: small;">சுவைக்கொன்றாய் பிரித்து வாழையில் இட்டு,</span><br /><span style="font-size: small;">பரண்மேல் வைக்கும் பித்தளையின் பாங்காய்,</span><br /><span style="font-size: small;">எக்கி நின்று சுவர்மேல் வைத்துக் காத்திருந்து</span><br /><span style="font-size: small;">கரைந்து கொண்டிருக்கும் செருக்கன் அறிவதில்லை,</span><br /><span style="font-size: small;">யாசகம் கொண்டுண்ணும் சகாவின் சிதறிய</span><br /><span style="font-size: small;">பருக்கைகளை காக்கை பகிர்ந்துண்ணுவதை.</span><br /><br /><span style="font-size: small;"> </span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_-fsFwg3uUN0/S_N7-FLxesI/AAAAAAAAATw/s7rx9sCbdJY/s1600/house_bridge.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="185" src="http://3.bp.blogspot.com/_-fsFwg3uUN0/S_N7-FLxesI/AAAAAAAAATw/s7rx9sCbdJY/s320/house_bridge.jpg" width="320" /></a></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7508912334096668760-4353573033424882827?l=www.agalvilakku.in' alt='' /></div>அகல்விளக்குhttp://www.blogger.com/profile/08910894872438678466noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-7508912334096668760.post-3752656437306402472010-05-12T11:36:00.003+05:302010-05-12T11:43:37.440+05:30<div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">வழக்கம்போல நேத்தும் பத்து மணி பரிட்சைக்கு ஒன்பதரை மணிக்கு கிளம்பினேன். எப்பவுமே ஒரு பக்கம் வறண்டு போய் கிடக்குற பெட்ரோல் டேங்க்க ஓப்பன் பண்ணி ஒன்றக்கண்ணால உள்ள ஒரு லுக்கு விட்டு எங்காவது பெட்ரோல் தென்படுதான்னு பாத்தேன். ஒரு ஓரமா காய்ஞ்சு போன குட்டை மாதிரி கொஞ்சூண்டு இருந்துச்சு. இது போதுண்டா போய்ட்டு திரும்பி வந்துறலாம்னு முடிவு பண்ணி பைக்க ஸ்டார்ட் பண்ணினேன். </span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">வீட்ல இருந்து மெயின் ரோட்டுக்கு வந்து பத்தடி கூட போகல அதுக்குள்ள பாத்தா கொஞ்சம் தூரத்துல நாலஞ்சு மாம்சுங்க கூட்டமா நின்னுகிட்டு இருந்தாங்க. அவ்வளவுதாண்டா மாட்டினடா ராசான்னு மனசுக்குள்ள நினைச்சுக்கிட்டு கொஞ்சம் வண்டிய ஸ்லோ பண்ணினேன். என்னதான் ரூல்ச மணிமணியா பின்பற்றினாலும் லைசன்ஸ் வாங்காதது பெரிய தப்புத்தான். ஒரு வருசமா யார் கையிலயும் மாட்டாதவன்ற பேரு பத்து செகண்ட்ல போகப்போகுதேன்னு நினைச்சுகிட்டே அவங்கள நெருங்கினேன். எதிர்பார்த்தா மாதிரியே ஒருத்தர் நடுவுல வந்து வண்டிய நிப்பாட்டச் சொல்லி கையக் காட்டினார். கொஞ்சம் அசால்டா வண்டிய ஓரங்கட்டினவுடனே சின்ன மீச ஒருத்தர் சொன்னார்.&nbsp; </span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">"தம்பி என்னய ரயில்வே ஸ்டேஷன்கிட்ட ட்ராப் பண்ணிடு" ன்னார்.. அடக்கிரகமே இதுக்குப்போயா கழிஞ்சோம். விடு விடு வெளியக் காட்டாதன்னு உள்ளுக்குள்ள சொல்லிட்டு சரிங்க சார்னு மண்டைய ஆட்டினேன். நல்லவேள வேற எதுக்காவது நிப்பாட்டி அத எடு இத எடுன்னு கேட்டிருந்தாங்கன்னா இன்னிக்கு எக்ஸாமு கோவிந்தா.. கோகோவிந்தா தான். </span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">அவர ஏத்திகிட்டு கொல்லம்பாளையம் தாண்டி போகும்போதுதான் பாத்தேன். ரயில்வே மேம்பாலம் கிட்ட இன்னோரு குரூப் மாம்சுங்க அந்த வழில வர்ற எல்லா பைக்கையும் ஓரம் கட்டிட்டு இருந்தாங்க. இது என்னடா சோதனயாப்போச்சு நினைச்சப்ப பின்னாடி உட்காந்திருந்த மாம்சு அவங்கள பாத்து அசால்டா கை ஆட்டினார். அவங்களும் கையாட்டிட்டு என்னய விட்டுட்டாங்க. தப்பிச்சிட்டடா மவனேன்னு ஆக்சிலேட்டர கொஞ்சம் அதிகமாவே முறுக்கி சர்ர்ன்னு எஸ்கேப்...</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ரயில்வே ஸ்டேஷன்ல அவர இறக்கி விட்டுட்டு ரொம்ப "நன்றிங்க சார்"னு சொன்னேன். "நீயேம்பா சொல்ற. அத நான்தான சொல்லோணும்..." ன்னாரு அவரு. சிரிச்சிகிட்டே நான் வர்றேன் சார்னு கழண்டு வந்துட்டேன். யோசிச்சுப் பாத்தா உண்மையாவே யாரு யாருக்கு உதவி பண்ணிணா...</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">***********************************************************************************</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">மொத்த வயசுப்பசங்களும் ஜொள்ளு விட்டுட்டு நிக்கிற இடம் அது. அந்த இடத்தை தெரியாத காலேஜ் பசங்க ஈரோட்ல நிச்சயம் யாரும் இல்லைன்னு சொல்லலாம். ஏன்னா அங்க இருக்குறது பாப்புலரான ஒரு லேடிஸ் காலேஜ். என்னோட எக்ஸாம் சென்டர் இப்போ அந்த காலேஜ்தான். முதன்முதலா அந்த காலேஜிக்கு உள்ளாற போகப் போறேன். ஒரு வாரம் அங்கதான் பரிட்சை எழுதப்போறேன். நினைக்கும் போதே புல்லரிச்சுச்சு. அவ்ளோ ஆர்வம் எனக்கு... எக்ஸாம் எழுதுறதுல. </span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">கூடப்படிக்கிற ஒரு பத்து பசங்களையும் சேத்துகிட்டு எந்த புளோர்ல நமக்கு எக்ஸாமுன்னு கண்டுபிடிக்கவே கால் மணிநேரம் ஆயிடுச்சு. எங்களோட எக்ஸாம் ஹால் நாலாவது புளோர்ல. ஒவ்வொரு படியா மேல ஏறிப் போறதுக்குள்ள நாக்கு வறண்டு நுரை தள்ளிடுச்சு. மேல போன உடனே முதல் வேலையா ஒரு லிட்டர் தண்ணிய காலி பண்ணினேன். </span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">அப்புறம் வழக்கம் போல தெரிஞ்சதுக்கு பதில் தெரியாததுக்கு கதைன்னு எழுதிட்டு இருக்கும்போதுதான் அது நடந்தது. வெளிய குடிச்ச ஒரு லிட்டர் தண்ணியும் கொஞ்சம் கொஞ்சமா உள்ளார இறங்கி அடி வயித்த அழுத்த ஆரம்பிச்சது. சரி எப்படியாவது அட்ஜஸ் பண்ணலாம்னு பாத்தா&nbsp; அட்ஜஸ் பண்ண முடியாத அளவு அவசரமாயிடுச்சு. செஷன் பிரேக்குல பசங்க ஒரு நாளு பேர கூட்டிட்டு கைத்தாங்கலா போனப்ப தான் தெரிஞ்சது மருந்துக்கு கூட அங்க ஒரு ஜென்ஸ் டாய்லெட் கிடையாதுன்னு. </span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">இவ்ளோ பெரிய காலேஜ் கட்டினாய்ங்களே ஒரு டாய்லெட் கட்டினாங்களா-ன்னு கடுப்பாயிடுச்சு. அடுத்த பத்து நிமிஷத்துல திரும்பவும் ஹால்குள்ள போகணும். அதுக்குள்ள நான் எங்க 'போறது'. திரும்பிப்பாத்தா லேடிஸ் டாய்லெட். பிரேக் டைம்ல நிறைய பொண்ணுங்க போய்ட்டு வந்துகிட்டு இருந்தாங்க. வேற வழியே இல்லை. பிரேக் முடிஞ்சு எல்லா பொண்ணுங்களும் கிளாஸ் போனதுக்கப்புறம் நான் டாய்லெட்டுக்கு உள்ள போறேன்னு சொன்னா எல்லாப்பசங்களும் சிரிச்சாங்க பாருங்க ஒரு சிரிப்பு. எனக்கு டென்சனாயிட்டுது. என் அவசரம் அந்த நாதாரிங்களுக்கு எங்க புரியப் போகுது. எல்லாரும் ஒரு ஓரமா நின்னு கதை பேசுறா மாதிரி பேசிட்டு இருந்தாங்க. நான் எங்க பேசுறது. அவனுங்க இதுதான் சான்சுன்ன என்னய ஓட்ட ஆரம்பிச்சுட்டானுங்க. </span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">பிரேக் முடிஞ்சதுன்னு பெல் அடிச்சது சொன்னது. எல்லாரும் உள்ள போனப்புறம் வராண்டா காலி. "டேய் மச்சான் இங்கயே இருங்க. யாராவது வந்தா நிப்பாட்டி பேச்சு கொடுங்க. ஒரே நிமிஷத்துல நான் வந்துடுறேன்"னு சொல்லிட்டு பூனை மாதிரி பம்மி பம்மி போய்கிட்டு இருந்தேன். கரெக்டா பாத்ரூம்குள்ள என்ட்ரி ஆகப் போற சமயம். திடீர்னு உள்ள இருந்து ஒரு பொண்ணு வெளிய வந்துச்சு. என்னய பாத்தவுடனே விட்டுச்சு பாருங்க ஒரு லுக்கு. யம்மாடி.... திரும்பிப் பாத்தா ஒரு பய புள்ளையையும் காணோம். ஆபத்துக்குப் பாவமில்லடா ராசான்னு "சாரிங்க. தப்பா நினைச்சுக்காதீங்க. அது வந்துங்க ரொம்ப அவசரம். ஜென்ஸ் டாய்லெட் எதுவுமே இங்க இல்லை. அதுதான். ப்ளீஸ். சாரிங்க.." </span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">அப்புறமா அந்த தெய்வம் வெளிய காவலுக்கு இருக்க, நான் உள்ள போய்ட்டு வந்தேன். நான் வெளிய வந்த அடுத்த செகண்டு அது திரும்பிப் பாக்காமயே போயிடுச்சு. "சே ஒரு தேங்க்ஸ் சொல்லியிருக்கலாம்"னு தோணுச்சு. </span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">எக்ஸாம் ஹாலுக்குள்ள போனப்புறம்தான் தெரிஞ்சது அந்த பொண்ணும் என் கிளாஸ்லதான் இருக்குன்னு. அப்பப்ப அந்தப் பொண்ணு திரும்பும்போது ஒரு தடவை தேங்க்ஸ்னு சைகைல சொன்னேன். அதுக்கு அவ சிரிக்க, பசங்க பாத்துவிட "பார்றா இங்க வந்தும் சும்மா இருக்க மாட்டேங்கிறான்"னு ஓட்டினான் ஒருத்தன். எக்ஸாம் முடிஞ்சு வெளிய வந்ததும் அவளத் தேடிப் போய் 'ரொம்ப தேங்க்ஸ்ங்க"ன்னேன். ஏதோ சொல்ல வந்தவளை இடைமறித்தது ஒரு குரல். "ப்ரியா! லதா மேடம் உன்ன கூப்பிடுறாங்க..." உடனே ஓடிப்போய் விட்டாள். "சே.. யாரா இருந்தாலும் அந்த லதா மேடம் விளங்காமப்போக.." மனசுக்குள்ள சபிச்சிட்டு கிளம்பினேன். பார்க்கிங்ல பைக் எடுக்கப்போற சமயம். பிரியா வேக வேகமா ஓடி வந்துகிட்டு இருந்தாள். ஆஹா... அவ ஓடி வர்றது எங்களை நோக்கித்தான். யாராலயுமே நம்ப முடியல. </span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">"மச்சான் உண்மையச் சொல்லு என்ன மேட்டரு".</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">"டேய்... எனக்கு ஒன்னும் தெரியாதுடா"</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">"அப்ப அவ ஏன் உன்ன தேடி வர்றா"</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">அதுக்குள் பிரியா வந்துவிட்டாள்..</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">மூச்சு வாங்க ஒரு நிமிசம் நின்னுட்டு அப்புறமா வாய் திறந்தாள் "நீங்க உங்க ஹால் டிக்கட்ட அங்கயே மிஸ் பண்ணிட்டு வந்துட்டீங்க... இந்தாங்க அண்ணா..."</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">கிர்ர்ர்ர்ர்........ டமார்............&nbsp;</span><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7508912334096668760-375265643730640247?l=www.agalvilakku.in' alt='' /></div>அகல்விளக்குhttp://www.blogger.com/profile/08910894872438678466noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-7508912334096668760.post-91175241721915179742010-05-10T13:06:00.003+05:302010-05-10T18:34:04.216+05:30<div style="text-align: justify;">நேற்று நகரப்பூங்காவில் தனியாய் அமர்ந்திருக்கும்போது அன்னையின் விரலைப் பிடித்து பவ்யமாய் கடந்த சிறுமி ஒருத்தியின்&nbsp; சிநேகச்சிரிப்பும், மின்னிய பார்வையும் ஏதோவொன்றை மனதின் ஓரம் தட்டிச்சென்றதை&nbsp; கவனித்தேன்.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">உதிர்ந்த மலரொன்று மண்ணில் வீழ்ந்து, சருகை மாறி, உரமாய் மீண்டும் தாய்ச்செடியை உயிர்ப்பிப்பதைப்போல, நகரத்து வீதிகளில் தொலைந்த என் நீர்த்துப்போன வாழ்க்கையை செரிவூட்டிசெல்கிறது அந்த நினைவுகள்.&nbsp; </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_-fsFwg3uUN0/S-e3U0yz8vI/AAAAAAAAATg/6ggsyg6VxOo/s1600/ennaval.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://4.bp.blogspot.com/_-fsFwg3uUN0/S-e3U0yz8vI/AAAAAAAAATg/6ggsyg6VxOo/s400/ennaval.jpg" width="296" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">இருள் மறைந்த காலை நேரம், பிரிய மறுக்கும் இமைகளை பிடிவாதமாய் திறந்து, சோம்பல் முறிக்கும் முன்பே தோன்றிவிடும் அவளின் நினைவு. ஓட்டமும் நடையுமாய் சென்று காலைக்கடன்களை கழிக்க வேண்டும். பின் வீட்டிற்குச்சென்று தலை சீவப்பட்ட சுரைக்குடுவையில் தண்ணீர் நிரப்ப வேண்டும். முந்தைய நாள் சமைத்திருக்கும் பழைய சோற்றை தூக்குப்பாத்திரத்தில் போட்டு, காய்ந்து கிடக்கும் ஊறுகாயை பாத்திரத்தில் ஓரம் தடவிக்கொண்டு கிளம்ப வேண்டும். <br /><br />அனைத்தும் வழக்கமாய் செய்வதுதான், ஆனால் அன்று மட்டும் கொஞ்சம் வேப்பெண்ணையை வீட்டில் திருடி தனியாக ஒரு கிண்ணத்தில் போட்டு கால்சட்டைப்பையில் ஒளித்து வைத்துக்கொண்டேன். சுரைக்குடுவையின் கழுத்தில் சணல் கயிறைக்கட்டி தோளில் மாட்டி விடும்போது அம்மா கவனித்துவிட்டாள்.&nbsp; கால்சட்டைப்பையின் என்னவென்று கேட்டவளிடம் "நேத்து அப்பா வாங்கியாந்த முருக்கும்மா" என அனாசயமா பொய் சொல்லிவிட்டு கனமான மூங்கில் கம்பொன்றை கையிலெடுத்தேன். கவனம், பத்திரம் என்றவளிடம் தலையாட்டி விட்டு பட்டியில் அடைத்திருக்கும் ஆடுகளைவிடுவிக்கலானேன். </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">கோடை விடுமுறையின் ஒவ்வொரு காலையும் ஏறத்தாழ இப்படித்தான் விடிந்தது. காலை ஏழு மணிக்குள்ளாகவே ஆடுகளை கிளப்பிக்கொண்டு மேய்ச்சலுக்காக மலைக்காட்டை நோக்கி செல்ல வேண்டும். காலைக்கடன்களைத்தவிர அனைத்துமே செல்லும் வழியில்தான் செய்தாக வேண்டும். தாழ்வாக வளர்ந்த வேம்பு மரமொன்றில் இளம் குச்சிகளாக இரண்டை ஒடித்து பத்திரப்படுதிக்கொண்டேன். பகவதியம்மன் கோவில் அருகே அவள் காத்திருப்பாள். தோழி என்ற ஒற்றைச்சொல் போதுமானது அவள் யாரென்று அறிவதற்கு. எப்போது அவளை முதன்முதலில் பார்த்தேன் என்பது நினைவில் இல்லை. ஏனென்றால் நாங்கள் மழலையிலிருந்தே பேசிக்கொள்பவர்கள்.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">கோயிலினருகே திட்டுக்கல்லில் முழுவதும் உறக்கம் நீங்காத<span id="TRN_291">வளாக கண்களை தேய்</span><span id="TRN_291">த்</span><span id="TRN_291">துக்கொண்</span>டு அவள் அமர்ந்திருந்தாள். <span id="TRN_291">கண்களை அகல விரித்து என்னை&nbsp; </span>பார்த்தவள் நெருங்கி வந்து சுரைக்குடுவையை வாங்கிக்கொண்டாள். எடுத்து வைத்திருந்த வேம்புக்குச்சியில் ஆளுக்கொன்றாய் கடித்துக்கொண்டே நடக்க ஆரம்பித்தோம். "எண்ணை கொண்டு வந்தியா?"&nbsp;என்று ஆவலுடன் கேட்டவளிடம் கிண்ணத்தை&nbsp;எடுத்துக் காண்பிக்க சிறகடிக்கும் பறவையைப்போல் இமைகளை அடித்துக்கொண்டாள்.<br /><br />சாமியார் ஓடை அருகே வந்ததும் ஆடுகளை பிடித்து நீளவேர் கொண்ட பூண்டுகளில் கட்டி வைக்க ஆரம்பித்தேன். மரங்களினடியில் உதிர்ந்து கிடக்கும் பூசக்காய்களை அவள் பொறுக்கிக்கொண்டிருந்தாள். சட்டைப்பையில் கொஞ்சமும், பாவாடை மடியில் கொஞ்சமுமாக கொண்டு வந்து ஒரு மரத்தினடியில் அமர்ந்தாள். நான் புற்றுகளை தேட ஆரம்பித்தேன். உயரமாய் இருக்கும்&nbsp;கள்ளிச்செடியருகே வளர்ந்திருக்கும் புற்றுகளில் பாம்புகள் குடியிருக்கும். அவைகளை தவிர்த்து தரையில் படர்ந்திருக்கும் புற்று மணலை கைகளில் அள்ளி ஓடைக்கரையருகே சேர்த்து வைக்க ஆரம்பித்தேன். அவள் பூசக்காய்களை கற்கள் கொண்டு நசுக்க ஆரம்பித்திருந்தாள். காலை வெயில் சுள்ளென காயத்தொடங்கிய நேரம் ஆடைகளை களைந்து எறும்புகளும், பூச்சிகளும் இல்லாத முட்செடிகளின் மேலே போர்த்தினோம். வேப்பெண்ணையை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உடல் முழுவதும் பூசி புற்று மணலை தேய்த்துக்கொண்டு ஓடையில் இறங்கினால் மதியம் வரை வெளிவர மனமில்லாமல் குளிப்பது அத்தனை சுகம். அதிகமுமில்லாமல், குறையவுமில்லாமல் வருடம் முழுமையும் ஓரடித்தண்ணீர் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் ஓடை அது. அதில் அமர்ந்து பூசக்காய்களை&nbsp; உடலில் தேய்க்கும்போது பொங்கும் நுரையை அள்ளி வீசி விளையாடுவதும், குதூகலிப்பதும் அப்பகுதி முழுமையையும் ஆனந்தத்தில் ஆழ்த்தும். "ப்ளீஸ் ப்ளீஸ், இன்னிக்கும் மட்டும்" என்று தினந்தோறும் சொல்லி அவளின் பாவாடை, சட்டையை துவைக்க என்னிடம் தள்ளி விட்டுவிட்டு அவள் தண்ணீரில் ஆட்டம் போட்ட தருணங்களும் மறக்கவியலாதவை.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">மதியவேளையில் ஏதாவதொரு மரத்தினடியில் அமர்ந்து பழைய சோற்றை, காய்ந்த ஊறுகாய், வெங்காயத்துடன் ஆளுக்கொரு முறையாக எடுத்து சாப்பிடும் போது கிடைத்த&nbsp; சுவை இன்று வரையிலும் வேறெந்த உணவிலும் கிடைக்கவேயில்லை. மேற்குத்தொடர்ச்சி மலையின் ஏ<span id="TRN_83">தாவதொரு</span> சிகரத்தைக்காட்டி அவள் விடும் கதைகளுக்கு தலையாட்டிக்கொண்டே திரும்புவது அன்றாட வாடிக்கையாகிப்போனது. அவள் என்னை பிரிந்து செல்லும்போது மாலை இருட்டத்தொடங்கியிருக்கும். </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">அவள் தனியே சுள்ளிகளை பொறுக்கச்செல்லும்போது அத்திப்பழங்களையும், காட்டு நெல்லிக்காய்களையும் எடுத்து வந்து கொடுக்கும்போது குதூகலித்த மனது சிறிது நாட்களிலேயே கலங்க ஆரம்பித்தது.&nbsp; அந்த கோடை விடுமுறையின் இறுதியில் தெரிந்த ஒரு செய்தியை அவளிடம் எப்படிச்சொல்வது என்று யோசித்துக்கொண்டே அவள் முன் நிற்க அவளும் கலங்க ஆரம்பித்தாள். "என்னாச்சு?" என்றவளிடம் "அடுத்த வருஷம் ஏதோ ஐஸ் <span id="TRN_162">ஸ்கூலாமுல்ல... அப்பா என்ன ஊருக்கு கூடிப்போய் வேற பள்ளிகூடத்துல படிக்க வைக்க போறாரு" </span>என்று சொன்னதும் அவள் தேம்ப ஆரம்பித்திருந்தாள்.&nbsp;"அடுத்த வாரம் பள்ளிக்கொடம் வர மாட்டியா?" என்றவளிடம் ஆமாம் என்று தலையாட்டினேன். அப்போது தெரிந்ததெல்லாம் காடும் ஊரும் மட்டும்தான். கிராமம், <span id="TRN_203">நகரம்</span>, நகர்ப்புறம்&nbsp;<span id="TRN_205">என்ற</span>&nbsp;பிரிவினைகளை அறிந்திருக்கவில்லை. பள்ளி ஆரம்பித்த முதல் நாள் அப்பாவுடன் மாற்றுச்சான்றிதழ் வாங்கச்சென்றேன். ஆறாம் வகுப்பின் மூங்கில் தடுப்புகள் வழியே என்னை மலங்கப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள் அவள்.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">அதன் பின் நான்கு வருடங்கள் அவளைப்பார்க்கவே இல்லை.&nbsp; ஊருக்குச்செல்வது குடும்பத்தில் எப்போதுமே நிராகரிக்கப்பட்டது. நான்கு வருடங்கள் கழித்து உறவினர் ஒருவர் இறந்துவிட அனைவரும் ஓரிரு வாரம் ஊருக்குசெல்வது உறுதியானது.&nbsp; பேருந்திலிருந்து இறங்கியவுடனே கால்கள் திரும்பியது காட்டுக்குசெல்லும் வழியில்தான். வீட்டாரை சமாளித்து அவளைப்பார்க்க அவ்வழியில் ஓடியபோது எதிர்பாராமல் எதிரே வந்துகொண்டிருந்தாள் அவள். மூச்சு வாங்க அவள் முன் நின்றபோது ஒரு கணம் விழித்துப்பார்த்தாள். காலைதூக்கத்தின் ஊடே அவள் பார்த்த அதே <span id="TRN_55">பார்வை. மூங்கில் தடுப்பின் வழியே மலங்க விழித்த அதே பார்வை. மறுகணமே <span id="TRN_67"></span></span><span id="TRN_55"><span id="TRN_67">என்னில்</span>&nbsp;<span id="TRN_68">புதைந்து</span>&nbsp;<span id="TRN_69">அழ</span> ஆரம்பித்தாள். </span>நட்பின் <span id="TRN_55"><span id="TRN_67"></span></span><span id="TRN_8">வ</span>லி<span id="TRN_8">யும்</span>, வலிமையும் அன்றுதான் எனக்கு புலப்பட <span id="TRN_4">ஆரம்பித்தது.&nbsp;</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">அங்கு இருந்த அந்த ஒரு வாரமும் அவளுடன்தான் அதிகமாய் இருக்க விரும்பினேன். சிறுவயது தாண்டிய ஒரு வளர்பருவத்தில் நிறைய மாறுதல்கள் தெரிந்தது. அவள் பழைய கட்டுக்கதைகளைப் பேசவில்லை. மாறாக ஊரில் நடந்த சுவாரசியமான விசயங்களையும், பள்ளிக்கதைகளையும் பேசினாள். பல வருடங்கள் கழித்து அவளின் கைகளைப்பிடித்துக்கொண்டு இலக்கில்லாமல் நடக்க ஆரம்பித்தேன். சுருண்டு கிடக்கும் மலைப்பாம்பைக்கூட தாண்டிச்சென்றவன். ஆடுகளை அபகரிக்க வரும் நரிகளைக்கூட விரட்டிச்சென்றவன். இன்றோ தூரத்தில் தெரியும் யானைக்கூட்டங்களைப்&nbsp; பார்த்தே மிரண்டுபோய் நின்றேன். எல்லாம் நகரவாசம்&nbsp;தந்த பரிசு. அவளுடன் மரங்களின் பின்னே மறைந்து மறைந்து யானைகளை ரசித்துக்கொண்டிருந்தேன். திரும்பிச்செல்லும் நேரம் வந்தது. கடிதம் எழுதுமாறு முகவரி கொடுத்துவிட்டு <span id="TRN_8">வந்தேன்</span>. மாதம்&nbsp;இருமுறை நாளிதழ் போல தவறாமல் <span id="TRN_8">நான்கு</span> பக்கத்திற்கு வந்தது அவளின் அன்பு.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ஓரிரு வருடத்தில் தொலைபேசி எங்கள் தூரத்தை இன்னும் அதீதமாய் குறைத்துக்கொடுத்தது. அவளிடம் நான் பேசியதில் ஒன்று மட்டும் என்றுமே மாறாதிருந்தது தெரிந்தது. அது இயற்கை மேல் அவள் கொண்டிருந்த அதீத அன்பு. அங்கு பெய்யும் மழையை&nbsp;அவள் ஒவ்வொருமுறையும் வர்ணித்த அழகே என்னை இன்னும் மழையை ரசிக்க வைக்கிறது. அவள் வளர்த்த செடிகள் பூத்ததை அறிந்த பின்தான் நான் பூக்களையும் வெறித்துப்பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">பள்ளிப்பருவம் முடிந்த பின்பு நான் நகரத்திலேயே இயந்திரம் தட்ட ஆரம்பித்தேன். அவளோ அங்கு யோகா, சித்த மருத்துவத்தில்&nbsp; மூழ்கி&nbsp;முத்<span id="TRN_5">தெடுத்துக்</span>கொண்டிருந்தாள். உயிரில்லா இயந்திரங்களுடனும், உயிருள்ள மனித இயந்திரங்களுடனும் வேலை செய்து, வேலை செய்து சமயத்தில் நானும் இயந்திரமாக&nbsp;மாறிவிடுவதுண்டு. அப்போதெல்லாம் என் மனதை மலையின் வனப்புகளிடையே இழுத்துச்சென்று நனைய வைத்தவள் அவள்தான். <br /><br />ஒருநாள் <span id="TRN_34">மாலைப்பொழுதில் அலைபேசியில் அழைத்தாள் அவள்.&nbsp;</span> வழக்கமான பேச்சுக்களும், அரட்டைகளும் ம